RObert POland

Mirrors - zbiór nowych nagrań

2012-02-12T11:30:00.002+01:00

W takich warunkach nie da się pracować.Skostniałe z zimna ręce bębnią po klawiaturze, zamieniając beznamiętny stukot w słowa. To się nazywa oszczędność na ogrzewaniu! Zocha, dowal do pieca i postaw czajnik, bo ci urządzę takie Walentynki, że ...

Nie wiem, jak tam u Was, ale mnie zima, a właściwie luty przypomina stare, ,,dobre" czasy. Sanki, śnieżki, bałwany... :) To jest właśnie ZIMA, moje drogie dzieci, taka prawdziwa, hardcore`owa, dająca solidnego kopa w cztery litery.
Ostatnio obiecywałem Wam, czytelnicy, że się poprawię i będę częściej pisał... jednak nawet strefa lat 80tych jak i synthpopu stoi zamrożona, czekamy więc wszyscy na odwilż.

Postanowiłem troszkę roztopić lody, biorąc tym razem na tapetę ,,przyjemniaczków" z Brighton, czyli grupę MIRRORS (Lusterka). Jedno lustro się potłukło, to znaczy : jesienią odszedł jeden z założycieli grupy Ally Young, przez co grupa działa jako trio.
Poza tym została zerwana umowa ze Skint Records, kóra wydała ich debiutancki krążek Lights And Offerings. Przyszłość zespołu może wygląda niezbyt radośnie, jednak pozostała trójka muzyków, czyli James New, Josef Page oraz James Arguile wyglądają na zdeterminowanych i pragną nam pokazać, że ich świat jeszcze się nie skończył.

O tym, że MIRRORS wydali zbiór nowych nagrań (konkretnie dwa utwory), oraz pięć kompozycji w wersji demo, wspominał już jakiś czas temu Romantic Synthesis blog.

EP`ka jest dostępna do pobrania w cyfrowej wersji za pośrednictwem Bandcamp, wszystkie dochody ze sprzedaży zostaną przeznaczone na sfinansowanie czasu w studio nagrań, aby mógł powstać drugi album zespołu. Mirrors zapewniają, że mają już pełen materiał na drugą płytę, niestety brak odpowiedniej sumy pieniędzy powstrzymuje ich przed realizacją nagrań. Zespół ma nadzieję, że EP`ka pomoże wrócić panom do studia, z góry też dziękują za okazane wsparcie.

http://mirrorsofficial.bandcamp.com/

Whitney Houston 1963 - 2012

2012-02-12T11:30:00.000+01:00

Wprawdzie blog ostatnio odszedł od tematyki ,,lata osiemdziesiąte", skupiając się bardziej na mdłej dla niektórych scenie synthpop, to jednak grzechem by było nie dać skromnej wzmianki o śmierci Whitney Houston, która zmarła w sobotę 11 lutego 2012 roku.
Osobiście piosenkarkę polubiłem za jeden utwór, który oczywiście był sporym przebojem w latach 80tych - I Wanna Dance With Somebody. Wkurzała mnie za to kompozycja z filmu Bodyguard, której wszędzie było tak pełno, jak śniegu na mojej ulicy dzisiaj.
Tak czy inaczej - odeszła jedna z największych gwiazd lat 80tych, nagrania pozostają na zawsze.

TOP 2011

2011-12-31T11:45:00.007+01:00

Po paru miesiącach nieobecności, człowiek aż boi się uderzyć w klawiaturę... ale o czym tutaj pisać? Osoby które od paru lat, niczym wierni wyznawcy zaglądają na mój blog, doskonale wiedzą, że takie ,,przerwy w życiorysie" zdarzały sę tu już nie raz.
W mojej ocenie rok 2011 wypadł trochę gorzej, niż 2010. Nie doświadczyliśmy fali powrotów, ani nowych grup w stylu MIRRORS, które tchnęły w nas jakże złudną nadzieję na to, że popchną resztę na owe tory... Nic z tych rzeczy. Emocje ,,oklapły", niczym po szturmie elektroniki w latach osiemdziesiątych. Czy więc muzyka oparta na syntezatorach faktycznie szybko się nudzi? To, że jest powtarzalna, to fakt - często nagrania robione są na ,,jedno kopyto", niczym produkcje D. Bohlena (to tylko porównanie, nic do Modern Talking nie mam, sam słucham czasami), jednak byłbym wniebowzięty, gdyby utwory stały się bardziej rozbudowane, z zaskakującymi elementami, których słuchało by się ze świadomością, że ,,tego jeszcze chyba w muzyce nie było".

Aby nie przeciągać dłużej filozoficznych (albo jak mówił mr Kiepski - fizjologicznych :)) wywodów, przechodzę do konkretów, czyli co mnie najbardziej urzekło w muzyce synthpop i czego najczęściej słuchałem.
Aha, zanim przejdę do listy - odpuściłem Duran Duran z ich albumem All You Need Is Now - ponieważ był już na TOP 2010 - dałem szansę innym płytom, może nie tak kopiącym zadki, jak bractwo Simona, ale też są warte posłuchania.

Na koniec wszystkim wiernym (Rambul, Sylomiki - dzięki Wam szczególnie za ostatnie wpisy ) - składam życzenia Szczęśliwego Nowego Roku 2012 (choć brzmi banalnie jak co roku :)). Ze swojej strony obiecuję od nowego roku o częstsze wpisy na blogu.

Jeszcze małe info na koniec: posiadam stronę na Chomikuj: http://chomikuj.pl/atol/Muzyka

1. LADYTRON - Gravity The Seducer

Kwartet z Liverpool i tym razem mnie nie zawiódł. Gravity the Seducer to płyta, której słucham często i za każdym razem wtapiam się w jej klimat. Przy okazji pozdrowienia dla wszystkich fanów Ladytron - Wasza (i moja) ulubiona grupa została zwycięzcą roku 2011.

2. JOHN FOXX And The MATHS - Interplay

Niezmordowany weteran, nadal wierny syntezatorom. Obok Gary Numana i The Human League to najdłużej działająca postać w brytyjskiej muzyce elektronicznej. Dzięki kolaboracji z Benem Edwardsem w 2011 roku ukazały się dwie płyty, z których Interplay okazała się sporym sukcesem.

3. MIRRORS - Lights and Offerings

Tu już zaczynają się schody, a właściwie albumy chyba sezonowe, po które aż tak często nie będę sięgał... Grupa Mirrors (która na ostatnim zdjęciu z ich oficjalnej strony została uszczuplona do trzech osób), mimo swojego objawienia w 2010 roku, wydała płytę, w której jednak zabrakło magii Ladytron oraz doświadczenia Johna Foxxa. Tak trochę dla zachęty, ponieważ na ich stronie są do posłuchania dwa nowe nagrania - miejsce trzecie.

Następne pozycje to już bardziej kolejność przypadkowa - słuchałem tego w równym stopniu, lecz mniej namiętnie niż pierwszej trójki.

4. VISION TALK - Distances
5. JOHN FOXX and the MATHS - The Shape Of Things
6. MR. JONES MACHINE - Monokrom
7. HUMAN LEAGUE - Credo
8. VNV NATION - Automatic
9. GARY NUMAN - Dead Son Rising
10. THE CARS - Move Like This

John Foxx: wzajemne oddziaływanie

2011-03-31T23:30:00.004+02:00

Matematyk, ogrodnik, szara eminencja, geniusz, romantyk, fotograf, w końcu - żywa legenda muzyki elektronicznej. Po zbyt eksperymentalno - ambientowym D.N.A., który nie zawładnął moim sercem, Mister Foxx połączył siły z Benem Edwards, znanym jako Benge.

,,To znakomity muzyk" - mówi Foxx - ,,Jest także utalentowanym producentem.Przypomina mi bardzo Conny Planka, który w Niemczech nagrywał z Kraftwerk oraz Neu! ( Conny Plank był także producentem płyty Ultravox! - Systems Of Romance, jeszcze z Johnem Foxxem jako wokalistą grupy - dop. ROb) Podobnie jak u Planka, u Benge spostrzegłem hojność i całkowite oddanie się muzyce. Oni nawet wyglądają podobnie".

Benge prowadzi studio muzyczne o nazwie Play Studios w Londynie, w którym znajduje się potężny zbiór starych syntezatorów oraz innych elektronicznych urządzeń rejestrujących. Podobno jest to jedna z największych kolekcji syntezatorów w Wielkiej Brytanii.

John Foxx and the Maths - Interplay

Przejdżmy do muzyki, ponieważ tym razem jest już o wiele, wiele lepiej niż na DNA. Otwierające album nagranie Shatterproof - z dość twardym i electropunkowym zacięciem może nie przekonało mnie do końca, jednak jest tu tak wiele różnych smaczków elektronicznych, że może to one mnie tak przytłoczyły :)
Nagranie Catwalk to już melodyjny Foxx. Dość szybko wpadające w ucho brzmienia przypominające pierwsze solowe nagrania artysty. Evergreen znamy już z ,,internetowych próbek", to Foxx w czystej postaci no i ten syntezatorowy przerywnik, który wprawia w pozytywne wibracje. Czasami sny okazują się jawą, już traciłem nadzieję, że będzie coś w starym, nostalgicznym stylu... chociaż Foxx w jednym z wywiadów podkreślił, że Interplay to nie jest nostalgiczna podróż. Następna kompozycja to Watching A Bulding On Fire - nagrana wspólnie z Mirą Aroyo (Ladytron) - mimo obaw, że jest to podobno jeden ze słabszych numerów na płycie ( jak to wyczytałem na jednym z blogów), wcale nie jest zły, dodatkowo kojarzy mi się jakoś z... rokiem 1983, nie wiem jak to określić, ale dżwięki przenoszą mnie właśnie w tamten konkretnie rok.

Utwór tytułowy - Interplay. Nie, to trzeba napisać dużymi literami : INTERPLAY. Mocno klimatyczna kompozycja, coś w stylu grupy Japan, którą pod rząd przesłuchałem z pięć czy sześć razy. Brakuje obecnie takich nagrań, jednak Foxx, mimo upływu czasu, wciąż przynosi nam sporo romantyzmu. Szkoda jednak, że utwór jest strasznie krótki.
Summerland to następny kamyczek w elektronicznej podróży. Bez przepychu, dobrze przemyślany i zgrabnie złożony utwór. The Running Man także trzyma poziom, a syntezator wibruje niczym w starych dobrych czasach płyty Metamatic. Na pewno John Foxx miał sporo zabawy przesiadując godzinami w studio (chociaż dłubanie przy syntezatorach analogowych niejednego muzyka doprowadzało do szewskiej pasji). W każdym nagraniu pobrzmiewają tak zróżnicowane dżwięki, że jest to na pewno płyta do wielokrotnego słuchania.
Nie jest też monotonna. Trochę drażni mnie nagranie kończące album - The Good Shadow, mimo mocnych skojarzeń z Kraftwerk, jednak w środku płyty tyle się dzieje, że można spokojnie na to machnąć ręką...

Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się, że Interplay przypadnie mi do gustu. Umiejętne wykorzystanie starych syntezatorów, niby bezdusznych maszyn, lecz w rękach Foxxa zamieniających się w brzęczące złoto. Artysta nadal nie stracił nic ze swojej magii, ponownie ,,wydobył z nich dużo uczucia", jak kiedyś napisał o zdolnościach Foxxa świętej pamięci Tomasz Beksiński.
Na koniec taka moja mała prośba: poproszę w przyszłości o więcej takich kompozycji jak Interplay.

Garść informacji

2011-03-31T19:10:00.003+02:00

Ladytron - ,,Gravity The Seducer"

Piąty album Ladytron (składanek nie liczę) ukaże się 12 września i nazwany zostanie ,,Gravity The Seducer".
Produkcji podjął się Barny Barnicott, który w przeszłości pracował przy nagraniach grup Arctic Monkeys i Kasabian.
Elektroniczny kwartet, który w marcu wydał swój ,,Greatest Hits", ujawnił, że ostatnie ich nagranie wydane na singlu ,,Ace Of Hz" także będzie umieszczone na ,,Gravity The Seducer".
Zespół poinformował także o dwóch koncertach w Wielkiej Brytanii, na których zaprezentują nowe utwory. Odbędą się one 8 czerwca w London`s HMV Forum, oraz 9 czerwca w Glasgow Arches.
Od siebie dodam, że Ladytron to jedna z moich ulubionych ,,nieejtisowych" grup synthpopowych.

OMD - Amerykańskie tournee

Grupa Orchestral Manoeuvres In The Dark powróciła z trasy koncertowej w Ameryce Północnej (USA i Kanada). O dziwo, dość udanej, mimo paru kiksów i incydentów ( przed jednym z ich koncertów runął na publiczność wysięgnik z kamerą raniąc cztery osoby, ale koncert się odbył). Andy McCluskey w swoim oświadczeniu napisał, że reakcja publiczności wahała się pomiędzy genialną a niesamowitą, dodaje jednak, że tournee nieżle dało mu ,,w kość" i czuje się zmęczony. Mimo tego zespół ma już w planach realizację kolejnego albumu.

Mr Jones Machine - Monokrom

Trzecia duża płyta szwedzkiego tria Mr Jones Machine wychodzi oficjalnie jutro, a już widzę oceny 9/10 i 8/10... jak zawsze można się zgodzić lub nie - podejrzewam, że u mnie nie będzie już takich zachwytów, jak przy poprzedniczce (,,Återvändsgränd"(2007). Do posłuchania w stream są już nagrania z albumu, niestety, nie da rady ich sobie zgrać, ponieważ co jakiś czas trzeba klikać w strzałkę, by nagranie ,,leciało" dalej. Lub zakupić song za jedyne 0,95 euro :)

http://www.klicktrack.com/klicktrack/releases/mr-jones-machine/monokrom?cp=162

The Human League: Brzmienie wiary XXI wieku

2011-03-11T14:27:00.024+01:00

,,Kiedy dorastałem, Roxy Music było najważniejszą rzeczą w moim życiu" - mówi Philip Oakey, który wraz z Iggym Pop był właścicielem najbardziej rozpoznawalnych, smętnie brzmiących barytonów w muzyce pop.
,,Gdy pewnego dnia zobaczyłem ogłoszenie nowego albumu Roxy Music ,,Manifesto" (1979), od razu spodobał mi się tytuł i pomysł, że jest to ich manifest, w który wierzyli." Wokalista przyznaje, że ten album zainspirował go do wymyślenia tytułu dla najnowszego krążka The Human League. Słowo ,,Credo" oznacza w języku łacińskim ,,wiara". Jest to ukłon dla fanów, którzy nigdy nie przestali wierzyć w zespół od czasu, gdy Human League ostatnią swoją płytę wydał dziesięć lat temu.

Oakey zapowiada, że ,,Credo" to pierwszy album w następnym stadium ewolucji The Human League. Jedenaście utworów brzmi jak klasyczny The Human League, lecz zarazem są to nagrania zagrane nowocześnie na miarę dwudziestego pierwszego wieku. Na szczęście trio nie posunęło się do tworzenia popłuczyn masowo produkowanych przez The X Factor.
,,Musimy być nieco prymitywni" - mówi o swojej muzyce wokalista The Human League. Dzięki temu nagrania na Credo są chwytliwe, łatwo dostępne, z niezłymi melodiami. Może brak tutaj hitów na miarę Don`t You Want Me (Oakey tak naprawdę nigdy nie uważał tej piosenki za przebojowej i uważał ją za najmniej ulubioną na Dare!), jednak dziś przesłuchałem Credo cztery razy i nadal nie mam dość.
Zespół klasyfikuje swój najnowszy album w kategorii pop. Może to być dość mylne w obecnych czasach skojarzenie.

,,Pop zawsze dla nas oznaczał muzykę, której nie słyszałeś wcześniej. Teraz to tylko rozrywka na sobotni wieczór"

Susanne Sulley, wokalistka The Human League mówi, że wyróżniają się w muzyce pop pod każdym względem.
"Ludzie myślą, że muzyka pop to X Factor i S Club 7. My nadal tęsknimy za Roxy Music, Davidem Bowie, Donną Summer i Chic w wersji pop. Jest nas trzech, z czego dwóch nigdy nie napisało piosenki i nie gra na żadnych instrumentach.". Słuchając najnowszego albumu The Human League pragnąłbym, aby Credo stało się nowym wyznacznikiem w tej kategorii.

Ludzie nocy

Jest takie miejsce o którym nocni ludzie wiedzą
jest takie miejsce gdzie tylko ludzie nocy chodzą.
Przymierzcie swoje spódnice i spodnie
Załóżcie swoje najlepsze sukienki i bluzki
Czas wyjść z domów.
Czy musimy chodzić w koło niczym myszy?
Jesteśmy ludżmi, nie tylko stworzeniami.
Możemy zmienić nasze cechy.
Myśl tak, jak dzieci nie lubiące nauczycieli,
Pozwól, by śmiech stał się Twoim duchem.

Zostaw swoje płatki kukurydziane w zamrażarce,
zostaw swoje czekolady i firmowe sery.
Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara
A duszy daj to, co jej sprawia przyjemność.

Ucieknij daleko od codziennego żalu
Znajdż pocieszenie u kogoś, za kim tęsknisz
Oto nasze pokolenie, które Ciebie nie zawiedzie
dołączcie do nas przyjaciele, witamy Was!
Poznajcie ludzi nocy.

Syntezator. Egzotyczny instrument, do którego z pogardą odnosiło się wielu muzyków rockowych. Pod koniec lat siedemdziesiątych syntezatory w końcu staniały o tyle, że można było sobie pozwolić na zakup bez obaw o zrujnowanie budżetu. Był jednak pewien problem - tworzenie muzyki na tych instrumentach nie było rozpowszechnione, a wręcz napiętnowane przez ludzi, słuchających wciąż rocka i muzyki punk.
Całkowite odrzucenie gitar i stanie przy instrumentach klawiszowych było w tamtych czasach nie lada odwagą i wyzwaniem dla świata. Jedna z ikon brytyjskiego synthpopu - The Human League, na początku swojej działalności była wręcz atakowana przez punków, którzy lekceważąco wyrażali się o nich w prasie, a i na koncercie zdarzały się niemiłe dla zespołu ,,rzuty do celu".
Nie wszyscy jednak mówili o nich lekceważąco. The Human League i ich muzykę nazywano ,,futurystyczną" ,,undergroundową", a sam David Bowie powiedział po jednym z koncertów, że ten zespół to przyszłość muzyki pop.

,,Naprawdę myślałem, że to, co robimy jest nową formą muzyki popularnej i nie mogłem zrozumieć, dlaczego jeszcze nie każdy był na pokładzie" - mówi o tamtych czasach jeden z założycieli zespołu Martyn Ware.

Wytwórnia płytowa oraz menadżer Bob Last zawsze mieli wizję, że Human League będzie jednym z pierwszych zespołów ,,synthpopowych", którym uda się wydać przebojowy singel. Niestety, wciąż mieli pecha, a Gary Numan i jego hit ,,Are Friends Electric?" tylko dopełnił czarę goryczy. Bob Last zaczął ,,spiskować" z wytwórnią Virgin oraz wokalistą Philem Oakeyem, by usunąć Ware i Marsh`a z grupy i stworzyć z Human League ,,fabrykę hitów".

Po przetasowaniach w zespole i wydaniu jednej z najlepszych płyt synthpopowych lat osiemdziesiątych zatytułowanej Dare, z ,,brudnego, eksperymentalnego i podziemnego" Human League nie pozostało prawie nic.
Poza tym sukces płyty wyzwolił u niektórych, często mało oryginalnych muzyków - naśladowców, chęć szybkiej sławy. Wykonawcy masowo zaczęli używać syntezatorów do muzyki pop. W latach 1982 -1985 nastąpiła eksplozja muzyków znanych z wydania jednego przeboju (One Hit Wonder), którzy z prawdziwymi prekursorami syntezatorowego brzmienia mieli niewiele wspólnego. Po prostu wykorzystali modę na ten instrument, niestety - większość wykonawców przyczyniła się do szybkiego upadku i zatarcia granicy między ,,czystym elektronicznym graniem", a zwyczajną muzyką pop. W końcu doszło do sytuacji, gdy muzyka zespołów, które wypłynęły na tej fali, stała się nudna i mało rewolucyjna. ,,Nowi romantycy" Spandau Ballet i Duran Duran oraz wielu innych utknęli w połowie drogi i nie za bardzo potrafili sprecyzować, w jakim iść dalej kierunku.

Muzykę, która miała być rewolucją, przełomem i czymś, co miało się rozwijać, najzwyczajniej ,,trafił szlag" jeszcze w połowie lat osiemdziesiątych. Wydawać by się mogło, że synthpop i grupy takie jak The Human League przykryje kurz zapomnienia i niewielu będzie chciało powracać do tamtych czasów.

Zaskakująco udany album.

The Human League - Credo

Wyznawcy wiary:

Phil Oakey

Susanne Sulley

Joanne Catherall

Nagranie ,,Night People" nie wróżyło nic dobrego. Doskonale pamiętam, jaki zawód przeżyłem, gdy na Youtube, dość marnej jakości zaprezentowano nagranie z koncertu, gdzie mogliśmy posłuchać piosenki o ludziach nocy. Recenzja w MOJO również nie zapowiadała, byśmy oczekiwali czegoś dobrego.
Zapomnijcie o kiepskim, koncertowym wykonaniu Night People. Album Credo w całości prezentuje się jako pulsująca, elektroniczna, żywiołowa i co najważniejsze bez smęcenia i nostalgii muzyka rodem z Sheffield.
Jest to zaskakująco udany album, gdzie wszystkie jedenaście piosenek ustawione są w jak najlepszej kolejności. Chociaż pierwsze dżwięki nagrania otwierającego album ,,Never Let Me Go" spowodują u niejednego grymas niezadowolenia, to z każdą minutą jest coraz lepiej.
Muzyka piekielnie rytmiczna, singlowy Night People już nie drażni, lecz jest świetnym pomostem między utworem rozpoczynającym, a następnym - ,,Sky" - to piosenka będąca refleksją na temat przeszłych związków i dziewczynie tracącej kochanka . Typowy Human League przewija się zresztą w każdej z jedenastu kompozycji elektronicznych weteranów z Sheffield.

Kiler-ów 2-óch: Egomaniac, Privilege.

Egomaniac ma w sobie jakiś magnes, który pokochałem od pierwszego odsłuchu. Marszowy rytm, trochę pompatyczny w swoim wyrazie, jednak mi najbardziej podchodzi. No i ten refren, który może nie przyćmi fantastycznych nagrań z Dare!, ale tu nie o to chodzi... Zespół nie zniżył się do tworzenia ,,przytupajek" na jedno kopyto, gdzie co chwila mówilibyśmy: ,,O, to jest jak drugie Keep Felling" lub ,,Empire State Human".
Chociaż w drugim killerze zatytułowanym Privilege jest coś z Reproduction (te zapy w tle - nie wiem, jak określić te dżwięki, chodzi mi o te ,,ciapania" (mało fachowy termin :)), które znamy z nagrania Almost Medieval).

Oczywiście nie każdy może się zgodzić z wyżej wymienionymi killerami. Dla innych będzie to dajmy na to ,,Electric Shock" i ,,Night People". Jeszcze inni priorytetowo puszczą sobie Sky i Get Together.

Właściwie na tym już mogę zakończyć moje wywody, bo i tak już wiadomym jest, że Credo dostatecznie mnie przekonało, a Human League znów udowodniło, że jednak da się jeszcze coś wykrzesać z syntezatorów mimo upływu tylu lat. Nie wiem też jak Wy, ale ja czuję jakiś niedosyt - te jedenaście nagrań to zdecydowanie za mało! Ale może na tym cała magia polega - by odtworzyć Credo raz jeszcze.
Get together!

Mr Jones Machine - Monokrom

2011-03-10T11:40:00.013+01:00

photo: 81Synth

Na stronie http://www.poponaut.de dostępne są już do posłuchania sample z najnowszego albumu szwedzkiego tria Mr Jones Machine zatytułowanego ,,Monokrom". Będzie to ich trzecia duża płyta po wydanych ,,New Wave"(2005) oraz ,,Återvändsgränd"(2007).
Album z 2007 roku często gościł w moim odtwarzaczu - zresztą do dnia dzisiejszego uważam płytę Atervandsgrand za jedną z fajniejszych synthpopowych ,,przytupajek" ubiegłej dekady.
Może zbyt wiele oczekiwałem od najnowszego dziecka Mr Jones Machine, ponieważ sample nie wywarły na mnie radosnego uniesienia. Zdaję sobie sprawę, że to tylko sample, ale już mam pewne wyobrażenie na całość płyty.
No cóż, mimo wszystko nie skreślam zespołu z listy moich ulubieńców, bo aż tak słabo nie będzie - ale rewelacyjnie też nie.
A czy nagranie ,,Det Kalla Kriget" nie przypomina Wam czasem ,,The Voice" grupy Ultravox?

Płyta spodziewana jest pierwszego kwietnia.

http://tnij.org/ktb4 (link kopiuj i wklej w pasek adresowy)

Holy Ghost! Electropop z Nowego Jorku

2011-03-07T20:12:00.001+01:00

photo : www.primaverasound.com

Duet z Nowego Jorku tworzą Nick Millhisher i Alex Frankel. Oboje dorastali na Upper West Side i razem chodzili do szkoły podstawowej. Ich przygoda z muzyką zaczęła się w grupie hiphopowej o nazwie Automato. ,,Dorastaliśmy dwa bloki od siebie i graliśmy w zespołach szkolnych - wspomina Alex - jedna z tych szkolnych grup przekształciła się w Automato".
Żywot grupy był dość krótki, po wydaniu albumu zespół zwyczajnie się rozwiązał.
Millhisher i Frankel postanowili nadal poświęcić się pracy nad muzyką. W listopadzie 2007 roku już pod nazwą Holy Ghost! wydany został ich pierwszy singel ,,Hold On".
Następnym singlem było nagranie ,,I Will Come Back", piosenka została póżniej włączona do mini albumu ,,Static On The Wire" wydanym w 2010 roku. Wtedy też duet zaczął grać na żywo i pracował nad swoją pierwszą dużą płytą.

Dwie powyżej wspomniane kompozycje nie zrobiły na mnie zbyt dużego wrażenia, mimo brzmienia, jakie znamy z lat osiemdziesiątych.
Z rezerwą podchodziłem więc do ich debiutanckiego albumu zatytułowanego po prostu ,,Holy Ghost!"
Już po pierwszych taktach Do It Again poczułem pozytywne wibracje, a noga nieznośnie zaczęła pukać o dywan.
Wait And See zaczyna się dziwnie znajomo - lata osiemdziesiąte pełną gębą i... miłość od pierwszego odsłuchu.
Dalej też jest dobrze. Hold My Breath to udana kombinacja italo disco z amerykańską muzyką pop a`la 80s.
Jam For Jerry od razu przynosi obraz parkietów, na których swoje pląsy prezentował John Travolta.
Część nagrań nasuwa też podobieństwa do twórczości Imagination, lecz nie jest to nachalne. Muzycy w jednym ze swoich wywiadów wymienili też zespół Chic a nawet Talking Heads jako muzyczne inspiracje.

Debiutancki album Holy Ghost! jak to na amerykańskie wydawnictwo przystało, został rewelacyjnie wyprodukowany. Na albumie ulubione nagrania znajdą zarówno zwolennicy italo disco, amerykańskiej dyskoteki końca lat siedemdziesiątych jak i miłośnicy czystego synthpopu.
Znakomita mieszanka tanecznych lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, od której ciężko się uwolnić.

PS. Właściwie powinienem tego nie robić, ale tu jest link do albumu

HERE

Lekko niestrawny budyń

2011-03-07T10:21:00.008+01:00

A miał być lekki i puszysty...

Blancmange - Blanc Burn

Składniki:
Neil Arthur
Stephen Luscombe

Najnowszy album duetu Blancmange zatytułowany Blanc Burn został nazwany na cześć miasta, które miało wpływ na ich muzykę. Anglicy uwielbiają bawić się w ,,grę słów" i jak kiedyś powiedział Marek Niedżwiecki w jednej ze swoich audycji - ich język posiada w tej zabawie więcej możliwości, niż nasza mowa ojczysta.

,,Mój pierwszy koncert w historii był w Blackburn (Blackburn = Blanc Burn) w King George`s Hall - wyjaśnia wokalista Neil Arthur - najpierw zobaczyłem Mungo Jerry a póżniej Davida Bowie". Urodzony w Darwen wokalista miał do Blackburn ,,rzut kamieniem" i tej odległości poświęcił jeden z najnowszych utworów - By the Bus Stop @ Woolies.
Na albumie jest więcej odniesień do życia muzyków. Na przykład Probably Nothing jest o czasach, w których wokalista chodził po torfowiskach w pobliżu Bull Hill.
Muzyka stworzona przez Blancmange 2011 nie spełniła w całości moich oczekiwań. Po pierwszych próbkach dżwiękowych ukazujących się w internecie, spodziewałem się przeciętnej płyty. Ale że aż tak słabo będzie, to nawet w przepowiedniach Nostradamusa nie wyczytałem. Może dlatego, że budyniu nie jadł...

Żarty na bok, bo jednak sytuacja nie jest wesoła. Naprawdę się boję o ludzi, którzy nie znają przebojowych nagrań duetu z lat osiemdziesiątych i zaczną przygodę z tym ,,przyjaranym" budyniem. Bus Stop oraz Drive Me zupełnie mnie nie przekonują. Trochę klimatu wprowadza za to nagranie numer 3 - Ultraviolent (pobrzmiewa w nim echo przeszłości w postaci Lose Your Love). Po nim następuje mój ulubiony i chyba najlepszy według mnie numer na Blanc Burn - The Western. Panowie, dlaczego cały krążek nie jest w tym stylu? Po cholerę było udziwniać, drążyć i mieszać różne gatunki, lepiej je pozostawiać rozdzielone. The Western to jedno z nagrań, których można słuchać po trzy razy pod rząd nie krzywiąc się.
Co tam dalej mamy. Radio Therapy. Zaczyna się od... gitary i to akustycznej. Dla miłośnika synthpopu jest to jak policzek w twarz, jednak im dalej nagranie się rozkręca, tym więcej klimatu (sennego) przybywa. Trochę kojarzy mi się z jakimś B-sidem OMD, tylko teraz nie mogę sobie przypomnieć. Senny minimalizm w Radio Therapy podoba mi się średnio i chyba się nie przekonam w najbliższym czasie. Probably Nothing - dość ciekawy zestaw dżwiękowych niespodzianek, włącznie z tym fajnym ,,mrocznym" :) plumkaniem z syntezatora.
Niestety im dalej się zagłębiasz w album Blanc Burn, tym bardziej dochodzisz do pewnych wniosków - głos wokalisty już nie ten - co sam Arthur przyznaje, że już nie może zbyt dać sobie rady z wysokimi partiami wokalnymi, przez co jego śpiew został lekko ,,podrasowany" w studio. Inną rzeczą jest to, że nagranie takie jak Probably Nothing za pierwszym podejściem może wypaść średnio, po paru przesłuchaniach może znajdzie się gdzieś obok ulubionych kompozycji poza The Western.
Następne ,,miażdżące" nagranie to minimalistyczny I`m Having A Cofee. W komentarzu mojego poprzedniego posta Marc napisał, że tak durnego tekstu nie słyszał... no cóż, Blancmange byli znani ze swojego ,,durnego" poczucia humoru. Może Neil Arthur postanowił po prostu zerwać z brytyjską tradycją picia herbaty o piątej po południu (chyba wszyscy słyszeli o ich five o`clock). Tym razem napije się kawy:)
Ta płyta w warstwie tekstowej jest bardziej dla Anglików, niż dla nas czy Azjatów... może dlatego nie dziwią dość wysokie noty tej płyty stawiane właśnie przez rodaków Blancmange.
Don`t Let These Days - gdyby nagranie to podszlifować i nadać mu power, to może i byłoby czego posłuchać. Niestety, wokal drażni coraz bardziej z piosenki na piosenkę, a kompozycja przez to staje się mdła i bez wyrazu.
Wdyf (to chyba skrót od What did you find?) też jakoś nie powoduje opadu szczęki - ot, po prostu jeszcze jedna piosenka ,,na chwilę".
Don`t Forget You Teeth już na początku przywodzi nam na myśl styl gry Vince`a Clarke, obnaża także słaby już wokal Arthura (normalnie jakby coś tam miał w gardle) - dziwię się, że mieli odwagę ruszać jeszcze w trasę koncertową... poza milusim plumkaniem z syntezatora nie ma tu nic - nawet refrenu!

Podsumowując jestem trochę i na tak i na nie. Na tak - dość ciekawe rozwiązania w brzmieniu, które docenią wnikliwi badacze brzdęków. Na nie - wokal strasznie się zestarzał, klimatu brak, a power został za drzwiami.
Skoro już o powerze mowa - nagranie kończące Blanc Burn - Starfucker, mogłoby i być ostre w swoim wyrazie, gdyby zagrali to np. VNV Nation, lecz w przypadku Blancmange jakoś mało wiarygodnie to brzmi.
Szczerze powiem - bez tej płyty można się obejść. W czasach, gdy mam do posłuchania wspaniałą płytę Mirrors, And One, Duran Duran, OMD, a nawet Alphaville - płytka duetu Blancmange nie robi wrażenia.

Blancmange - BBC Session Janice Long 04 03 2011

2011-03-05T01:41:00.006+01:00

Czwartego marca gośćmi programu BBC, który poprowadziła Janice Long był duet Blancmange.
Większość wywiadu z muzykami poświęcono najnowszej płycie ,,Blanc Burn". Duet zagrał także na żywo trzy nagrania, które zgrałem i chciałbym tu zaprezentować.
Muzycy przedstawili dwa nowe utwory, które zostaną wydane na Blanc Burn - I`m Having a Coffee oraz Drive Me. Neil Arthur i Stephen Luscombe (którym humory dopisywały jak za dawnych czasów), zagrali też stary numer God`s Kitchen.

Luscombe i Arthur uważają, że obecnie jest to najlepszy czas, by wrócić do muzykowania pod szyldem Blancmange, lepszy niż 10 lat temu. W naszym kraju może tego nie zauważamy, ale na Wyspach Brytyjskich poważnie już podchodzą do zjawiska powrotu staroszkolnej muzyki synthpop, a granie utworów w stylu OMD czy Human League staje się teraz modne.

Nie powinny więc dziwić powroty grup, które w latach osiemdziesiątych grały na syntezatorach. Nie powinny także dziwić nadchodzące imprezy z udziałem pionierów brytyjskiej muzyki elektropop - mam tu między innymi szeroko reklamowany festiwal Back To The Phuture, gdzie wystąpią Gary Numan oraz John Foxx.

Zupełnie nowe grupy jak Hurts i Mirrors może jeszcze nie mają zbyt dużej konkurencji, ale wystarczy trochę poczekać, jak znajdzie się trochę młodych ludzi czujących synthpopowe klimaty i zachęconych sukcesami duetu z Manchesteru oraz kwartetu z Brighton.

Wiem, że takim graniem rewolucji już nie będzie -w tym gatunku dużo już tematów zostało ogranych i wymęczonych nawet przez (tfu!) gwiazdy jednego przeboju. Jednak ja bardzo długo czekałem na taką chwilę, by młodzi muzycy niczym Kraftwerk lub Gary Numan z czasów płyty Pleasure Principle grzecznie uczesali swoje włosy i wbili się w garnitury, lub jak kto lubi - w marynarki i zagrali coś staroszkolnego.

Zdaję sobie sprawę, że ta moda może być dość krótkotrwała. Patrząc na weteranów gatunku - między innymi Blancmange - widzimy, że niektórym szybko kończyły się pomysły i nie wiedzieli, co mają dalej grać, przez co z płyty na płytę robili się mniej wiarygodni i mniej ciekawi przez swoje poszukiwania.
Klasycznym przykładem może być tutaj zespół Duran Duran, którego członkowie byli już krok od przepaści. Na szczęście znalazł się anioł stróż w postaci producenta Marka Ronsona, który nakierował ich na starą ścieżkę, z której zeszli już po 1982 roku. Oby nowo powstałe elektroniczne zespoły nie zagubiły swojego pierwotnego wizerunku.

Trochę się sam teraz zagalopowałem ze swoim pisaniem, ponieważ miało być o Blancmange, a wziąłem się za filozofowanie i przegląd muzycznego świata. Poza tym to, co napisałem, to i tak już miłośnicy staroszkolnego grania wiedzą. Zresztą o Blancmange będzie jeszcze okazja by zapisać miejsce na blogu i to już niedługo.

A teraz, jeżeli ktoś przeoczył sesję z Luscombe i Arthurem, to zapraszam do linka.

Filozofował: RObert POland
Syntezator podłączył: Stephen Luscombe
Wtyczki i prąd: ENEA S.A.
Klawiaturę do napisania tekstu użyczyła firma A4 Tech
Miejsca użyczyła firma Blogger.com

Blancmange - BBC Session
Janice Long 04 03 2011

I'm Having a Coffee
God`s Kitchen
Drive Me

http://www.mediafire.com/?ri6targib1kht5r

Blancmange : Stephen Luscombe wycofuje się

2011-03-03T19:13:00.002+01:00

Dzisiaj na oficjalnej stronie zespołu Blancmange, którego najnowszy album ,,Blanc Burn" spodziewany jest już 7 marca, podana została informacja o złym stanie zdrowia współzałożyciela duetu Stephena Luscombe.
Muzyk został poinformowany przez lekarzy, że nie może dołączyć do zespołu i ruszyć z nim w trasę koncertową, która rozpoczyna się w niedzielę 6 marca.
U Stephena zdiagnozowano tętniaka aorty brzusznej z powikłaniami, które mają wpływ na jego mobilność.
Jednak zespół nie odwołuje koncertów i poza wokalistą Blancmange, którym jest Neil Arthur w trasę ruszą jeszcze muzycy Pandit Dinesh oraz Graham Henderson.

Blancmange to duet, który po dość długiej nieobecności na scenie muzycznej powraca albumem Blanc Burn.
Oficjalnie ukaże się w nadchodzący poniedziałek, nagrań jest jedenaście, z których znam już Drive Me oraz The Western.

Oto tracklista:

1.By the Bus Stop @ Woolies
2.Drive Me
3.Ultraviolent
4.The Western
5.Radio Therapy
6.Probably Nothing
7.I'm Having a Coffee
8.Don't Let These Days
9.WDYF
10.Don't Forget Your Teeth
11.Starfucker

Mirrors - Lights And Offerings

2011-02-28T22:24:00.001+01:00

Sztuką jest Twoje życie. Jesteś tym, co robisz.
~James New (wokalista Mirrors)

W Wielkiej Brytanii staroszkolna muzyka elektroniczna i synthpop powracają do łask. Sytuacja o tyle dziwna (chociaż mnie niezmiernie cieszy), ponieważ Wyspiarze nigdy nie przepadali za wtórnością w muzyce. Myślę, że czasy i podejście do odbioru muzyki jednak się zmieniają. Lights And Offerings zespołu MIRRORS to płyta która już przed premierą zebrała w Anglii pochwały (nawet magazyn MOJO dał cztery punkty na pięć możliwych).
Może trochę dziwić podejście brytyjskiej prasy do dżwięków, które znamy już z twórczości Kraftwerk, czy Orchestral Manoeuvres In The Dark, z którym to zespołem MIRRORS odbył tournee jako support.
Takich zachwytów krytyki nie otrzymała nawet inna nadzieja ubiegłego roku, czyli duet HURTS. O co więc chodzi? Muzyka przecież jest prosta, melodyjna i nie wymagająca. Może właśnie to całe piękno tkwi w prostocie - jak niedawno napisałem - i faktycznie przeładowanie kompozycji jakimiś zbędnymi dodatkami elektronicznymi powoduje bardziej zniechęcenie słuchacza, niż jego zainteresowanie.

Ktoś powiedział, że właśnie ta napuszona, poważna i symfoniczna forma Hurts przegrywa z lekkością i szczerością grania, jaką proponuje nam Mirrors. Zrobili muzykę, która może być porównywana z OMD, Depeche Mode, New Order, oraz Kraftwerk.
"Jesteśmy świadomi tych wszystkich porównań", wokalista James New, mówi o tym bez zażenowania.
,,Kochamy nasze XTC i PIL oraz Joy Division, ale także Basic Channel, Wolfgang Voigt, Tangerine Dream ... lecz nie usłyszysz podobieństw w naszej muzyce. I to jest absolutnie celowe."

MIRRORS do nagrania swojej debiutanckiej płyty wykorzystali analogowe syntezatory. Wokalista przyznał kiedyś, że nie posiadają zbyt wielu instrumentów stworzonych póżniej niż w 1982 roku.

,,Jesteśmy rozczarowani obecnym społeczeństwem. Wszystko stało się nudne, zarazem społecznie i politycznie. Znudziły się nam laptopy i zespoły, tworzące obecnie absolutnie bez żadnego wysiłku, nie starające się by zrobić coś kreatywnego. Jako MIRRORS chcieliśmy zbudować coś od podstaw i stworzyć zupełnie coś innego".
- James New

I tutaj muszę się nie zgodzić, ponieważ tak zupełnie odkrywczej muzyki Mirrors nie prezentuje. Już niejednokrotnie wspomniano, że ich nagrania przypominają wokalnie Tears For Fears. Posłuchajcie także utworu Somewhere Strange - jest to wykapane New Order, a w nagraniu Something On Your Mind na siłę doszukałem się nawet... Roberta Smitha z The Cure :) Może to zaowocowało dość skrajnymi opiniami na temat albumu ,,Lights and Offerings" - po jednej stronie gwardia krytyków rozmiłowanych w elektronice, przymykająca oko na wtórność, zaś po drugiej stronie ziewający słuchacze, narzekający na nudę i zarzucający kwartetowi MIRRORS, że tak naprawdę nie grają swojej muzyki, lecz zapożyczają i mieszają pomysły od Kraftwerk i OMD.

Zastanawiacie się może, jak mi osobiście się podoba album jako całość. Cóż, właściwie to takiej płyty się spodziewałem. Dziesięć kompozycji - i to bez żadnych wypełniaczy - mimo, że muzyka mało oryginalna, oraz niektóre nagrania znane z wersji demo oraz singli - w zupełności mnie zadowala.
Do mocnego punktu programu zaliczam dziesięciominutowy Secrets -utwór składający się niejako z trzech części - jednak niektórym może nie przypaść do gustu, przez swoją ,,rozwlekłość".
Podsumowując: ,,Lights and Offerings" to w odbiorze płyta łatwa i przyjemna, bez wydętych warg i dumnie uniesionego czoła. Jak na debiut muzyków od niedawna kręcących się w elektronicznych klimatach wypadli całkiem nieżle. Można jednak mieć obawy co do ich przyszłości - czy nadal będą bawić się w kopiowanie grup z lat 80tych, czy może zaczną poszukiwać swojego stylu? Póki co cieszmy się chwilą i dżwiękami z Lights And Offerings - bo takich płyt jest obecnie jak na lekarstwo.

MIRRORS:
James "Noo" New (wokal, syntezator),
James "Tate" Arguile (syntezator),
Ally Young (wokal, syntezator),
Josef Page (perkusja elektroniczna).

Full album w stream:

http://www.myspace.com/mirrorsmirrorsmirrors

Newsy

2011-02-25T20:57:00.001+01:00

Boy George i Culture Club

Tym razem już oficjalnie została podana informacja o powrocie zespołu Culture Club wraz z Boy Georgem.
,,Nie wiem, jakiego rodzaju będzie to płyta" - mówił w porannym wywiadzie radiowym Boy George, który zjawił się w programie ,,Śniadanie z BBC". ,,Z pewnością nie będzie to próba odtworzenia tego, co zrobiliśmy wcześniej, chcemy stworzyć coś pasującego do czasów obecnych".
Zespół nie wybrał jeszcze producenta, rozmawiali z paroma kandydatami, m. innymi wymienia się nazwisko Phila Ramone. Ostatnio jednak Boy George ujawnił, że chciałby napisać piosenki na nowy album Culture Club wraz z Markiem Ronsonem (producentem najnowszej płyty Duran Duran).
Wraz z nowym albumem, którego należy oczekiwać w roku 2012, Boy George planuje z zespołem trasę koncertową.

Gary Numan i Battles

Grupa Battles zaprosiła Gary Numana do śpiewania na swoim drugim albumie zatytułowanym ,,Gloss Drop".
Od czasu, gdy wokalista i gitarzysta Tyondai Braxton odszedł z zespołu w sierpniu ubiegłego roku, grupa Battles postanowiła nagrać ponownie kompozycje z gościnnymi wokalistami. Gary Numan zaśpiewa w utworze ,,My Machines". Poza nim do studia zostali zaproszeni także Matias Aguayo, Kazu Makino oraz Yamantaka Eye - szczerze powiem, że po raz pierwszy widzę te nazwiska...

Mr Jones Machine i... nowa płyta

Na koniec news, na który czekałem od dawna. Obawiałem się, że zespół, który swoimi kompozycjami zrobił ze mnie ich fana (szczególnie drugi album Atervaendsgraend - oh, yeah), porzucił muzykowanie. Tym razem wieści są dość budujące, ponieważ okazuje się, że Jouni Ollila (ex-Pouppée Fabrikk, Project-X etc.), Jamo Ollila (ex. Daily Planet) oraz Magnus Lindström powracają na elektroniczny rynek z albumem zatytułowanym ,,Monokrom". Płyta ma się ukazać 30 marca, a jej wydania podjęła się niezależna wytwórnia Progress Productions. Już 16 marca będzie można usłyszeć pierwszy singel z nagraniem otwierającym Monokrom : ,,De Mĺnbleka Tingen (feat. Susie)". (tak, tak, ta piosenka będzie zaśpiewana wspólnie z Susie Päiväirinta z duetu Lili & Susie).
Album wydany będzie w dwóch wersjach: standardowej - 10 nagrań, oraz w bardzo, ale to bardzo ograniczonej edycji 2CD z jedenastoma bonusami.Wersja limitowana będzie opatrzona oryginalnymi autografami muzyków i ukaże się w ilości tylko 200 sztuk na całym świecie. Każdy egzemplarz będzie miał swój niepowtarzalny numer.

Tracklista Monokrom:

01: De Mĺnbleka Tingen (feat. Susie)
02: Naken
03: Det Kalla Kriget
04: Mannen I Svart
05: Ny Stad
06: Vit Citroën
07: Vitt Brus
08: Optimister & Pessimister
09: Rännstensparad
10: Gardin Av Järn

Obrazy syntezatorem malowane

2011-01-26T00:23:00.001+01:00

John Foxx to artysta, który poprzez muzykę elektroniczną wyraża różne emocje. Poznaliśmy go jako rockowego wokalistę w Ultravox!, by następnie cmoknąć z podziwem słuchając nowatorskiego jak na tamte czasy albumu Metamatic. Po roku artysta wymieszał elektroniczne farby, częstując nas pięknym krajobrazem ogrodu, utrwalonym na płycie The Garden. The Golden Section oraz In Mysterious Ways to już obrazy utrzymane w ciepłych barwach, cztery wyżej wymienione płyty są tymi, w których prawdziwi nowi romantycy zakochali się po uszy.
Póżniej przyszły czasy kolaboracji, sam artysta odsunął się jakby w cień, a może po prostu stał się zbyt ,,trudny" ze swoją muzyką, by docierać do pospolitych słuchaczy. Albumy nagrywane wspólnie z Haroldem Budd czy Luisem Gordon to już inna muzyka, często jest to sztuka dla osób bezwzględnie rozmiłowanych w twórczości Foxxa.
Niestety, osobiście nie mogę się zaliczyć do wiernych słuchaczy Johna, chociaż jego ,,Europe After The Rain" oraz kompozycja ,,The Garden" swojego czasu sprawiały, że prawie czułem zapach ogrodu, promyki słońca, obcowanie z naturą i totalne oderwanie od rzeczywistości.
Dla osób, poszukujących czegoś więcej niż samej muzyki, John Foxx stworzył także ,,kościelne chorały" zapisane jako ,,Cathedral Oceans", które nabrały ostatecznego kształtu jako trylogia. To muzyka uduchowiona i najlepiej słuchać jej wieczorami, lub w skupieniu z założonymi słuchawkami.

Twórczość Foxxa i jego ,,malowanie obrazów syntezatorami" można więc podzielić na dwie części. Pierwszą określiłbym jako tą twardą, zadziorną, z szybkim tempem i nie pozbawioną przebojowości. Drugie oblicze kompozytora to ukłon w stronę gatunku zwanego jako ,,ambient", w którym jest dużo miejsca na zadumę, spokój, melancholię i zwolnienie obrotów w szalonym pędzie ludzkiego życia.

Te dwie twarze Foxxa połączyły się w jednym, niezbyt długim albumie, który teraz prezentuję. Na D.N.A. góruje jednak ,,twarz ambientu", która może i przypadnie do gustu słuchaczom rozmiłowanym w ,,ciszy w muzyce", natomiast zwolennicy skocznych rytmów będą musieli zadowolić się zaledwie dwiema kompozycjami, początkowo jakby nie pasującymi do całości.
Trzeba tutaj dodać, że D.N.A. to płyta w całości instrumentalna. Nie usłyszymy tutaj wokalu artysty, przez co wydaje się, jakbyśmy słuchali nagrań Vangelisa lub innego poety elektronicznych brzmień.
Foxx wydał te nagrania jako projekt audiowizualny - do tych dziewięciu nagrań w oryginalnym wydawnictwie została dołączona płyta DVD, na której są do obejrzenia krótkometrażowe filmy stworzone między innymi przez Macoto Tezca, Karborn oraz Jonathana Barnbrook. Filmy o różnej treści zostały stworzone na zlecenie Johna Foxxa, który połączył je ze swoją muzyką.
Brytyjskie pismo Record Collector napisało o albumie, że jest on ,,idealnym połączeniem dżwięku i obrazu. Genialny pomysł, doskonale zrobiony przez geniusza". Myślę, że słowa mocno przesadzone (chociaż w pewnym sensie Foxx geniuszem jest:)), uważam, że w kompozycjach brakuje przebłysków arcydzieła. Napotkamy za to wiele ogranych chwytów, jakie można napotkać w muzyce oznaczonej plakietką ,,ambient". Ale może, by docenić wielkość tego albumu, należałoby się zaznajomić z obrazami zawartymi na DVD, a potem brać się za ocenianie. Tak byłoby najuczciwiej. Jednak sama muzyka, która na tej płycie jest ulotna i delikatna nie broni się mimo faktu, że przecież osobiście można ruszyć wyobrażnią i malować własne obrazy do muzyki. Niestety, nie zostałem tym razem porwany i urzeczony kompozycjami zawartymi na D.N.A. Jednocześnie mam nadzieję, że nadchodząca nowa płyta ,,Interplay", na której będzie już słyszalny głos wokalisty przykuje moją uwagę na dłużej.

1. Maybe Tomorrow

2. Kaiyahura

3. City of Mirage

4. Flightpath Tegel

5. Violet Bloom

6. Phantom Lover

7. A Secret Life 7

8. A Secret Life 2

9. Over the Mirage

http://hotfile.com/dl/99515713/c36d260/dnaXX.rar.html

Wiadomości

2011-01-17T20:05:00.001+01:00

CREDO przekonuje tylko częściowo

Dość nieprzychylnie zrecenzował najnowszy album The Human League dziennikarz Ian Harrison w magazynie MOJO. Harrison jest jedną z pierwszych osób, które już zapoznały się z całym materiałem Phila, Susanne i Joanne zatytułowanym Credo. Płyta, która oficjalnie ma się ukazać w marcu, dostała od recenzenta dwie gwiazdki na pięć możliwych.

Ian Harrison opisuje Credo jako album nierówny, który przekonuje tylko częściowo. Prorokuje, że otwierające płytę nagranie Never Let Me Go może odstraszyć od wysłuchania reszty, wokal i teksty Oakeya nazywa ,,bredzeniem" i podsumowuje zjadliwie, by muzycy następnym razem zadzwonili lepiej do Martina Rushent`a (producenta ich przebojowej płyty Dare).

Nie odbyło się bez reakcji oburzonych fanów, którzy nazwali Harrisona obłudnym gryzipiórkiem, a i magazyn MOJO dostał po uszach, gdyż zwolennicy Human League nazwali artykuły i recenzje w nim zawarte ,,zwykłymi śmieciami". Przypomniało mi się, jak kiedyś jeden z muzyków powiedział, że to właśnie krytycy przyczyniają się w sporej mierze do upadku muzyki i niektórych zespołów.

ALPHAVILLE według Bryana Ferry

Nagranie ,,Alphaville", które znamy z najnowszego albumu Bryana Ferry ,,Olympia", wyjdzie na singlu 7 lutego. Kompozycja będzie zaprezentowana w różnych wersjach, niektóre remiksy wyglądają na jawną profanację gatunku i według mnie powinno się takich manewrów zabronić.

Wydanie ma zawierać następujące wersje:

Alphaville (Radio Mix)
Alphaville (Radio Mix) Instrumental
Alphaville (Leo Zero Remix)
Alphaville (The Time and Space Machine Remix)

John Foxx and the Maths

John Foxx, były wokalista Ultravox, oraz jeden z pionierów elektronicznej rewolucji, szykuje nową płytę, którą nagrywa wspólnie z Benem Edwards znanym także jako Benge. Edwards jest entuzjastą analogowych syntezatorów, a jego album z 2008 roku ,,Twenty Systems" spotkał się z dużym uznaniem. Sam Brian Eno określił jego nagrania jako ,,wspaniały wkład w archeologię muzyki elektronicznej".

Najnowsza płyta będzie miała nazwę ,,Interplay" i jej wydanie planowane jest na 21 marca 2011 roku. Jako ciekawostkę można odnotować fakt, że gościnnie w utworze ,,Watching A Building On Fire" usłyszymy Mirę Aroyo z Ladytron (jeden z moich ulubionych zespołów), która również skomponowała syntezatorowy riff do tego nagrania, jednak reszta będzie już stworzona przez Foxxa i Benge.

Nagrania, które znajdą się na
John Foxx and The Maths ,, Interplay":

1. Shatterproof
2. Catwalk
3. Evergreen
4. Watching A Building On Fire
5. Interplay
6. Summerland
7. The Running Man
8. A Falling Star
9. Destination
10. The Good Shadow

Vienna

2011-01-15T00:20:00.000+01:00

15 stycznia 1981 roku firma płytowa Chrysalis wydała singel ,,Vienna" zespołu Ultravox. Piosenka została napisana przez cały zespół oraz wyprodukowana przez niemieckiego kreatora elektro o nazwisku Conny Plank.
Warren Cann, perkusista Ultravox wspomina, że utwór ten powstał bardzo szybko. Osobiście zazdroszczę muzykom, którzy potrafili w przeciągu paru godzin skleić z kawałków utwór, który na wiele lat staje się jednym z hymnów w swoim gatunku muzycznym.

Po złożeniu nagrania ,,do kupy", cały zespół zdawał sobie sprawę, że ,,Vienna" jest jednym z najmocniejszych utworów. Wiedzieli już o tym słuchacze, którzy zapoznali się z całym albumem o tym samym tytule. Muzycy Ultravox mieli ustalone, że kompozycja będzie trzecim singlem, jednak na początku wytwórnia płytowa Chrysalis miała ,,opory". Uważano, że nagranie trwa zbyt długo i jest powolne. Nowemu wokaliście zespołu, którym został Midge Ure, udało się ich w końcu przekonać, że singel ,,Vienna" poradzi sobie na listach przebojów. W towarzystwie charakterystycznego video, które wiele osób nazywało ,,mini- filmem" ( w tamtych czasach teledyski opowiadające jakąś historię nie były pospolite, jak teraz), piosenka stała się jednym z największych przebojów Ultravox, utrzymując 2 miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Do legendy przeszła już historia o ,,zablokowaniu" pierwszego miejsca przez Joe Dolce, który swoim nagraniem ,,Shaddap You Face" uniemożliwił grupie Ultravox, by zostali ,,numerem jeden". Chris Cross - basista grupy, wspomniał w magazynie MOJO (luty 2009), że nagranie ,,Shaddap You Face" strasznie denerwowało Midge Ure`a. Cross ze swojej strony dodał, że w przeciwieństwie do Midge`a bardzo tą piosenkę lubi.

Minęło już trzydzieści lat od wydania singla Vienna - osobiście pokusiłem się na wspomnienie tej piosenki i sprawdzenie, ile czaru i klimatu pozostało w niej od czasu debiutu. Postanowiłem także odpowiedzieć sobie na pytanie, czy kompozycja naprawdę zasłużyła sobie na to, by zostać okrzykniętą jedną z czołowych przedstawicielek nurtu new romantic (pomijając fakt, że Ure by się z tym szufladkowaniem na pewno nie zgodził). Przystępuję zatem do analizy nagrania.

Utwór rozpoczyna Warren Cann, obsługujący perkusję, oraz klasyczny Roland CR-78 CompuRhythm - elektroniczne urządzenie, w którym były już gotowe, zaprogramowane rytmy. Na pewno niejeden z nas podkręcał sobie basy, by się przekonać, jak domowe głośniki dają sobie radę przy tych uderzeniach. Powolny, powtarzający się rytm sprawia, że słuchacz bardzo szybko przyswaja sobie ten tajemniczy klimat i czeka na rozwinięcie nagrania. Same uderzenia brzmiałyby zbyt płasko, postanowiono więc dodać też pogłos, który niczym echo odbija się to z lewej, to z prawej strony.
Następnie spokojnie, prawie nieśmiało, by nas nie spłoszyć wchodzi głos Midge Ure`a. Jeszcze jesteśmy omamieni łagodnym nastrojem, naiwnie oczekując ballady układającej nas do snu. Gdzieś w oddali przewija się dżwięk brzmienia z syntezatora, którego ,,miauczenie" wypełnia ciszę, jednocześnie nie konkurując z wokalistą.
Nagle odzywa się dżwięk przypominający organy, podkręcone do granic możliwości. Tu już rozpoczyna się walka na śmierć i życie o pierwszeństwo:) Midge Ure podnosi swój głos, pokazując syntezatorowi, że łatwo swojej skóry nie sprzeda i udowadnia, że początkowa nieśmiałość i senność to tylko pozory. Kompozycja nabiera barw dzięki stylowej grze na pianinie, którego specyficzne brzmienie do dziś pozostało znakiem rozpoznawczym zespołu.
Po refrenie znowu się odzywa automat perkusyjny, tym razem nawiązuje do nagrań zespołu Kraftwerk. Dżwięk, przypominający syczenie, to już zasługa samego Conny Planka, który także ,,majstrował" przy tej kompozycji.
Brzmienie ,,otaczające" zostaje wzbogacone o klawisze. Conny Plank z doświadczenia wiedział, by nie przesadzić z ,,bajerami" i postawił na minimalizm. Słynny grecki filozof Platon kiedyś powiedział, że ,,Piękno stylu i harmonia, i elegancja, i rytm, wynikają z prostoty" i jego słowa znakomicie pasują do analizowanego nagrania. Nie doświadczamy tutaj melodii napakowanej efektami, często mającymi za zadanie maskowanie ułomności utworu, oraz jak to w obecnej muzyce popularnej ma miejsce - dobijania jej zbędnymi wstawkami dżwiękowymi. ,,Przesolenie zupy" dałoby wręcz niestrawną i godną politowania tandetę, po której skosztowaniu wszyscy musielibyśmy iść na zwolnienia lekarskie.
Przechodzimy do części trzeciej utworu - to coś, na co wielu czeka. Przysłowiowa ,,kropka nad i", szczegół, który wyróżniał ten utwór od reszty ,,melodyjek" na liście przebojów. Spotykałem się z wieloma określeniami: ,,przyspieszacz" ,,punkt kulminacyjny" ,,wyrwanie ze snu..." Nieuchronnie do głosu dochodzi zmiana tempa, która powodowała, że miałem ciarki na plecach, mogę nawet powiedzieć o stanie euforii i jakiegoś religijnego uniesienia.
Wraz z szybszymi uderzeniami, solowy popis daje Billy Currie i jego elektryczne skrzypce. Dla wielu jest to magiczny moment. Fragment działa orzeżwiająco jak woda (byle nie z saturatora!), natomiast dżwięk klawiszy, niczym wodospad rozbija zwariowane krople elektronicznej ekstazy na głowach oszołomionych słuchaczy.

Na sam koniec otrzymujemy pompatyczny nastrój rozbrzmiewający jak elektroniczna symfonia, w której wokal Ure`a, wspomagany jest przez rozedrgany klekot instrumentów klawiszowych, oraz uroczyście kończące dzieło trzykrotny dżwięk wydawany przez talerze muzyczne - to wszystko już oczywiście po powrocie do ,,normalnego" tempa utworu.
Dla takich nagrań warto było zostać romantykiem. Po pierwszym zetknięciu się z kompozycją ,,Vienna" czułem, że nie słyszałem przed chwilą jednej z wielu zwyczajnych piosenek, puszczanych po pięć razy dziennie w radio. Takie utwory zapadały głęboko w pamięć, dzięki swojej niczym nieskrępowanej i odważnej budowie. Mogę tylko z uznaniem pokręcić głową i wyrazić swój podziw, że potrafiono tak wiele emocji umieścić w paru minutach nagrania.

Powrót do Blitz

2011-01-11T20:32:00.006+01:00

W sobotę 15 stycznia 2011 roku w miejscu legendarnego klubu Blitz (obecnie mieści się tam budynek o nazwie Red Rooms), będzie można poczuć czasy new romantic. Miejsce, w którym narodziła się moda i muzyka ochrzczona jako ,,new romantic" zostało ustanowione celem imprezy wspominkowej, na której gospodarzami będą Steve Strange i Rosemary Turner.
Podobno jako DJ ponownie będzie Rusty Egan, chociaż nie wiadomo do samego końca, czy pomysł wypali. Przybycie potwierdziła za to DJ Princess Julia, która była jednym z pracowników w Blitz.
Zabraknie najprawdopodobniej jednych z ,,wielkich", którzy także byli stałymi bywalcami klubu - czyli Midge Ure z zespołem Ultravox. Zanim Midge Ure został wokalistą Ultravox, nagrywał utwory wspólnie z właścicielami klubu, którymi byli Steve Strange i Rusty Egan jako Visage.

Impreza zbiegnie się z jedną, ważną datą dla wielbicieli nurtu new romantic. 15 stycznia 1981 roku firma płytowa Chrysalis wydała singel ,,Vienna" zespołu Ultravox, jedno z najważniejszych nagrań owego gatunku muzycznego.
Chociaż Midge Ure i reszta Ultravox zawsze się odcinali od tego, by nie nazywano ich muzyki new-romantic, łatka ta dzięki klubowi Blitz przylgnęła mimo wszystko do czasów dzisiejszych.

Zanim Strange i Egan przenieśli się do Blitz, sporo czasu spędzali w klubie nazwanym Billy`s. Odwiedzali go młodzi urzędnicy, którzy ubierali się w ekstrawaganckie i różnokolorowe stroje, by odreagować sobie po nużącym dniu pracy. Wkrótce lokal zaczął się zapełniać uczniami ze szkół artystycznych, przybywali też debiutujący projektanci mody, praktykanci zakładów fryzjerskich, a w końcu muzycy.

Po przeniesieniu całego kramu do Blitz, stali bywalcy Billy`s podążyli oczywiście do nowej siedziby Strange`a i Egana. Puszczana muzyka przez tego drugiego to przede wszystkim zbiór nagrań Roxy Music, Davida Bowie oraz egzotycznej jak na tamte czasy muzyki elektronicznej z Niemiec - w ruch szły płyty zespołów Kraftwerk i La Dusseldorf.
Wygląd odwiedzających Blitz, którzy obowiązkowo musieli być wytapetowani na twarzy, paradować z wyrazistym makijażem i uzupełnieni w odzież, w której przede wszystkim górowały falbaniaste koszule, w połączeniu z elektroniczną muzyką serwowaną przez Rusty Egana, stopniowo zaczęły się zlewać w jedną masę, którą póżniej media ochrzciły jako ,,new romantic".

Impreza odbędzie się od godziny 19:00 do 23:30, wygląda na to, że wielu przyjdzie tak samo jak kiedyś ubranych ,,futurystycznie", a już na pewno wyglądających ekscentrycznie i wymalowanych jak lalki. Chociaż jak sobie wyobrażę osobę w okolicach czterdziestki, wyglądającą jak żywa reklama Max Factor, to się za głowę łapię...

Jednymi z zapowiedzianych i potwierdzonych już gości, umilającymi wieczór będzie zespół Paradise Point (http://www.myspace.com/paradisepointmusic), w którym gra Roman Kemp, syn Martina Kemp z zespołu Spandau Ballet.
News jest właściwie bardziej dla Brytyjczyków, niż dla nas, których od Wysp dzieli ponad dwa tysiące kilometrów. Informację podaję dlatego, ponieważ blog jest mocno kojarzony z nowymi romantykami. Pozostaje mi więc życzyć gościom udanej imprezy.

Nowiny na Trzech Króli

2011-01-06T01:34:00.006+01:00

John Taylor z Duran Duran wspomina Micka Karn

John Taylor z zespołu Duran Duran napisał wzruszający hołd o Micku Karn, basiście z zespołu Japan, który zmarł w wieku 52 lat.

,,Z wielkim smutkiem czytamy o odejściu Micka Karn, jednego z największych stylistów póżnych lat siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych - zarówno dżwiękowych jak i wizualnych.
Nick i ja pierwszy raz zobaczyliśmy zespół JAPAN w klubie Barbarellas w Birmingham, gdzie grali w ramach trasy ,,Obscure Alternatives" i byliśmy zaskoczeni ich brzmieniem. To co grali, było takie świeże. Kiedy wracam pamięcią do tego wieczoru, obraz który pierwszy przychodzi mi na myśl, to widok Micka z jego rudymi włosami, trzymającego gitarę basową Ibanez, ogolone brwi i baletki, którymi szurał po podłodze niczym posłuszny robot. Grał również z wielką urodą i rozmachem.

Wielką tragedią jest dla mnie fakt, że członkowie Japan nigdy nie byli w stanie dojść wspólnie do porozumienia, nie mogąc znależć sposobu, by pracować znów razem.
Mick zmienił moje życie w dobry sposób. ,,Quiet Life" ,,Gentlemen Take Polaroids" ,,Adolescent Sex" oraz ,,Tin Drum" to jedne z najlepszych płyt dokonanych podczas ery post-punk, moim zdaniem. Jako saksofonista Mick również brzmiał interesująco.
Będzie mi go brakowało".

Adam Ant powraca na deski londyńskiego teatru

Trochę zapomniany Adam Ant wraca na deski londyńskiego teatru w ramach drugiej części swojego tournee nazwanego "The Good, the Mad i Lovely World Tour 2010/11". Po serii udanych koncertów w jego Punk Rock Winter Campaign, Adam ponownie wkracza na scenę w styczniu tego roku, aby zaprezentować swój nowy materiał, wraz ze swoimi klasycznymi nagraniami.
Występy związane są z wydaniem jego nowego albumu „Adam Ant Is The Blueblack Hussar in Marrying The Gunner`s Daughter”, który spodziewany jest wiosną tego roku. Płyta wydana zostanie przez własny label Adama Ant - BlueBlack Hussar Records.
Ostatnie występy ,,Księcia z bajki" zostały bardzo pozytywnie odebrane przez brytyjską prasę, przede wszystkim pismo ,,Daily Telegraph" zachwycało się muzykiem pisząc w zeszłym roku w listopadzie, że Adam Ant jest jedną z najbardziej ozdobnych i pomysłowych kreacji ery pop, od którego nie można było oderwać wzroku. Natomiast Duff MacKagan z zespołu Guns N` Roses, który był jednym z widzów koncertu, skwitował krótko i dobitnie jak na rockmana przystało: ,,Było zajebiście".
Najbliższe oficjalnie ogłoszone koncerty odbędą się 26 i 27 stycznia tego roku w legendarnym 100 Club, umiejscowionym na Oxford Street w centrum Londynu, chociaż mówi się też po cichu o wcześniejszych ekskluzywnych koncertach w klubie Ronnie Scotts, które niby mają się odbyć 18 i 19 stycznia. Więcej dat i szczegółów o występach mają być ogłoszone w najbliższych dniach.

Blancmange - Blanc Burn startuje 7 marca

Ruszyła strona zespołu Blancmange http://www.blancmange.co.uk/
Poza informacją o tym, że najnowsza płyta zatytułowana Blanc Burn ukaże się 7 marca, możemy posłuchać czterech kompozycji, z których nowe brzmią... oceńcie sami. Moim zdaniem Blancmange chyba skłania się ku muzyce eksperymentalnej, elektroniczne próbki zaprezentowane przez zespół brzmią dla mnie mocno intrygująco.
Może i wolałbym, aby grupa grała lekki pop w stylu kompozycji ,,Don`t Tell Me" czy ,,Waves", jednak zaprezentowane nagrania to chyba bardziej zwrot do pierwotnej odsłony Blancmange, która jest znana z płyty ,,Irene & Mavis".
Podejrzewam, że nie wszystkim przypadnie do gustu to oblicze Blancmange 2011, osobiście jestem nadal zainteresowany ich najnowszym albumem. Brzmią tak... inaczej niż większość obecnie tworzących. Elektroniczna awangarda dwudziestego pierwszego wieku. Może i trochę przesadzam, ale... pomimo pierwszego szoku, jakiego dostałem po usłyszeniu kompozycji (chociaż jedna z nich - Radio Therapy jest zaprezentowana w remiksie, a wersja oryginalna będzie na albumie), uważam, że to będzie czysta, trochę trudna dla niektórych w odbiorze elektronika.

4 songs Blancmange 2011:
http://soundcloud.com/blancmange

Mick Karn (Japan) nie żyje

2011-01-05T00:24:00.008+01:00

1958 - 2011

O chorobie multiinstrumentalisty, który grał na basie w popularnej grupie JAPAN, mówiono od dość długiego czasu. Mick Karn zmarł 4 stycznia po sześciu miesiącach walki z rakiem w wieku 52 lat.

Jak podaje internetowa strona MickKarn.net, muzyk zmarł spokojnie w swoim domu w Chelsea (Londyn), w otoczeniu swojej rodziny oraz przyjaciół.
Urodzony na Cyprze jako Andonis Michaelides, Karn grał z zespołem JAPAN od 1974 roku, aż do jego rozpadu w roku 1982. Po działalności w Japan muzyk nagrał solowy album, a następnie z Peterem Murphy w 1984 roku nagrał album Waking Hour jako Dalis Car.

Jego unikalny styl gry na gitarze basowej spodobał się samemu Gary Numanowi. Płyta ,,Dance", w której większość nagrań jest z udziałem Micka, zawiera sporą dawkę muzyki bardziej dla wielbicieli sennego klimatu znanego z płyt Japan, niż dla słuchaczy lubiących odhumanizowane , metaliczne rytmy, do których Numan nas poprzednio przyzwyczajał.

Ponadto Mick Karn współpracował z takimi muzykami jak Midge Ure (Ultravox), Kate Bush i Joan Armatrading.
Muzyk zaskoczył także świat sztuki. Gdy w roku 1981 otworzył swoją pierwszą wystawę rzeżb, krytycy nie szczędzili pochwał dla jego twórczości, a dzieła wystawiano w Londynie, Japonii i Włoszech.

Mick Karn (pierwszy z lewej) z zespołem Japan

http://www.mickkarn.net/index.htm

Alphaville - Bratislava (Slovakia) - 18.11.1997

2011-01-02T19:50:00.004+01:00

I Wish Happy New Year With Great Music To All Music Fans- Pavelse
Thank You, Pavelse - ROb.

Z noworocznymi życzeniami od południowego sąsiada otrzymałem linki do koncertu Alphaville, który odbył się 18 listopada 1997 roku w Bratysławie. Koncert wyemitowała pod koniec 1997 roku słowacka stacja VTV, Pavelse nagrał go na kasetę video (VHS), dżwięk jest w wersji mono. Jakość obrazu także pozostawia trochę do życzenia - były to czasy, gdy nagrywarki DVD jeszcze nie istniały, więc nagrywało się obraz na taśmy video, która jak wiemy, nie jest supertrwała.

Alphaville v Bratislavě - 18.11.1997
Alphaville byli v roce 1997 na turné a vystoupili i v ČR a SR.
Koncert vysílala koncem roku 1997 slovenská TV stanice VTV a já jsem to nahrál na vhs (mono) a před pár dny mi to kolega přehrál na dvd.

Alphaville in Bratislava (Slovakia) - 18.11.1997
Alphaville were on tour in the year 1997 and they had concerts in Czech and Slovak Republic.
In the end of the year 1997 the show was transmited by Slovak TV station VTV and i recorded it on vhs (mono) and few days ago my friend recorded it to dvd

kvalita nic moc - krátká ukázka / quality isnt good - short preview:

http://www.multiupload.com/7UY6UO95SN

Tracklist:
Soul Messiah
A Victory Of Love
Guardian Angel
Control
Monkey In The Moon
New Horizons
Sounds Like A Melody
Flame
Wishful Thinking
Dance With Me
Forever Young
Jerusalem
Big In Japan

dvd / 4GB / 71 min
1. http://www.multiupload.com/I403JDKL8H
2. http://www.multiupload.com/48EX2OI1I6
3. http://www.multiupload.com/99IORHDGJW
4. http://www.multiupload.com/NFFKL13UOP
5. http://www.multiupload.com/WCZE7GCE16
6. http://www.multiupload.com/COBTVXZL20
7. http://www.multiupload.com/JQXNX3YWOF
8. http://www.multiupload.com/DDBSEM36NT
9. http://www.multiupload.com/3LWL7H7HPF
10. http://www.multiupload.com/BMZOD1BGG4
11. http://www.multiupload.com/OQKQ7SJR6A
12. http://www.multiupload.com/WJW5QQ4QXW
13. http://www.multiupload.com/9IL2EATO4G
14. http://www.multiupload.com/ONP1KY5E7K
15. http://www.multiupload.com/X9XEFAQKRK
16. http://www.multiupload.com/NIR6DRN5QX
17. http://www.multiupload.com/TVQIKG0PN9
18. http://www.multiupload.com/BBLLWXOC1G
19. http://www.multiupload.com/213CI2FN9Y
20. http://www.multiupload.com/O2HDWDNGDB
21. http://www.multiupload.com/73WLAL55GP

Marian Gold jako Alphaville

Ostatni album Alphaville wywołał różne reakcje, co do stylu zaprezentowanej muzyki. Catching Rays On Giant to muzyka elektroniczno-dyskotekowa, jednak słuchacze, pragnący by zespół (?) a właściwie jedyny ,,prawdziwy" członek Alphaville cofnął się do korzeni i skroił coś na miarę Forever Young nie szczędzili słów krytyki.
Pomijając nagrania studyjne, Marian Gold na koncertach wykazuje się wręcz imponującą energią. Okazuje się, że nie tylko dobre samochody oraz piwo pochodzą z Niemiec.
W latach osiemdziesiątych Alphaville kojarzone było z niemieckim miastem Münster. ,,Wiele miłych wspomnień łączy mnie z Münster, ponieważ jest kolebką Alphaville". - wspomina Gold - ,,Jednak nie urodziłem się w Münster, lecz w Herford we wschodniej Westfalii. Obecnie większość czasu przebywam w Berlinie oraz Londynie".

Zanim Gold został piosenkarzem, swoją przyszłość widział bardziej w malarstwie, jednak od roku 1977, na początku ery punk, jego zainteresowania bardzo szybko skłoniły się ku muzyce. Pracował na różnych stanowiskach - wylał sporo potu na budowach, zatrudniał się w cyrku, przy meblach, w gospodarstwach rolnych i jak mówi - zawsze była to uczciwa praca. W 1984 roku nastąpił przełom, gdy wyszedł pierwszy singel Alphaville.

Obecny skład zespołu całkowicie różni się od tego, który pamiętamy z lat osiemdziesiątych. Wokalistą niezmiennie pozostaje Marian Gold, jednak jego otoczka wygląda zupełnie inaczej. Martin Lister, Dave Goodes oraz Jakob Kiersch to muzycy, którzy nie byli obecni przy tworzeniu jednej z legendarnych grup pop.
Na pytanie, co porabiają byli członkowie zespołu i czy wokalista nadal ma z nimi kontakt, Marian Gold odpowiada: ,,Nadal mam bliski kontakt z Bernhardem Lloyd, który mieszka blisko Berlina i pracuje jako producent muzyczny. Jest także członkiem zespołu Atlantic Popes. Rick Echolette wraz z rodziną mieszka na południu Francji. Frank Mertens? Zupełnie straciłem z nim kontakt i nie wiem, gdzie się podziewa".

(Bez)boleśnie o HURTS

2011-01-02T15:50:00.009+01:00

Już w tym miesiącu (21 stycznia w Krakowie, 22 w Warszawie i 23 w Gdańsku) na koncerty do naszego kraju przyjeżdża duet Hurts. Theo Hutchcraft (wokalista) oraz Adam Anderson (instrumenty klawiszowe, gitara) obwołani zostali jako największa sensacja i nadzieja muzyczna 2010 roku w wielu magazynach muzycznych.
Na pewno i Wy, gdziekolwiek się nie ruszyliście po portalach internetowych w zeszłym roku, byliście bombardowani reklamą ich albumu ,,Happiness". Osobiście przeszedłbym koło tej ,,zachęty" obojętnie i lekceważąco, ponieważ nachalna reklama działa na mnie wręcz odwrotnie, jednak dopiski w stylu ,,synthpop", i ,,powrót do muzyki lat 80tych", oraz image do złudzenia przypominający album Actually duetu Pet Shop Boys zdecydowały, że i ja złapałem się jak ryba na haczyk.

Po obejrzeniu i przesłuchaniu utworu Wonderful Life nie odczułem żadnej, nawet najmniejszej ekstazy. Powiem więcej - czułem się oszukany, bo dla mnie było to żerowanie na latach osiemdziesiątych i zwyczajne wykorzystanie słuchacza, lubującego się w tamtej epoce.
Ile jest prawdy o duecie, którym tak zachwyca się wiele osób? Zacząłem się zastanawiać, czy przypadkiem nie jest to celowy chwyt marketingowy, który narzuca nam stary numer ,,Tego słuchaj, to jest teraz modne,a jeżeli na Ciebie to nie działa, musisz iść do lekarza".

Wybaczcie moje wątpliwości, ale w przypadku duetu HURTS podejrzewałem przez długi czas ,,ściemę". Jak to możliwe, by dwóch bezrobotnych, bez prawie żadnej długiej przeszłości i kariery muzycznej, wyskoczyło ,,ni z gruchy ni z pietruchy" albumem, który zrobił z nich w krótkim czasie gwiazdy światowego formatu. Podczas, gdy inni dwoją się i troją, by wydać jakiś ,,meganiedościgniony materiał" (wliczając w to wykonawców z bogatą przeszłością muzyczną) nagle dwóch dwudziestoparolatków zamiata konkurencję pod dywan, przynosząc im wstyd na listach przebojów.

Przetrząsając internet oraz zaglądając w papierowe magazyny muzyczne próbowałem doczytać, jak to w ogóle się stało. Nie znalazłem jednak żadnej ,,ściemy", by te wszystkie wywiady o tym, że niby muzycy ,,tacy biedni" i mieszkający pod jednym dachem (Adam Anderson wylądował w końcu na bruku i jako bezdomny zamieszkał w domu Theo) były sprytną kampanią, usiłującą wzbudzić nutę współczucia dla dwójki ,,świeżaków". Chociaż ich eleganckie ciuchy (ech, te piękne marynarki), zaprzeczają temu, że panowie niedawno byli bez grosza przy du... szy.

Powyższe słowa traktujcie jako jedynie moje przemyślenia. To co się dzieje w branży muzycznej, ma różne oblicza i należy faktycznie przez sporo rzeczy się ,,przekopać", by się upewnić, jak to jest naprawdę .
Cóż - dowodów, potwierdzających moją teorię nie znalazłem. Wydaje się więc, że naprawdę HURTS obdarzeni są sporym talentem, którym po prostu sprzyjał łut szczęścia. Wykorzystali coś jeszcze - modę na brzmienie z lat osiemdziesiątych oraz promowanie się poprzez ostatnią technologiczną rewolucję ludzkości, czyli internet.

Marketing wirusowy i reklama szeptana stały się potężnym narzędziem w promocji muzyki. Na dodatek dostępnym dla każdego - od gwiazd po zupełnie nieznanych wykonawców. I nieomal za darmo. Zamiast spektakularnej reklamy - pomysł na zaintrygowanie odbiorców, zamiast bijącej po oczach z gazet nazwy - zachęta dla fanów, aby sami poszukali więcej o usłyszanym kawałku czy obejrzanym klipie i przekazali informację znajomym.

Brytyjski dziennik "Guardian" tylko w pierwszych tygodniach nowego roku doliczył się kilku bardzo spektakularnych przykładów takiej aktywności. Wymieniany wśród kandydatów na gwiazdy roku 2010 manchesterski duet Hurts trafił na pierwsze strony muzycznych gazet, zamieszczając na swojej stronie jedno czarno-białe zdjęcie i jeden skromny wideoklip do utworu "Wonderful Life". Jego strona internetowa to tak naprawdę tylko zwrotny link do MySpace'a. Strategia ryzykowna, ale jak widać, się opłaciła.

żródło :Tak się zmienia promocja muzyki

Szczęściarze z Manchesteru

Duet HURTS na swoim debiutanckim albumie ,,Happiness" nawiązuje do kompozycji muzyki synthpop z lat osiemdziesiątych, wzorując się także na scenie gejowskiej, do której zaliczani byli np. Bronski Beat. Chociaż panowie zarzekają się w wywiadach, że nie są homoseksualistami, nawet jeśli jeden z nich mieszka na Canal Street - ulicy położonej w gejowskiej dzielnicy Manchesteru, oraz jest (albo był) stałym bywalcem lokalnych barów z darmowymi drinkami - to duet zyskał popularność w środowisku ,,panów lubiących panów".
Duet niejako walczy z ,,duchami przeszłości", jakimi byli wykonawcy wywodzący się z Manchesteru. Obecna scena muzyczna zdecydowanie różni się od tej, która istniała jeszcze trzydzieści lat temu. Wiele grup, na których ciąży dziedzictwo dokonań zespołów z tego miasta, zbyt mocno trzyma się starego schematu, które znajduje swoje odbicie w twórczości.
HURTS postanowili odważyć się na zaprezentowanie czegoś innego niż Oasis, Happy Mondays czy Joy Division. Ich muzyka to mało rockowe granie, ich brzmienie skierowane jest przede wszystkim dla miłośników muzyki pop - jednak nie tak prostackiej i mdłej, jakby się na początku wydawało.

Większość kompozycji duetu otrzymało swój ostateczny kształt nie w Manchester, lecz w Göteborg (Szwecja), ponieważ mieszka tam producent płyty ,,Happiness". Jak opowiada wokalista Theo Hutchcraft w jednym z wywiadów - chcieli nagrać piosenki w ciemniejszej atmosferze, innej niż Manchester. Nagrań dokonano w opuszczonej stacji radiowej, w gmachu posiadającym około pięćdziesiąt pokoi. Wszystkie były niewykorzystane, z wyjątkiem tego, w którym przebywali muzycy.
,,Budynek sprawiał przygnębiające wrażenie" - mówi Theo - ,,Czuliśmy się w nim jak bohaterowie filmu ,,Ghostbusters" (Pogromcy duchów) w opuszczonej siedzibie straży pożarnej. Na zewnątrz minus dwadzieścia stopni, a my mieliśmy tam spędzić kilka miesięcy. Tak naprawdę trwało to dwa i pół tygodnia. Zupełne szaleństwo - byliśmy zupełnie odizolowani od świata, otoczeni śniegiem w tym zimnym budynku. Na początku idea brzmiała romantycznie, dlatego zdecydowaliśmy się tam pracować".

Album wydano 6 września 2010 roku i otrzymał mieszane recenzje od krytyków muzycznych. Niektórzy żartowali, że o wiele ciekawsza niż ich muzyka jest opowieść o tym, jak zyskali sukces za pomocą internetu. Dorian Lynskey w magazynie Q napisał, że duet ,,żle odrobił lekcję z tematu ,,lata osiemdziesiąte", nazywając płytę ,,przygnębiająco zwykłą wiązanką z przekwitłymi melodiami przyobleczonymi w tekstowe komunały od których czuć stęchliznę".

Pomimo tych prztyczków w nos, z jakich przecież słyną brytyjscy krytycy, duet nie uskarża się na brak odbiorców. Zadomowili się zarówno u miłośników brzmień lat osiemdziesiątych, jak i u gospodyń domowych do lat pięćdziesięciu włącznie. Ich wygląd zdecydowanie pomógł w zdobyciu powodzenia u pań, a nawet i u panów (wokalista mówi, że na ich koncerty przychodzi sporo homoseksualistów, dodając, że na każdym kroku słyszy, że wygląda jak Luke Goss z popularnego w latach 80tych zespołu BROS).

Popularność duetu nie ominęła także naszego kraju. Już wkrótce - 21 stycznia w Krakowie, 22 stycznia w Warszawie i 23 stycznia w Gdańsku HURTS zagra na żywo dla polskiej publiczności.

http://www.informationhurts.com/pl/home/

TOP 2010

2010-12-23T07:22:00.001+01:00

Nawet Hurts już ,,nie boli", jak za pierwszym razem...

Muzyczny rok 2010 zapamiętamy jako czas powrotów starych znajomych zespołów z lat osiemdziesiątych, które swoją ostatnią płytę studyjną wydały dość dawno. Zaskoczyły zespoły OMD, Alphaville, Duran Duran oraz Red Box (pozytywnie i negatywnie dla niektórych), na nowe albumy Blancmange i Human League musimy jeszcze poczekać, a Depeche Mode? Niestety ostatnio bardzo mnie rozczarowało - stąd brak ich w moim podsumowaniu.

Przedstawiona poniżej dziesiątka to płyty, które słuchałem często - i tym się sugerowałem w podsumowaniu. Nie jest to dziesięć płyt ,,najważniejszych" w muzyce 2010, lecz jedynie moje osobiste TOP 10. Każdy na pewno ma swoją ulubioną płytę roku, z mojej strony wahałem się między ,,Indicator" a ,,History Of Modern". Przewaga zwycięzcy jest jednak niewielka.
W moim Top 10 znalazło się miejsce dla ,,świeższych" wykonawców, którzy w latach 80tych nie istnieli. Wększość tworzy muzykę synth-electropopową, między innymi Hurts, do których przez długi czas nie mogłem się przekonać. Faktycznie, mają coś z Pet Shop Boys poza imagem - gdy Pet Shop Boys wydało West End Girls oraz Love Comes Quickly - nagrania zupełnie mnie nie przekonywały, jednak teledysk do ,,Opportunities" zmienił całkiem moje nastawienie do duetu. Podobnie ignorowałem duet Hurts, nagranie Wonderful Life wpuszczałem jednym uchem, wypuszczałem drugim... lecz cały album jest dość dobrze złożony i po paru przesłuchaniach ciężko się od niego oderwać.

Najważniejsza w moim podsumowaniu jest pierwsza trójka - reszta pozycji nie ma większego znaczenia - to bardziej kolejność przypadkowa, a jak już pisałem - układałem listę według częstotliwości słuchania tych albumów.

1. Deine Lakaien - Indicator

2. OMD - History Of Modern

3. Duran Duran - All You Need Is Now

4. Alphaville - Catching Rays On Giant

5. Hurts - Happiness

6. TourdeForce - Colours In Life

7. Minerve - Please

8. Villa Nah - Origin

9. Blind Passengers - Next Flight To Planet Earth

10. Vision Talk - Elevation

***
Albumy, które nie zmieściły się w dziesiątce, a były wspomniane na moim blogu:

Bryan Ferry - Olympia

Yazoo - Reconnected Live

Red Box - Plenty

Chris De Burgh - Moonfleet and Other Stories

Marc Almond - In Session vol. 2

2010-12-18T00:43:00.000+01:00

W 2006 roku przedstawiłem pierwszą część sesji Marca Almonda (Soft Cell, Marc and the Mambas, Marc Almond and the Willing Sinners, Flesh Volcano) dla BBC. Przez dość długi czas spodziewałem się, że ktoś pójdzie ,,za ciosem" i dołoży do mojej propozycji część drugą... nikt chyba jednak nie posiadał nawet pierwszej części, więc lata mijały, a ja zupełnie zapomniałem, że zalegamy z resztą nagrań.
Tak się składa, że od pewnego czasu jestem posiadaczem drugiego woluminu nagrań Almonda z sesji dla BBC. Aranżacyjnie piosenki różnią się od wersji ,,oryginalnych", a właściwie nazwać by je należało ,,oklepanych" :) Na przykład Bedsitter z repertuaru Soft Cell tutaj jest w wersji, którą śmiało można nazwać akustyczną.

Część druga sesji zaczyna się w miejscu, w którym przerwana została część pierwsza - a więc okolice roku 1984 - 1985. Utwory od 1 do 4 nagrane zostały szesnastego stycznia 1985 roku dla programu BBC, który poprowadziła Janice Long. Nagrania od 5 do 7 nagrano osiemnastego sierpnia 1985 (także dla Janice Long). Natomiast kompozycje od 8 do 10 nagrane zostały do programu Simona Mayo pierwszego maja 1995 roku. Na dokładkę mamy pięć nagrań z roku 1984 (od jedenastego do piętnastego).

Marc Almond to jeden z oryginalniejszych wokalistów, rozpoczynających swoją karierę w latach osiemdziesiątych. Po sukcesach w duecie z Davidem Ballem jako Soft Cell piosenkarz postanowił rozwijać się jako solista i do dziś zaskakuje nas różnorodnością wydawanych albumów - chociaż nadal jest to ten sam Almond, wraz ze swoim charakterystycznym głosem. Przez wielu kochany niczym skarb narodowy, jednocześnie jest przedmiotem obelżywych plotek. Obecnie otoczony dość wąskim gronem przyjaciół, mający problemy z koncentracją i zapamiętywaniem piosenkarz uważa, że przez te wszystkie lata zdołał się do takich sytuacji przyzwyczaić.

Aktualnie zauważamy falę powrotów ,,starej gwardii" która zapoczątkowała boom na muzykę z wykorzystaniem syntezatorów. Niestety, wydaje się, że obok OMD, Human League oraz Duran Duran nie stanie przy ich boku duet Soft Cell. Mimo, że w 2002 roku wydany został ich nawet niezły album zatytułowany Cruelty Without Beauty, nic nie wskazuje na to, by teraz Almond i Ball wkręcili się w tą modę.

,,Jako Soft Cell wypaliliśmy się w dość krótkim czasie" - powiedział kiedyś Marc w jednym z wywiadów - ,,Z Davidem Ballem nadal jesteśmy przyjaciółmi, nigdy nie było żadnych animozji między nami. Jednak ani ja, ani David nie jesteśmy zainteresowani powrotem w ramach tej całej sceny retro."

,,Było wiele silnych zespołów z wyjątkową tożsamością w latach osiemdziesiątych. To był czas dla gwiazd, dla muzyki pop, a wiele z tych zespołów miało bardzo oryginalne brzmienie i charyzmatycznych wokalistów. Teledyski były bardzo wyraziste. To był pierwszy raz, kiedy ludzie zaczęli korzystać z video. Tam jest dużo oryginalności i myślę, że ludzie dlatego powracają do tamtych nagrań i ich słuchają, ponieważ czują się bardzo niezadowoleni z większości obecnej muzyki. Ludzie, którzy obecnie są frontmanami zespołów, tak naprawdę nie mają wiele magnetyzmu i osobowości."

1. Always

2. Traumas Traumas Traumas

3. Brokenhearted Beautiful

4. Love & The Little White Lies

5. I Who Never

6. My Candle Burns

7. Heart Medley:

- Unchain My Heart/ Black Heart/ Take My Heart

8. Adored & Explored

9. Bedsitter

10. We Need Jealousy

11. Gutter Hearts

12. Tenderness Is a Weakness

13. Hell Was a City

14. Love For Sale

15. Pink Shack Blues

http://www.mediafire.com/?nalu3r3toj2q38k

Classix Nouveaux - BBC In Concert (13th January 1982)

2010-12-16T21:17:00.002+01:00

Dzięki uprzejmości czytelnika odwiedzającego mój blog, mogę w końcu zaprezentować koncert Classix Nouveaux, który zarejestrowany został dla BBC w 1982 roku.
Brzmienie zdecydowanie się różni od przedstawionego niedawno ,,River Sessions", mimo, że pochodzą z tego samego roku. Gitary brzmią jakby bardziej wyraziście oraz agresywnie, jeżeli chodzi o Sala Solo, to wokalista jest tu w swojej szczytowej formie.

Link udostępnił Marc (dziękuję!) - naprawdę jest to dla mnie wielki, świąteczny prezent.
Postanowiłem dać go na ,,główną stronę", ponieważ prowadząc blog przez tyle czasu wiem, że nie wszyscy zaglądają w komentarze. Szkoda więc, by się zmarnowało...
Jako bonus do poczytania postanowiłem dorzucić recenzję z pisma Non Stop - tym razem rok 1985, był to już początek końca Classixów.

Classix Nouveaux - Torwar/ Opera Leśna, Warszawa/ Sopot

Czekałem na ten koncert. I to nie tylko ja, o czym świadczyły liczne listy nadsyłane do naszej redakcji, radia i tv, PAGART-u. Rozpoczął się z półgodzinnym opóżnieniem, spowodowanym realizacją przez Pawła Karpińskiego video clipu piosenki ,,Heartbeat". Ale przez to ci, którzy przyszli wcześniej zająć dobre miejsca, mogli do woli naoglądać się swego ulubieńca.
Kiedy wreszcie koncert się rozpoczął, na estradzie pojawili się znani z poprzedniej wizyty Rick Driscoll - gitara, Mik Sweeney - gitara, gitara basowa, saksofon, Paul Turley - perkusja i Andy Quanta - instrumenty klawiszowe oraz Kevin Powell - gitara basowa, Pandit Dinesh - instrumenty perkusyjne, Angie Giles oraz Kate Puckurick - śpiew, no i oczywiście ten, który przyciągnął tu tylu widzów, Sal Solo. Bohater wieczoru, obiekt westchnień nastolatków. Oczekiwałem więc dobrego show. Niestety, nie bawiłem się tak dobrze jak rok temu - bezprzewodowy mikrofon, który pozwalał Salowi Solo na swobodne przemieszczanie się po estradzie chyba był uszkodzony, gdyż w pierwszych utworach jego głos był prawie niesłyszalny (szczególnie ,,słyszeli" to telewidzowie oglądający transmisję z Sopotu) a i nie brzmiał tak, jak do tego przywykliśmy. Po drugie - Classix Nouveaux, grający głównie repertuar dobrze znany z płyt Tonpressu i ,,Secrets", postanowił przearanżować swoje przeboje. Nie wyszło im to na dobre. Przeładowane muzycznie, przypominające Goombay Dance Band (,,Never Again"), sprawiające wrażenie odfajkowania programu (,,Never Never Comes"), nie wystawiały - moim zdaniem - wysokiej noty wykonawcom. Chociaż... publiczność, której było nieco mniej niż by można się było spodziewać, cały czas bawiła się dobrze. Ale tylko raz zapaliła zapałki!

Rozczarowało mnie warszawskie wykonanie piosenki ,,San Damiano" - z pół playbacku! A przecież były wokalistki, był Hindus! Tak jednak uczyniono w Sopocie.
Ale nic to. Owacyjnie były przyjmowane pozostałe piosenki z najnowsdzego longplaya ,,Heart And Soul", który Marek Niedżwiecki zaprezentował już w całości w PR, znane z naszych list przebojów i programu TVP: ,,Music And You", ,,Contact", ,,Shout! Shout!" i ,,Heartbeat", wydana ostatnio przez MCA na maxi-singlu w dwóch wersjach. Czy tylko dlatego, że mamy je świeżo w pamięci? Nie sądzę. Po prostu Classix Nouveaux utrafił znakomicie w gusta tzw. szerokiej publiczności, nie zasklepiającej się w miłości do jednego tylko gatunku muzycznego. Trafił w gust fanów Lady Pank, Maanamu, Kombi i Lombardu, gdyż łączy w sobie najlepsze cechy naszych topowych kapel. A jednocześnie widać, że ta muzyka (jak trzeba to agresywna, albo tęskna, wywołująca liczne skojarzenia, pozwalająca swobodnie unosić się własnym myślom), wykonywana jest przez autentycznych profesjonalistów (bez weryfikacji!!!), którzy się też dobrze bawią - zwłaszcza, gdy pozwalają im na to warunki, jak w Operze Leśnej.
No i On. Indywidualność estradowa, skupiająca na sobie uwagę widzów, bezbłędnie wyczuwająca nastrój sali i nim kierująca. Łatwo nawiązujący kontakt z publicznością, nie tylko dlatego, że do wspólnej zabawy namawia w naszym języku. Posiada charyzmę, która powoduje, iż towarzyszący mu muzycy stanowią tylko tło. Ale jakie! A przecież oni też decydują o poziomie koncertu. Była też dobra oprawa świetlna i cały czas będące w ruchu śpiewające panienki. Jednak się cieszę, że ich obejrzałem ponownie.

J.B. Non Stop (Pażdziernik 1985)

Classix Nouveaux - BBC In Concert (13th January 1982)

01 - Is It A Dream
02 - Inside Outside
03 - Run Away
04 - It's All Over
05 - Because You're Young
06 - Never Again (The Days Time Erased)
07 - 1999
08 - Gulity

http://www.mediafire.com/?rt59yfk18bkj9qz

Old Romantic ?

2010-12-14T01:07:00.013+01:00

Duran Duran - All You Need Is Now

Simon LeBon
Nick Rhodes
John Taylor
Roger Taylor

Zespół Duran Duran osiągnął w swoich latach istnienia właściwie wszystko. Widnieli na pierwszych stronach gazet, poczuli smak sławy, zwiedzili kawał świata... póżniej coś pękło. Sukces zaczął ich przerastać i męczyć. Doprowadziło to do tego, że panowie spędzając większość czasu razem, nie mogli w końcu już patrzeć jeden na drugiego, co doprowadziło do rozłamu w zespole.

Po tworzeniu muzyki opatrzonej łatką ,,new romantic", płynnym przejściu do muzyki pop, Duran Duran zapragnęli się ,,rozwijać artystycznie", co spotkało się z mieszanymi uczuciami u krytyków i u słuchaczy. ,,Notorious" w swojej zawartości brzmiał bardziej ,,amerykańsko", co uwydatniło się w nagraniu ,,Skin Trade", gdzie Simon Le Bon brzmi jak Prince. Po ukazaniu się Notorious magazyn Rolling Stone napisał: "W poszukiwaniu dojrzałości muzycznej, Durans stracili dużo ze swojej tożsamości."

W latach 90tych grupa wydawała płyty z różnym powodzeniem - godnym uwagi jest ,,The Wedding Album" z 1993 roku, póżniej już bywało ,,średnio", poczynania zespołu nie zwracały na mnie już szczególnej uwagi, aż do płyty All You Need Is Now.

Album ten to dla Duran Duran ,,być albo nie być" w muzycznym biznesie. Po niezbyt chwalonym Red Carpet Massacre, zespół poważnie się zastanawiał, czy w ogóle jest jeszcze sens się ,,w to bawić", bo nie ma co ukrywać - Duran Duran powoli znikał z rankingów i list przebojów.

Perkusista Roger Taylor powiedział w wywiadzie dla ,,Daily Star", że All You Need Is Now to płyta bardzo ważna dla całego zespołu, ponieważ może być (chyba w razie niepowodzenia - ROb) ostatnią w ich karierze. A więc jak już odejść to z płytą, która nie byłaby gwożdziem do trumny.

Tak naprawdę, to zespół nie ma właściwie nic do stracenia - już wszystkie wzloty i upadki jako gwiazdy pop przeżyli. Sprzedali więcej płyt niż Kwinto zjadł kotletów, nic więc nie stało na przeszkodzie, by na luzie zagrać po prostu to, od czego zaczęli - staroszkolny new romantic. A może powinno się to teraz nazywać ,,old romantic", bo i muzyka już nie brzmi nowatorsko a muzycy lekko posiwieli i przytyli.
Niektórzy uśmiechną się z politowaniem, mówiąc ,,Panowie, dzisiaj już się tak nie gra". Ale czy to wystarczający zarzut? Wydaje mi się, że u artysty priorytetem jest szczerość. Że to, co prezentuje, naprawdę lubi i nie zmusza się do tworzenia czegoś, co go tylko skompromituje i stanie się obiektem ciętych artykułów. Dopiero, gdy muzyka zabrzmi przekonująco, wiarygodnie, wtedy znajduje uznanie u nas, słuchaczy, którzy w swoich ocenach potrafią być bezlitośni, gdy ktoś gra nie tak, jak nas do tego przyzwyczaił.

W muzyce ,,new romantic" wszystko zostało już powiedziane i przedstawione na wszelkie możliwe sposoby. Mimo tego w ostatnich miesiącach tego roku zaczęły się dziać jakieś dziwne rzeczy. OMD ze swoim History Of Modern, ,,koncertowe" Yazoo, Alphaville (może nie staroszkolnie, ale nadal syntezatorowo), oraz nie wydane jeszcze, ale oczekiwane najnowsze Blancmange oraz Human League zmuszają nas do myślenia, czy przypadkiem nie zaleje nas niedługo potop ,,dinozaurów synthpopu i noworomantycznego grania". Jednak wątpię, by w tym temacie nastąpiła jakaś rewolucja - stawiałbym bardziej na chwilową modę, w stylu ,,łap okazję, póki trwa zainteresowanie".

No tak, ale miało być o All You Need Is Now.
Poza zespołem, wielkie brawa należą się producentowi o nazwisku Mark Ronson, który stworzył płytę w stylu lat osiemdziesiątych. A więc - tylko dziewięć nagrań, niczym w RIO ( oczywiście w tej wersji internetowej, ponieważ wydanie CD będzie miało jeszcze trzy nagrania dodatkowe), oraz zupełny brak ,,loudness war", przez co muzyka ,,nie kłuje" nas w uszy.

,,To najlepsza płyta jaką stworzyliśmy od dwóch dekad" - powiedział Nick Rhodes, a ja jeszcze niedawno uśmiechałem się ironicznie, mówiąc: ,,Takie teksty szokowały mnie jak miałem dziesięć lat, teraz mam trochę dystansu do pochwał, które są niczym innym, jak reklamą, nawet jeżeli jest to gniot stulecia".

Muszę przyznać, że mimo swojej wtórności, ciężko cokolwiek tu znależć, by mieszać Duransów z błotem. Większość słuchaczy (którzy pamiętają czasy, gdy Duranies debiutowali) właśnie takiej płyty chciała. ,,Dajcie nam drugie Rio!" ,,Skończcie z eksperymentami!" wykrzyknął z pewnością niejeden fan.
Z tego, co zdążyłem wyczytać, większość recenzji jest przychylnych zespołowi. Chociaż to nie jest Rio (po paru przesłuchaniach stwierdziłem, że jednak trochę brakuje AYNIN by dorównać tej klasycznej płycie), to i tak słucha się tego nieżle.

Do pierwszych trzech nagrań nie mam zastrzeżeń - a do Being Followed wcale - dla mnie najlepszy, najbardziej przebojowy numer na płycie. ,,Rozmydlenie" zaczyna się właśnie po tym nagraniu - Leave A Light On trochę buja w obłokach, a Safe strasznie drażni i nie pasuje do całości płyty.
The Man Who Stole A Leopard - kiedyś w komentarzach DD rozmyślaliśmy z Romance, czy uda się zespołowi stworzyć coś na miarę Save A Prayer - ja dodałem, że nawet nie myślę o czymś w stylu The Chauffeur i... proszę, jaka miła niespodzianka. Może nie ma tej piorunującej siły , co wspomniane wyżej dwa klasyki, lecz i tak posiada klimat (dżwięki są mocno stworzone na bazie The Chauffeur). Nie wszystkim jednak się to nagranie podoba (jeden z komentatorów w poście zapowiadającym tą płytę uznał nagranie za strasznie irytujące). Jeżeli byłbym osobą odpowiadającą za układ płyty, to nagranie wziąłbym na zakończenie. Chociaż wtedy całkiem kojarzyłoby się to z Rio... Natomiast Runway Runaway ustawiłbym jako utwór numer 4. Na zakończenie pozostaje nam Before The Rain - nasycona posępnym marszem w deszczu nostalgia, po której właściwie ważą się losy Duran Duran. Być albo nie być w muzycznym świecie? Słuchacze już osądzają. Mnie zaskoczyli pozytywnie.

Image kontrolowany

Tak jak The Rolling Stones mieli dług wobec Bo Diddleya i Chucka Berry`ego, tak i my zawdzięczamy wszystko Roxy Music. Nie mieliśmy intencji stać się zespołem z Factory Records. Nie szukamy współczucia - szukamy przebojowych piosenek. W przemyśle rozrywkowym odgrywamy rolę, która od dawna była potrzebna - rolę dostawcy radości.
-Nick Rhodes (Melody Maker 1982)

Nick Rhodes i John Taylor dorastali mieszkając obok siebie w Hollywood. Jednak nie tym słynnym Hollywood w stanie Kalifornia. Tak samo nazywa się przedmieście w Birmingham.
,,Od samego początku wiedziałem, że Nick Rhodes chce działać w muzyce rockowej. Miał ogromne ambicje" - wspomina John Taylor. ,,Miał bardzo jasne wyobrażenie tego, co chciał robić".
Kiedy Rhodes miał szesnaście lat, opuścił szkołę i kupił tani syntezator. John Taylor lubił grać na gitarze, wkrótce wspólnie z muzykiem z Birmingham o nazwisku Stephen ,,Tin Tin" Duffy, który został wokalistą i grał na gitarze basowej założyli w 1978 roku Duran Duran. Wkrótce dołączył do nich Simon Colley grający na klarnecie. Nick przyjął nazwisko Rhodes, odrzucając swoje prawdziwe Bates, wyjaśniając , że zrobił to ,,ze względów estetycznych".

Zespół narodził się w nocnym klubie Rum Runner, gdzie Nick i John byli zatrudnieni. ,,Była to klubodyskoteka, własność dwóch braci Paula i Michaela Berrow" - mówi Rhodes -,,Zawsze było pełno biznesmenów ubranych w modne koszule. Zarazem był to najpopularniejszy klub w mieście". Tam też odbywały się próby i regularne muzykowanie przyszłych Duran Duran.
Pod koniec lat siedemdziesiątych jeden z właścicieli klubu Paul Berrow wrócił z wycieczki z Nowego Jorku i natchniony tym, co zobaczył, pragnął urzeczywistnić wielkie plany. Chciał obrócić Rum Runner w Studio 54 ulokowane w Birmingham.
Bracia Berrow szybko zaproponowali zespołowi, że podejmą się zarządzania zespołem, a Rhodes się zgodził. On i menedżerowie rozpoczęli pracę nad wizerunkiem grupy. Berrow rozpoczął poszukiwania najnowszego gitarzysty oraz wokalisty ( ponieważ w międzyczasie odszedł z zespołu Stephen Duffy). Tym razem, zamiast po prostu wybierać kogoś z puli lokalnych muzyków zespół umieścił ogłoszenie w brytyjskim piśmie muzycznym Melody Maker.

Jednym z ludzi, którzy odpowiedzieli był Andy Taylor, gitarzysta z Whitley Bay, który był dopingowany przez swojego ojca, widzącego muzykę jako bardzo opłacalny wybór w karierze. Andy swoją pierwszą gitarę miał już w wieku pięciu lat, a kiedy miał lat szesnaście, wyjechał z domu zwiedzając Europę grając w różnych miejscach.

Z Andym menedżerowie spotykali się wielokrotnie, by ostatecznie zdecydować się na to, by wcielić w końcu gitarzystę do składu. Jednak nadal brakowało im wokalisty. Usłyszała to barmanka, która zaproponowała, że jej chłopak nieżle śpiewa i może go namówić na spotkanie.

,,Ten facet przyszedł w skórzanych spodniach różowego koloru z cętkami pantery, brązowej, zamszowej kurtce, okularach przeciwsłonecznych i spiczastych butach" - mówi Rhodes - ,,Powiedział wtedy: Moje nazwisko: Le Bon, a ja pomyślałem: Nie! On nie może się nazywać Le Bon!"

Le Bon studiował dramat na Uniwersytecie, w przyszłości zamierzał zająć się na stałe aktorstwem i wywodził się z klasy średniej.
,,Totalna klasa średnia" - mówił o sobie. Parę lat póżniej Simon zachłyśnięty swoim gwiazdorstwem, na pytania reporterów, jak się czuje zwykły człowiek, który osiągnął karierę, prawie arogancko odpowiedział: ,,Ja nie jestem z klasy robotniczej!"
Nigdy jednak nie sądził, że związek z Duran Duran wypełni mu resztę życia. ,,Myślałem, że to było hobby. Póżniej zdałem sobie sprawę, że to biznes. Czysty biznes."

Aby sfinansować trasę koncertową dla Duran Duran, Michael Berrow musiał sprzedać swój dom. Na szczęście tournee się opłaciło, ponieważ różne wytwórnie płytowe zwracały uwagę na zespół z Birmingham. Już jesienią 1980 roku grupa miała podpisaną umowę z EMI Records. W lutym 1981 roku został wydany ich pierwszy singel ,,Planet Earth". Osiągnął dwunastą pozycję na brytyjskiej liście przebojów, niewątpliwie przyczyniło się wciąż rosnące w tym czasie zjawisko ruchu ,,new romantic", rozdmuchane przez Visage oraz Spandau Ballet - chociaż łączenie tych zespołów było czysto przypadkowe. Niemałą rolę odgrywał oczywiście image zespołu - falbaniaste koszule, wytapetowane twarze i połączenie Bowiego z Roxy Music nasuwały skojarzenia z ,,Blitz Kids".
,,Może powinniśmy na koncertach nosić maski" - powiedział Nick Rhodes, zapytany czy dużo fanów słucha Duran Duran tylko ze względu, że dobrze wyglądają. Po chwili dodał: ,,Zresztą nie gramy muzyki dla trzydziestoletnich urzędników bankowych".

Nick, John, Roger i Simon

Członkowie Duran Duran w latach osiemdziesiątych jasno określali swoją muzykę, jako muzykę taneczną. Łączyła w sobie rytmy disco z energią i witalnością klasycznego rock and rolla. Jednak wielu uważało, że Duran Duran to zespół płytki, prosty, a nawet artystycznie bezwartościowy. Obecnie zespół złożony jest z czterech muzyków - z tego ,,właściwego" składu nie ma Andy Taylora. Przyjrzyjmy się aktualnej czwórce zespołu.

NICK RHODES

Poza tym, że jest współtwórcą Duran Duran, klawiszowiec Nick Rhodes był odpowiedzialny za wiele innych aspektów związanych z zapewnieniem grupie sukcesów. Medioznawca i sprytny biznesmen szybko stał się rzecznikiem od spraw zespołu i często udzielał wywiadów. Nawet, jeżeli nie promował swojego zespołu, dzielił się swoją wiedzą z innymi grupami. Był współproducentem przeboju ,,Too Shy" zespołu Kajagoogoo, i chcąc nie chcąc, właściwie stworzył konkurencję dla Duran Duran. ,,Muszę być szalony" - przyznał wtedy. Niemniej jednak pozostali członkowie zespołu są zgodni w tym, że Nick to wieczny optymista i zawsze stawiał grupę na nogi w trudnych czasach.

JOHN TAYLOR

Kumpel Nicka, John Taylor, jest najbardziej kontrowersyjnym rzecznikiem w zespole. Podobnie jak Nick jest optymistą, pragnie, by takie nastroje towarzyszyły w ich piosenkach. Jak mówi ,,Ostatnią rzeczą na świecie byłoby to, byśmy kiedykolwiek śpiewali o złych czasach. Chcemy być zespołem, który wciąż gra, gdy Titanic idzie na dno".

Nick i John w początkowym okresie działalności zespołu często spędzali czas w klubie nocnym o nazwie Barbarellas. Z tego też powodu postanowili nazwać zespół od imienia postaci z filmu z lat sześćdziesiątych ,,Barbarella" (Durand Durand). Drugą nazwą dla zespołu był Raf, ale zgodzili się, że Duran brzmiało przyjemniej dla ucha.

ROGER TAYLOR

Wkrótce po nazwaniu zespołu Duran Duran, zespół dobiera sobie następnych muzyków. Jako perkusista zostaje wybrany Roger Taylor (który nie ma nic wspólnego z Johnem Taylor). Roger rozpoczynał muzyczną karierę w punkowej kapeli, jednak szybko otrzymał miejsce w Duran Duran. Często uważano, że ,,nie pasuje" do zespołu.
,,Człowiek - zagadka" mówi o sobie, że zawsze w życiu był spokojny.,,W szkole byłem tym dzieciakiem, który siedzi z tyłu klasy i nic nie mówi. Nie jestem naturalnym ekstrawertykiem". Roger nie lubi wywiadów i wydaje się być całkowicie zadowolony, gdy reszta zespołu mówi za niego.

SIMON LE BON

Ostatni rekrut to oczywiście Simon Le Bon, wokalista Duran Duran. Na pewno sporo przyczynił się do sukcesu zespołu zarówno jeżeli chodzi o śpiew jak i o niezły wygląd. Jednak nie marzył o tym, by przez resztę życia być piosenkarzem. Już jako pięciolatek brał pierwsze lekcje aktorstwa, które doprowadziły go do występu w reklamie.
Zwerbowany na przesłuchanie przez barmankę w Rum Runner stawił się punktualnie, jednak po pierwszym przesłuchaniu ,,jurorzy" :) nie byli pod wrażeniem tego, co usłyszeli.
,,On brzmi okropnie" - powiedział wtedy Nick Rhodes - ,,Jak ministrant".
Prawdą jest, że Simon Le Bon rzeczywiście był ministrantem w lokalnym kościele parafialnym.
Mówi, że jednym z głównych czynników przyczyniających się do jego zainteresowania muzyką i pragnienie sukcesu było zdobycie szacunku od swojego ojca. Simon jest też największym filozofem w zespole. Zawsze zachęca ludzi do wiary w swoje możliwości. ,,Apatia to najbardziej destrukcyjna rzecz, jaka może spotkać człowieka. Pozytywna postawa jest o wiele bardziej korzystna".
Jego pozytywne myślenie, które znalazło swoje odbicie w tekstach piosenek Duran Duran niektórzy uważali za wręcz dziecinne, lecz Simon zawsze odpowiadał: ,, Dlaczego miałbym pisać piosenki, które są trudne do zrozumienia"?

Human League - Hamburg, Germany 25. 11. 1980

2010-11-25T00:24:00.007+01:00

Dokładnie trzydzieści lat temu w Hamburgu wystąpiła grupa Human League. W tamtym czasie w składzie zespołu poza Philem Oakey byli Ian Craig Marsh, Martyn Ware oraz Philip Adrian Wright (który właściwie nie był muzykiem, lecz osobą odpowiadającą za wizualną część grupy). Jego zadaniem były pokazy slajdów oraz oświetlenie podczas koncertów na żywo.

Dżwięk z zarejestrowanego koncertu prezentuje się ...średnio. Zresztą mamy do czynienia z bootlegiem, tu ważniejsze jest, że takie nagranie zachowało się do czasów obecnych i posiada pewną wartość historyczną.
Jest także pożądaną cząstką dla kolekcjonerów, szczególnie gdy są to wczesne lata działalności.
Mając na uwadze to, że Human League szykuje nowy album (już w całkiem innym składzie, z podstawowego jedynie wokalista Oakey jeszcze się męczy :)), postanowiłem przypomnieć, jaki to był ,,undergroundowy" i wyróżniający się wtedy zespół.

Muzyka ze stalowego miasta

Martyn Ware, jeden z założycieli The Human League w młodości nie był zbyt wielkim fanem tradycyjnego rock`n`rolla.

,,To była historia. Dla mnie dżwięk syntezatorów był dżwiękiem przyszłości. Kiedy więc syntezatory staniały na tyle, że mogłem jeden z nich zakupić, postanowiłem, że chcę stworzyć nowy rodzaj muzyki pop, używając czysto elektronicznego brzmienia. W ten sposób powstało Human League".

Zainspirowany awangardą elektroniczną takich zespołów jak Kraftwerk i fascynacją syntezatorami, Martyn wraz z przyjacielem o nazwisku Ian Craig Marsh założyli The Human League w 1977 roku, mając wtedy 21 lat.
Zespół, który jako jeden z pierwszych postanowił tworzyć muzykę bez gitar - co na tamte czasy było krokiem naprawdę odważnym - pochodzi z przemysłowego miasta Sheffield, które od czasu rewolucji przemysłowej w 1800 roku było nazywane ,,Steel City". Na początku było ważnym ośrodkiem produkcji węgla i stali, jednak w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku międzynarodowa konkurencja oraz stanowisko antyzwiązkowe Margaret Thatcher sprawiły, że Sheffield podupadło, tracąc osiemdziesiąt procent produkcji stali w przeciągu trzech lat.

Martyn Ware i Ian Craig Marsh pracowali wtedy przy komputerach, w międzyczasie dzieląc się swoim zamiłowaniem do muzyki Kraftwerk oraz produkcji Giorgio Morodera. Martyn widział, jak jego ojciec ciężko pracował w hucie w Sheffield za niewielkie wynagrodzenie i był na tyle zdesperowany, że osobiście postanowił uniknąć podobnego losu.
Utrata wielu miejsc pracy miała niezwykle negatywny wpływ na każdego. Centrum miasta stało się puste i pozbawione życia. Trudno było sobie wyobrazić, jaka przyszłość czeka Sheffield. W całej Wielkiej Brytanii młodzi ludzie mieli mieszane uczucia, jak będą wyglądały najbliższe lata. W muzyce nastąpiła eksplozja muzyki punk, jednak ludzie tacy jak Martyn Ware, Ian Craig Marsh, Phil Oakey oraz Adi Newton postanowili w tamtych czasach tworzyć zupełnie inną muzykę.

Ware stojąc przed wyborem zakupu samochodu lub bardzo luksusowego instrumentu muzycznego, który był całkowicie obcy na scenie brytyjskiej muzyki punk, zdecydował się na ten ostatni.
Instrumentem tym był skromny monofoniczny syntezator KORG 700S, który właśnie stał się dostępny na rynku w dość niskiej cenie. Martyn Ware posiada ten syntezator do dziś. Wkrótce i Marsh został posiadaczem syntezatora.

Syntezator KORG został wystawiony na próbę, gdy Ware i Marsh zostali poproszeni o zagranie koncertu na przyjęciu urodzinowym ich 21 letniego przyjaciela. Było to w roku 1977 i na tą okoliczność duet wystąpił pod nazwą Dead Daughters.
Po kilku występach Ware i Marsh postanowili stworzyć większy zespół. Ich znajomy, Adi Newton, był posiadaczem syntezatora Roland-100 System, szybko więc został zwerbowany i pod szyldem The Future zaczęli tworzyć muzykę w opuszczonej fabryce sztućców w centrum Sheffield. Nawet na tak wczesnym etapie tworzenia ich muzyka brzmiała zupełnie inaczej, niż wszystko, co było wtedy do posłuchania. Zespół ruszył do Londynu w nadziei, że podpiszą jakiś kontrakt z wytwórnią płytową, jednak zewsząd słyszeli: ,,No tak, ale w waszej muzyce brakuje gitary".
Współpraca z Adi była dość krótka, Newton postanowił przenieść się na bardziej sprzyjające i tradycyjne podejście do muzyki, tworząc Clock DVA.

Ware i Marsh byli przekonani, że są na właściwej drodze tworząc taką, a nie inną muzykę. Po odejściu Adi Newtona uznali, że tak naprawdę nie jest im potrzebny jeszcze jeden klawiszowiec, lecz wokalista.
Z początku wybór padł na Glenna Gregory, jednak w tamtym czasie był niedostępny (póżniej w trójkę stworzyli Heaven 17).
Wtedy Martyn zdecydował, że jego dawny, szkolny przyjaciel Philip Oakey byłby idealny do ich zespołu, mówiąc, że Oakey wygląda jak gwiazda pop.

Phil Oakey był wtedy portierem w szpitalu, posiadał dość ekstrawagancki i seksualnie dwuznaczny wygląd. Ware przyznaje, że to bardziej charyzma niż nie sprawdzone umiejętności wokalne zdecydowały o ściągnięciu Oakeya do grupy.Zaproszenie dali w formie notatki, którą nakleili na drzwi Philipa. Przyszły wokalista był zaskoczony i zadowolony z oferty.
Martyn oraz Marsh zapoznali Oakeya ze swoją muzyką. Dwa dni póżniej Phil wrócił z napisanym przez siebie tekstem nagrania ,,Being Boiled". Gdy zaczął śpiewać, Ian i Martyn byli zaskoczeni, zarówno słowami jak i charakterystycznym wokalem Oakeya.

Ware postanowił znależć nową nazwę dla zespołu. Z początku rozważali nazwę ABCD (co obecnie jest dość dziwnym zbiegiem okoliczności, ponieważ inny muzyk - Martin Fry zaledwie trzy lata póżniej odniósł sukces z zespołem ABC, także pochodzącym z Shieffield). Ostatecznie podjęli decyzję o nazwaniu zespołu The Human League - pomysł został wzięty z fantastycznonaukowej gry planszowej ,,Star Force: Alpha Centauri".

Pierwsze demo nagrane przez Human League zawiera ,,Being Boiled" ,,Circus Of Death" oraz ,,Toyota City" i wszystkie zostały zarejestrowane w mono. Kompozycje zainteresowały Boba Last, który prowadził w Szkocji małą wytwórnię płytową o nazwie Fast Product.
Wydany w czerwcu 1978 roku singel ,,Being Boiled", choć wydany w ograniczonym nakładzie, zwrócił uwagę i podziw pisma New Musical Express. Utwór był całkowicie sprzeczny z obowiązującym powszechnie ruchem punk, jednak zainspirował wielu, między innymi Vince`a Clarke, współtwórcę Depeche Mode.

Pierwszy koncert odbył się 12 czerwca 1978 roku w Psalter Lane Art College, zespół powoli zdobywał uznanie i był zapraszany jako support dla grup Rezillos (w którym był Jo Callis - póżniej dołączył do Human League) oraz Siouxsie and the Banshees.
Ich koncerty były dość kontrowersyjne jak na tamte czasy - korzystając z muzyki puszczanej z taśmy narażali się na krytyczne uwagi, jednak w wykonywaniu takiej muzyki były niezastąpione.
Wprowadzone na scenę cztery duże ekrany , na których odbywały się projekcje slajdów przygotowane przez Philipa Adriana Wright umiejętnie maskowały tą niedoskonałość, zwracając uwagę słuchaczy w inną stronę.

Nie wszystkie miejsca w których grali, były dla nich łaskawe. Raz występując w miejscu o podejrzanej reputacji, obawiając się wrogiego tłumu, który z pogardą patrzył na wykorzystanie taśmy i syntezatorów, zespół pojawił się na scenie w hełmach motocyklowych. Innym razem byli szczęśliwi, gdy zostali zaproszeni przez Siouxsie and the Banshees, którzy zaproponowali wspólną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Obawiali się jednak reakcji agresywnie nastawionych fanów punk, którzy już zdążyli wyrazić swoje niezadowolenie do Human League w prasie muzycznej.

By ochronić zespół od rzucanych w nich butelek piwa i innych niebezpiecznych przedmiotów, Ian Craig Marsh stworzył specjalne tarcze z włókna szklanego.
Niektórzy krytycy mylnie sądzili, że tarcze to taka sceniczna forma wyrazu we współczesnej sztuce. Zabezpieczenia na szczęście okazały się zbędne, ponieważ publiczność zachowywała się dość spokojnie.
To na jednym z takich koncertów, w grudniu 1978 pojawił się na widowni sam David Bowie, komentując ich występ w wywiadzie dla NME, że właśnie ,,zobaczył przyszłość muzyki pop".

Human League
"Hamburg '80"
November 25, 1980
Markthalle, Hamburg, Germany

01. Put Yourself In Our Hands
02. Path Of Least Resistance
03. Only After Dark
04 Dreams Of Leaving
05. Girl One
06. I Am The Law
07. Boys And Girls
08. Morale
09. Life Kills
10. The Word Before Last
11. A Crow And A Baby
12. The Black Hit Of Space
13. Almost Medieval (beginning cut)
14. Marianne
15. Circus Of Death
16. Empire State Human

http://www.mediafire.com/?xvch91sw2haotfh

Classix Nouveaux znowu koncertuje

2010-11-23T20:52:00.001+01:00

Ciężko napisać cokolwiek oryginalnego o zespole, który w naszym kraju cieszył się niebywałą popularnością.
Wszystko już było komentowane - że Sal Solo jako jeden z nielicznych posiadał wyjątkową jak na owe czasy fryzurę (a właściwie jej nie miał :)), że byli częstymi gośćmi w Polsce, podczas gdy w Anglii ich popularność była umiarkowana.
Także to, że wydali trzy albumy, rozstali się, a Sal Solo zajął się działalnością ewangelizacyjną - podawanie non stop takich informacji to zwyczajne ,,męczenie buły". Obyci w temacie wyjadacze, którzy odwiedzają mój blog napewno ziewają czytając takie słowa, więc w trosce o to, by sen ich nie dopadł - zamilczę.

Na prośbę osoby o nicku eWoK, postanowiłem wznowić link z koncertem Classix Nouveaux z Glasgow w 1982 roku. Dodatkowo dorzucam archiwalny tekst z pisma NON STOP z maja 1984 roku o koncercie Classixów w Warszawie.

Classix Nouveaux - Warszawa, hala Gwardia

Nie widziałem ubiegłorocznych koncertów Classix Nouveaux. Z tym większą więc niecierpliwością czekałem na ich ponowną wizytę, albowiem recenzje po poprzedniej były entuzjastyczne. Z drugiej strony nie mogę porównywać tych koncertów, a przecież brały w nich udział właściwie różne zespoły (z poprzedniego składu pozostali jedynie Sal Solo i Mik Sweeney).

Przyjazd Classix Nouveaux do Polski zbiegł się z wylansowaniem u nas wielu ich piosenek, w tym pochodzących z ostatniego longplaya ,,Secret": ,,Heart From The Start" (3 tygodnie na pierwszym miejscu LP3), ,,Never Never Comes" i ,,Forever And A Day" oraz wydaniem przez Tonpress singla, na którym znalazła się ta ostatnia kompozycja i ,,Never Again". Nic dziwnego, iż warszawska Hala Gwardii pękała w szwach, a mimo póżnej pory na widowni było wielu nastoletnich - i to raczej z tej pierwszej piątki - wielbicieli Anglików.

Pierwszoplanową postacią w zespole jest oczywiście Sal Solo - wbrew wcześniejszym enuncjacjom, wcale nie taki znów demoniczny - znakomicie nawiązujący kontakt z widownią, sterujący jej emocjami. Zespół przypomniał również swoje wcześniejsze przeboje, ale największym wzięciem cieszyła się nastrojowa piosenka ,,Never Never Comes", której początek, nie wiem dlaczego, przywodzi mi na myśl stary przebój Briana Hylanda - ,,Sealed With A Kiss"! Te trzy słowa śpiewali niemal wszyscy, a za ich sprawą temperatura widowni podniosła się o kilka stopni. Jeszcze wyżej podniosła się kiedy Sal Solo wskoczył na kolumny i namawiał publiczność do wspólnej zabawy. Poza tym podawał on rękę widzom... słowem, dawał z siebie wszystko. Reszta muzyków była właściwie tłem, ale jednocześnie tworzyła mocne oparcie dla Sala Solo.

Na Wyspach Classix Nouveaux nie należy do zespołów nadających ton modnym trendom. W Polsce znalazł on wierną publiczność, która tłumnie wypełniła wszystkie sale podczas obecnej trasy. A składała się ona z osób w różnym wieku. Obserwowałem parę około trzydziestki, która wyglądała na bardzo zadowoloną z koncertu. Podobnie jak ja. J.B. Non Stop (Maj 1984)

Classix Nouveaux
The River Sessions: Live at Strathclyde University 1982 (Glasgow - Scotland)

1. Too Late

2. 1999

3. Inside Outside

4. No Sympathy, No Violins

5. Because Your Young

6. Guilty

7. La Vertite

8. Never Again

9. 623

10. I Will Return

11. Is It A Dream

12. Robot's Dance

13. Is It A Dream

http://www.mediafire.com/?ac4sb51od3m8bd3

Uchwycenie Promieni na Gigancie

2010-11-20T00:33:00.004+01:00

Alphaville - Catching Rays On Giant

Marian Gold
Martin Lister
Dave Goodes
Jakob Kiersch

" Catching Rays On Giant ". Nie pytaj mnie, co to znaczy. Wiem, ale nigdy nie powiem - Marian Gold

Pod tym dość dziwacznym tytułem Alphaville wydało następną płytę w swojej dyskografii. Tym razem bardzo osobistą, już sam sens tytułu płyty znany i zastrzeżony jest tylko do wiadomości wokalisty. Album na który wielu czekało z utęsknieniem, szeptano nawet o powrocie zespołu do klimatów lat osiemdziesiątych.
Singel I Die For You Today - może nie rzuca na kolana, lecz jest jednym z ciekawszych ostatnio rodzynków w niespecjalnej terażniejszej muzyce pop. Przynosił nadzieję na wypakowany hitami krążek, który rzadko byłby zakurzony. Czy więc możemy skreślić ściereczkę z listy naszych zakupów?

Trochę mnie bawiły wypowiedzi ludzi, którzy mówili o ,,powrocie Alphaville", bo przecież tak naprawdę zespół cały czas istniał i wydawał płyty, a ostatnie lata to masa gigantycznych wojaży po świecie i koncerty, koncerty, koncerty... Faktem jest, że przez ostatnie lata grupa nie wydała żadnego znaczącego singla, przez co zainteresowanie zespołem było zawężone tylko dla wytrwałych fanów i maniaków syntezatorowego brzdąkania, do których i ja się zaliczam.

Catching Rays On Giant wysłuchałem parę razy, by w końcu zdecydować się na recenzję. Na początku chyba powiem to, w czym wszyscy przyznają mi rację: dużo brakuje do ideału, jakim jest płyta Forever Young. Marian Gold nie stworzył tym razem dzieła przełomowego.
Płyta stworzona bardziej dla wokalisty, który w piosenkach ukazał historie ze swojego życia i kariery muzycznej.
Biografia artysty w muzyce pop? Pomysł lekko szalony, chociaż Alphaville przyzwyczaiło nas do takich akcji (Crazy Show, Dreamscapes - to takie przykłady dla obeznanych).
Cztero- a nawet ośmiopłytowe wydawnictwa tworzone były specjalnie dla fanów; podczas, gdy szefowie firm płytowych pukali się w czoło, mówiąc, że oni by taki materiał ,,rozłożyli" na cztery lata, wydając co rok po jednej płycie, Alphaville postanowiło za jednym zamachem sypnąć prezentami niczym Święty Mikołaj, sprawiając swoim słuchaczom wiele radochy.
Trochę te szaleństwa zemściły się na Catching Rays On Giant, ponieważ w porównaniu z tymi olbrzymimi wydawnictwami, płyta prezentuje się raczej ubogo. Gold postanowił odsapnąć i podsumować swoje życie, które skondensowane zostało w dwunastu kompozycjach.

Przyznam się, że z początku miałem zamiar bezlitośnie ,,zniszczyć" tą płytę. Spowodowały to próbki dżwiękowe, które mnie prawdę mówiąc - przeraziły, niż zachęciły do wysłuchania całej płyty. Znajomy, który wysłuchał owych próbek, powiedział, że ,,płyta mogłaby równie dobrze nazywać się ,,Upadek Giganta z Wielkiej Góry" - tytuł jednoznaczny i bez niedomówień". Teraz przyznaje, że jednak z ,,Catching Rays On Giant" nie jest tak żle, jak się na początku wydawało.

Jak już wspomniałem w poście ,,W oczekiwaniu na nowy album Alphaville" najnowsza płyta to podróż po biografii wokalisty. Mamy tutaj opowiadania i refleksje, które ukształtowały świat Alphaville. Wymowną treść posiada nagranie Carry Your Flag, znane z wcześniejszych odsłon. ,,Musimy grać aby uzyskać więcej niż dziesięć lat. Musimy pomyśleć, że jesteśmy nieśmiertelni". - śpiewa Marian Gold. Wokalista jasno daje do zrozumienia, jak wygląda proces starzenia się zespołu i jego fanów. Natomiast Song For No One (But Myself) - kompozycja, która już od paru lat krążyła w sieci i nie zmieściła się na ,,Crazy Show", tu ostatecznie znalazła swoje miejsce, doskonale wpasowując się w całość.
Jeżeli chodzi o melodie, mamy do czynienia z płytą dynamiczną, wręcz dyskotekową - na szczęście nie powodującą mdłości, jakie odczuwam słuchając (często z przymusem) nowoczesnych, plastikowopodobnych tworów, dzierżących palmę pierwszeństwa na dzisiejszych listach dance.

Ktoś mógłby powiedzieć, że silnie emocjonalny utwór I Die For You Today to za mało, by mówić o Alphaville, że ich nowy album jest ,,kopalnią hitów". Czas więc na podliczenie nagrań, które mi najbardziej przypadły do słuchu: Song For No One, End Of The World, The Things I Didn`t Do (przypomina wczesne nagrania Erasure), - no i oczywista megabomba, która rozmaśliła mnie za pierwszym przesłuchaniem i zapomniałem na moment, jak się nazywam - Call Me. Wstęp niczym Schaufensterpuppen zespołu Kraftwerk, a dalej mamy świetną przestrzeń w brzmieniu ( taki klimat stworzyli kiedyś A-ha w nagraniu The Sun Always Shines On TV). Przecież to idealny utwór na singel, który mógłby nawet wyrwać się na skrzydłach poza ramy synthpopowych list przebojów i przefrunąć z łopotem po wszystkich komercyjnych stacjach radiowych powodując zamęt nieprzeciętny.

Utrzymany w ostrzejszym, wręcz rockowym tonie - mocny, elektro-popowy numer Gravitation Breakdown kojarzy mi się wokalnie z nagraniami innej grupy synthpopowej - Covenant.
Phantoms - następny kandydat na singel, choć już nie tak wyrazisty jak Call Me, poza tym budowa nagrania wyrażnie skłania się do piosenek, które znamy z ,,Salvation". Na koniec także stary znajomy - Miracle Healing, który Marian zdecydował się umieścić na najnowszym albumie. Nagranie zostało stworzone w czasie podróży wokalisty po całym świecie, posiada wymowny tekst i pytania bez odpowiedzi. Końcówkę utworu obleczono w dżwięki rozbrzmiewające niczym religijny hymn, znakomicie zamykając płytę.

W internecie na torrentach jest także wersja deluxe. W dodatkach mamy I Die For You Today w wersji original demo version (moim zdaniem bardzo słaba wersja i jakaś bez polotu - nawet jak na demo), Call Me - wersja demo, Fallen Angel w świetnej ,,orchestral demo version", oraz Forever Young 2001 Factory Mix - myślę, że już chyba tak dorzucone na siłę.

To już właściwie wszystkie moje przemyślenia po przesłuchaniu najnowszej, o dziwo, całkiem niezłej płyty Alphaville. Obawiałem się, że będzie gorzej. Jak już kiedyś wspomniałem przy oczekiwaniu na Catching Rays On Giant - stara miłość nie rdzewieje i widzę, że naprawdę są to zaślubiny ,,póki śmierć nas nie rozdzieli".
A wszystkim kręcącym nosami, mówiąc, że to ,,takie sobie synthpopowe granie", polecam zapoznać się z nagraniem ,,Night People" grupy Human League. Czy Alphaville zniżyłoby się do takiego poziomu?

Garść informacji

2010-11-16T21:48:00.005+01:00

Colony 5
Szwedzka grupa synthpop Colony 5 kontynuuje pracę nad nowym albumem, którego wydanie planowane jest na rok 2011. Zespół wstrzymuje się z koncertami, pragnąc stworzyć płytę w spokoju. Magnus Kalnins w swojej notce na oficjalnej stronie Colony 5 podaje, że takie wojaże zabierają mu sporo energii, poza tym 10 listopada urodziła mu się córka, więc nie myśli teraz o ruszaniu w trasy koncertowe. Dodaje jednak, że wokalista P-O Svensson oraz Johan Nilsson (który odszedł z zespołu w 2003 roku, jednak zaoferował teraz swoją pomoc), mogą wyruszyć w zastępstwie na kilka koncertów.

Michael Jackson
Pośmiertny album Michaela Jacksona zatytułowany po prostu ,,Michael" ukaże się 14 grudnia. Firma SONY, która wydaje płytę, odpiera zarzuty, że wokal bynajmniej nie należy do zmarłego gwiazdora, lecz do osoby, która posiada łudząco podobny głos do Michaela. Takie podejrzenia wyszły od rodziny Jacksona, a konkretnie od bratanków Tito Joe Jackson oraz Tarylla Jackson, którzy po wysłuchaniu nagrania ,,Breaking News" skwitowali krótko: ,,fake".

Tracklista płyty ,,Michael" wygląda następująco:
1. Hold My Hand (featuring Akon)
2. Hollywood Tonight
3. Keep Your Head Up
4. (I Like) The Way You Love Me
5. Monster” (Featuring 50 Cent)
6. Best of Joy
7. Breaking News
8. (I Can't Make It) Another Day (Featuring Lenny Kravitz)
9. Behind the Mask
10. Much Too Soon

The Cars

Niezbyt już świeża informacja, bo pochodząca z 22 pażdziernika, a podał ją magazyn Rolling Stone.
Po 23 latach przerwy, The Cars wraz z oryginalnym wokalistą i autorem tekstów, którym jest Ric Ocasek, pracują nad nową płytą. Zespół przedstawił niedawno na stronie Facebook 73 sekundowy klip ukazujący ich w studio, pracujących nad nagraniem ,,Blue Tip". Pismo Billboard potwierdza, że The Cars nagrywają nową płytę i mogą planować daty koncertów.
Chociaż Ocasek wciąż mówił, że już nigdy więcej nie zamierza śpiewać z The Cars i na pytania o reaktywację krzywił się z niechęcią, to musiał się chyba zdarzyć jakiś cud, że ,,samochód znów zapali".
W roku 2005 klawiszowiec i gitarzysta Greg Hawkes i Elliot Easton wraz z wokalistą o nazwisku Todd Rundgren próbowali grać pod szyldem The New Cars, jednak projekt ten szybko upadł dwa lata póżniej. Wszelka nadzieja na powrót w pełnym składzie ,,Samochodzików" zakończyła się w roku 2000, kiedy basista i wokalista Benjamin Orr zmarł na raka trzustki.
Oficjalna strona zespołu (http://www.thecars.org/) jest obecnie ,,w budowie", czyli że jednak coś się święci przy produkcji nowego wehikułu. Pytanie tylko, w jakim pojedzie kierunku (tzn. jaki styl obierze zespół).

Duran Duran - All You Need Is Now

2010-11-14T17:33:00.001+01:00

Duran Duran szykują nową płytę w stylu niemal jak Rio czy nawet debiutanckiego krążka. Jak widać, są zespoły od których nie wymagam eksperymentowania... - napisał niedawno w komentarzu bywalec mojego bloga, Romance.

Grzechem byłoby nic nie wspomnieć o nadchodzącej wielkimi krokami płycie, pojawiające się tu i ówdzie małe fragmenty dżwiękowe zaskoczyły mnie pozytywnie, tak więc optymistycznie wyczekuję całego albumu.
Trzynasta (oby nie pechowa) w dyskografii płyta będzie opatrzona tytułem All You Need Is Now, której produkcją zajął się Mark Ronson. ,,Duran Duran to moi bohaterowie z dzieciństwa i zarazem moja pierwsza muzyczna obsesja" - powiedział 35 letni producent, który przez sześć miesięcy spędził czas z Simonem Le Bon, Nickiem Rhodes, oraz Johnem i Rogerem Taylor w studio.

Grający na instrumentach klawiszowych Nick Rhodes powiedział, że ,,To najlepsza płyta jaką stworzyliśmy od dwóch dekad". Takie obiecanki słyszałem już niejednokrotnie (każda sójka swój ogonek chwali), jednak po przesłuchaniu paru fragmentów nagrań myślę, że Nick ,,rzecznik prasowy" Rhodes dobrze prawi.
,,Będziemy tworzyć video do każdego utworu na płycie. Najnowszy album to też powrót do wysokiej jakości innowacyjnych teledysków".
Łączenie materiału wizualnego z treścią, to coś, z czego zespół w latach 80tych był bardzo znany - przykładem może być odważny jak na tamte czasy teledysk do piosenki Girls On Film ( w telewizji wersję nieocenzurowaną pokazywano po godzinie 22-giej). Zespół umiejętnie wykorzystał teledyski jako skuteczne narzędzia marketingowe. Kręcone w egzotycznych miejscach, z pięknymi dziewczynami i uzupełnione ciekawym montażem wideoklipy ustanowiły wizualne wymogi w ruchu new romantic i wyniosły ten styl na inny poziom.

Mark Ronson zdradza, że grupa Duran Duran powraca do swojego klasycznego brzmienia.
Singel "All You Need Is Now", z całej płyty opatrzonej takim samym tytułem, dostępny będzie na całym świecie wyłącznie za pośrednictwem iTunes 14 grudnia 2010 roku.

Także na iTunes 21 grudnia będzie do pobrania dziewięć nagrań z albumu. Natomiast wersja rozszerzona, która ukaże się na nośniku CD oraz winylu będzie dostępna dopiero w lutym 2011 roku

1. "All You Need Is Now"
2. "Blame the Machines"
3. "Being Followed"
4. "Leave A Light On"
5. "Safe"
6. "Girl Panic"
7. "The Man Who Stole A Leopard"
8. "Runway Runaway"
9. "Before the Rain"

Bonus tracks on LP/CD

1. "Mediterranea"
2. "Other People's Lives"
3. "King of Nowhere"

Tomasz Beksiński : Duran Duran

Wśród noworomantycznych zespołów Duran Duran zajmował zawsze szczególne miejsce. Jedynie pierwsze nagrania tej formacji zbliżone były stylem i brzmieniem do popularnego i obowiązującego na początku lat osiemdziesiątych gatunku. Jego członkowie od początku pragnęli zresztą tworzyć muzykę inną, łączącą w sobie elementy pop-music lat sześćdziesiątych (The Monkees), oraz elektronicznego rocka a la Kraftwerk. Sukces odnieśli dość szybko, a jeszcze szybciej stali się najmodniej... ubranym zespołem w Wielkiej Brytanii. Historia Duran Duran zaczyna się jeszcze w 1978 roku, kiedy to Nick Rhodes (kbds), John Taylor (b) i Roger Taylor (dr) postanowili założyć zespół. Wkrótce dołączył do nich gitarzysta Andy Taylor oraz wokalista Simon Le Bon, którego spotkali w dyskotece. Nazwę zapożyczyli od szalonego naukowca z francuskiej bajki science-fiction Barbarella. Firma EMI podpisała z nimi kontrakt w 1980 roku, kiedy elektroniczny pop-rock zaczął opanowywać listy przebojów.

Pierwszy album Duran Duran, wydany latem 1981 roku, krytycy nazwali ,,Ultravoxem dla ubogich", piosenki grupy (Planet Earth, Careless Memories) cieszyły się jednak powodzeniem, a pięciu chłopców z Birmingham nosiło tak eleganckie stroje, że czytelnicy pisma ,,Melody Maker" okrzyknęli Duran Duran najlepiej ubranym zespołem roku. Drugi album - Rio, wydany wiosną 1982 roku, był już wielkim sukcesem.

Mimo że muzyka Duran Duran zaczęła tracić na oryginalności, zespół nadal cieszył się popularnością, realizując kosztowne teledyski, występując na dworze królowej, dyktując modę niczym Steve Strange. Po światowym tournee i wydaniu koncertowej płyty Arena muzycy Duran Duran poczuli się zmęczeni sobą i przystąpili do realizowania prywatnych projektów. John Taylor i Andy Taylor wraz z Robertem Palmerem utworzyli The Power Station, zaś Roger Taylor, Simon Le Bon i Nick Rhodes nagrali w 1985 roku wyjątkowo udany album So Red The Rose pod nazwą Arcadia. Gdy pod koniec 1986 roku Duran Duran znależli się znowu w studiu, było ich już tylko trzech (Le Bon, Rhodes i John Taylor).

Wydana wówczas płyta Notorious okazała się mdłym, nudnym i pozbawionym inwencji zaprzeczeniem wszystkiego, co wcześniej stworzyli. (...) Duran Duran zawsze był bardziej zjawiskiem niż zespołem muzycznym, zrealizował jednak kilka utworów, które mają zagwarantowane miejsce w leksykonach muzyki pop lat osiemdziesiątych.

Jimi Sumen

2010-11-11T15:17:00.014+01:00

Jeden z gitarzystów Classix Nouveaux
(1982 - 1984)

Jouko Tapani ,,Jimi" Sumen rozpoczął swoją karierę grając na gitarze niczym Jimi Hendrix (stąd pochodzi jego sceniczny przydomek). Pochodzący z Finlandii muzyk wraz ze swoim zespołem Dreams wygrał w 1977 roku na festiwalu Finnish Rock Championship, grając kompozycje Hendrixa: Fire oraz Hey Joe. Jego pierwsza płyta zawierająca gitarowy funk wydana została w 1978 roku.

Następnie Sumen przeniósł się na zupełnie inny rodzaj muzyki. W roku 1980 zainteresował się popularnym wtedy synth-popem i założył grający w tym stylu Jimi Sumen Projekt. Pod wpływem Davida Bowie oraz Davida Sylviana z zespołu Japan wydał dwa albumy, które tutaj przedstawiam: Screenplay z 1980 oraz Between Orient And Accidents z 1981 roku.

Od końca 1981 do początku 1982 roku grał w zespole u boku pioniera fińskiego ruchu punk - Pelle Miljoona.

Jesienią 1981 roku Jimi Sumen wystąpił jako support, czyli rozgrzewka przed goszczącą w Finlandii grupą Classix Nouveaux. Było to w nocnym klubie hotelu Pressidentii w Helsinkach. Po tym występie Classix Nouveaux zatrudnił Jimi Sumena na stanowisku gitarzysty, muzyk w lutym 1982 przeniósł się do Anglii. W roku 1983 nagrał z Classix płytę Secret, następnie Sumen powrócił do Finlandii. Tu skupił się na karierze producenta muzycznego dla wielu fińskich muzyków rockowych.

Jimi Sumen z zespołem Classix Nouveaux

(blondyn na dole po lewej)

Tyle historii, wyszperanej z internetu. Płyty, które przedstawiam, nie grzeszą oryginalnością, niby wszystko to już gdzieś słyszeliśmy - można się natknąć na brzmienia w stylu Johna Foxx, lub klimaty znane z płyt zespołu Japan.

Na płycie Screenplay dużo wpływu Davida Bowie, Tubeway Army, John Foxx, oraz Ultravox. Mi najbardziej podoba się instrumentalne nagranie Katsu!, posiadające charakterystyczne brzmienie początku lat osiemdziesiątych.Between Orient and Accidents to wplyw Japan (jest nawet cover The Other Side of Life), w niektórych kompozycjach Sumen brzmi też jak Adam And The Ants.

Screenplay 1980

Screenplay (1:46)
Motor City (2:27)
China Speed (2:34)
Local Lust (2:40)
Movements (5:35)
Katsu! (3:34)
Scandinavian (3:18)
Cut Up (3:32)
Mister (4:26)
Swingin' London (3:39)
Isn't It Wild (3:59)

DOWNLOAD

Between Orient And Accidents 1981

Chain Party (4:58)
The Model (4:19)
Home Movies (3:45)
Neon Life (4:27)
Rebel Rebel (3:18)
Love Is a Liquid (5:47)
Visitor's New Objects (3:12)
Tokyo Story (4:46)
The Other Side of Life (7:13)

DOWNLOAD

Chris De Burgh : W poszukiwaniu ukrytych skarbów

2010-11-07T18:02:00.002+01:00

,,Kiedy byłem młodszy, jedną z moich ulubionych książek była Moonfleet J. Meade Faulkner. Kocham czytać książki, które rozpalają moją wyobrażnię i ,,Moonfleet" była jedną z nich. To trzymająca w napięciu historia ulokowana w rejonach Dorset, opowiadająca o miłości, zdradzie i wspaniałym diamencie strzeżonym przez ducha Blackbearda. Czułem, że mógłbym spróbować połączyć tą książkę z utworem muzycznym". - Chris de Burgh

Osiemnastego pażdziernika ukazała się płyta Moonfleet and Other Stories popularnego piosenkarza Chrisa de Burgh. Jego kariera rozpoczęła się w latach siedemdziesiątych, natomiast w latach osiemdziesiątych usłyszeliśmy przebojowe Don`t Pay The Ferryman, High On Emotion, I Love The Night oraz Lady In Red.
Nagrania z Moonfleet and Other Stories już od pewnego czasu krążą także w internecie, jednak dopiero teraz miałem okazję się z nimi zapoznać.

Płyta jest czarującą opowieścią, która poprowadzi nas przez morza, kręcących się portowych przemytników, awanturników i piratów poszukujących skarbów. Nie zabrakło też jasnych opowieści o przyjażni i miłości.
Budowa albumu nasuwa mi skojarzenia z ,,Welcome To The Pleasuredome" zespołu Frankie Goes To Hollywood, a to za sprawą narratora, który przewija się między niektórymi nagraniami, łącząc kompozycje w jedną historię.
Album podzielono na dwie części: Historia ,,Moonfleet" to nagrania od 1 do 18, natomiast ,,Other Stories" to prawie akustycznie brzmiące ballady od 19 do 24.
Muzyka jest taka, do której Chris De Burgh przyzwyczaił nas od lat - wokalnie nic się nie zmienił od czasów Lady In Red, barwa jego głosu wciąż stwarza nastrój rozmarzenia i tęsknoty za minionymi, romantycznymi czasami.
Kompozycje są mieszanką popu, ballad, orkiestrowych i symfonicznych brzmień, znalazło się też miejsce na szanty oraz folkową muzykę irlandzką.
Muzyka stworzona przez Chrisa De Burgh broni się swoją zwyczajną naturalnością, jest łatwo przyswajalna dla wrażliwego słuchacza, który lubi sobie odpocząć od szaleństw otaczającego świata.

Trasa koncertowa nazwana po prostu ,,Moonfleet" planowana jest na marzec i kwiecień 2011 roku, Chris De Burgh wystąpi w Niemczech, Szwajcarii, Holandii i Wielkiej Brytanii.

Human League - Night People

2010-11-06T11:08:00.004+01:00

Nagranie, które ma wyjść na singlu 22 listopada usłyszeli po raz pierwszy słuchacze w Berlinie na koncercie Electronic Beats.
Human League (Phil Oakey, Joanne Catherall, Susanne Sulley) przedstawili piosenkę ,,Night People", a zarejestrował ją na wideo Holger Splanemann.
Szczerze mówiąc, spodziewałem się czegoś lepszego, w zamian zostałem uraczony przeciętną siekaniną, a monotonne powtarzanie tytułu nagrania spowodowało, że mina mi zrzedła. Pamiętacie niejakie Paninaro duetu Pet Shop Boys? Powtarzane wiele razy słowo ma tam do dziś swój urok, tu Oakey niemiłosiernie mnie męczy.
Nagranie prezentuje się bardzo przeciętnie. Nie dość, że nie dorównuje ostatnio wydanym piosenkom Alphaville czy OMD, to nawet nie ma siły przebicia co ich własne - ostatnio wydane single "All I Ever Wanted" oraz "Love Me Madly?"
Mógłbym wylewać więcej żali, by zapełnić tu trochę miejsca, ale nikt nie lubi mazgajstwa. Po prostu trzeba przyjąć, że Night People to słaby pop, aczkolwiek z zabawnym tekstem. Mimo wszystko, mam cichą nadzieję, że cały album zatrze niemiłe pierwsze wrażenie.

http://www.league-online.com/

Przepowiednia Siostry Marii

2010-10-20T12:50:00.003+02:00

Siostra Marie Gabrielle mówi, że jest wybrańcem
A jeśli słuchamy jej wiadomości, to królestwo niebawem nadejdzie.
I Siostra Marie Gabrielle wie, że to co mówi jest prawdą
Jej słowa są pełne mądrości i ty wiesz, że nie wymagają dowodów.

Siostra Marie Gabrielle mówi: odwróćcie się od grzechu
Odwróć swoją twarz do Jezusa i przygotuj się na Jego przyjście
Życie jest pełne smutku i Ty potrzebujesz uspokojenia
Więc nazwij siebie wierzącym i daj się ponownie nabrać.

OMD - Sister Marie Says

19 lipca 1993 roku ,,Siostra" Marie Gabriel Paprocski ogłosiła światu w swojej przepowiedni, że w Jupiter uderzy kometa. Katastrofa miała nastąpić w dniu, lub dzień przed 25 lipca 1994 roku. ,,Będzie to największa kosmiczna eksplozja w dziejach ludzkości" - prorokowała Marie i zapowiadała rychły koniec świata.
Kometa faktycznie trafiła w Jowisza, a było to w dniu 16 lipca 1994 roku. W dodatku okazało się, że ,,proroctwo" Siostry Marii powstało prawie dwa miesiące po tym, gdy astronom Brian Marsden odkrył, że kometa opatrzona nazwą Shoemaker-Levy 9 uderzy w Jowisza.

Mamy rok 2010, ludzkość nadal istnieje, a samozwańcza ,,Siostra Marie" zaprzestała straszenia o rzekomo nadchodzącej apokalipsie. Jednak Andy McCluskey i Paul Humphreys, którzy ponownie połączyli swoje siły w zespole OMD, postanowili wygrzebać z szuflady piosenkę ,,Sister Marie Says". Jeżeli wierzyć pogłoskom, kompozycja pochodzi z lat 1980 - 1981, więc ,,Siostra Paprocka" już wtedy była popularna.
Nagranie przez wszystkich okrzyknięte jako ,,następna odsłona" kompozycji ,,Enola Gay" jest już znane miłośnikom OMD. Na początku piosenka zapowiadała najnowszy album zespołu ,,History Of Modern", teraz wychodzi na singlu. Poza tym znanym nagraniem umieszczone zostaną bonusy (nie wiadomo jednak, czy będą one wydane w wersji kompaktowej, czy na winylu). Będą to nieopublikowane kompozycje ,,History of Modern Part 3 i 4" (na albumie mamy część 1 oraz 2), nagranie ,,The Grand Deception" oraz ,,Nothing Left To Say".
Wygląda to bardziej na EP niż singel, ponadto plotkuje się o tym, że grupa Mirrors, która rusza w trasę z OMD jako support, chętnie podejmie się stworzenia remiksów niektórych piosenek Orchestral Manoeuvres In The Dark.
Wydanie płyty planowane jest na 15 listopada tego roku.

- "Sister Marie Says"

- "History Of Modern - part III"

- "History Of Modern part IV"

- "The Grand Deception"

- "Nothing Left To Say"

Muzyka elektroniczna przegląda się w lustrach

2010-10-19T16:25:00.002+02:00

Ostatnio w Wielkiej Brytanii w ,,elektronicznych kręgach" sporo się mówiło o dwóch młodych zespołach - są to szeroko rozreklamowany duet Hurts, oraz pochodzący z Brighton kwartet Mirrors. Hurts zupełnie nie przypadł mi do gustu, za to Mirrors utkwił na dłużej w pamięci, dzięki ,,swojskim klimatom".

Można mieć pretensje, że nazwa zespołu jest mało oryginalna, ponieważ już kiedyś istniała grupa tworząca pod szyldem Mirrors. Możliwe, że członkowie zespołu chcą tą nazwą pokazać, że są odbiciem muzyki, która swój rozkwit miała na początku lat osiemdziesiątych. Ujmując inaczej, muzyka prezentowana przez kwartet jest tym, co znamy i słuchamy od dawna.

Grupę MIRRORS tworzą James "Noo" New (wokal, syntezator), James "Tate" Arguile (syntezator), Ally Young (wokal, syntezator), oraz Josef Page (perkusja elektroniczna).
Nazwiska dość znane, ponieważ James New, oraz James Arguile pochodzą z rozwiązanej w 2008 roku grupy Mumm-Ra. Ekipa dość nieoczekiwanie zakończyła działalność, informując o tym fakcie na swojej stronie internetowej.

,,Czuliśmy, że zrobiliśmy wystarczająco dużo tego rodzaju muzyki. - mówi James ,,Noo". - Postanowiliśmy przejść na syntezatory i aby dowiedzieć się cokolwiek o historii muzyki granej na tych instrumentach, znależliśmy kilka płyt Kraftwerk. Gdy zaczęliśmy słuchać Kraftwerk zastanawialiśmy się, jak to jest możliwe, że te dżwięki stworzono około 1976 roku. To był taki inny świat od tego, co zrobiliśmy wcześniej. To było ekscytujące doznanie i chcieliśmy zostać częścią tego świata".

Po przeprowadzce z Bexhill do Brighton James New oraz ,,Tate" spotkali się z kreatywnymi ludżmi, między innymi ze współzałożycielem Mirrors - Ally Young. Swoją indie-rockową odzież zamienili na garnitury, upodabniając się momentalnie do zespołu Kraftwerk. Muzycy przyznają, że wpływu kwartetu z Dusseldorf nigdy nie można lekceważyć. Niemiecki zespół w takim samym stopniu działał na wyobrażnię Davida Bowie jak i na Gary Numana. Teraz zawładnął czterema muzykami z Brighton.

Mirrors został zauważony przez wytwórnię Moshi Moshi, która w 2009 roku wydała piosenkę ,, Into The Heart". Nagranie zostało odtworzone przez prezentera radiowego Steve Lamacq w stacji BBC Radio 1 i zostało nominowane do playlisty.
Muzycy nie ukrywają swojej fascynacji post-punkiem oraz Krautrockiem. Swoją muzykę określają jako ,,pop-noir", utrzymując, że jest w niej więcej wpływu muzyki elektronicznej z lat siedemdziesiątych niż osiemdziesiątych.

Z czwórki zespołu najbardziej różni się Josef Page - wielki fan hip hopu, który dołączył do grupy jako ostatni.
James New zdradza, że tak naprawdę Page wcale nie jest perkusistą, lecz basistą.
,,Posiada za to świetne poczucie rytmu i to miało sens, by go natychmiast zatrudnić. Poprzednio ćwiczyliśmy nagrania z innymi, prawdziwymi perkusistami, lecz żaden nie brzmiał tak szczerze i dobrze jak Josef".

Ich debiutancki album (prawdopodobnie będzie zatytułowany Lights and Offerings) spodziewany jest w styczniu 2011 roku. Zanim to nastąpi, grupa ruszy w listopadzie w trasę koncertową z zespołem OMD.
Poza Wielką Brytanią zagrają we Francji, Holandii, Belgii, Luksemburgu, oraz w Niemczech.
Czy Mirrors, wyglądający jak Kraftwerk i grający jak Tears For Fears, Blancmange, OMD (tu właściwie można wymienić wiekszość grup ze składanek lat osiemdziesiątych), ma szanse na zawojowanie świata?
Jak na razie James New i reszta zespołu są pełni optymizmu i przyszłość widzą w jasnych barwach.

www.theworldofmirrors.com

http://www.myspace.com/mirrorsmirrorsmirrors

romantic - synthesis blog

Do pobrania i posłuchania:

http://wojtek71.blogspot.com/

Red Box - Plenty

2010-10-18T13:28:00.004+02:00

Indianie pochowani do rezerwatów, topory wojenne pozakopywane, pociąg odjechał... Red Box powraca.

Gdy w marcu 1984 roku w Programie Trzecim Polskiego Radia usłyszałem nagranie ,,Chenko", byłem wciąż zafascynowany kulturą Indian z Ameryki Północnej. Uwielbiałem także książki Karola Maya. Czytając jego ,,Old Surehanda" usłyszałem po raz pierwszy nagranie, które doskonale połączyło tekst z muzyką. ,,Chenko" nieznanego jeszcze wtedy zespołu Red Box podziałało na mnie równie mocno, niczym popularne wówczas piosenki grup Classix Nouveaux czy Eurythmics. Była to oczywiście ta pierwsza, długa wersja nagrania (jest dostępna na płycie ,,Mini Max I" Piotra Kaczkowskiego), była też dostępna na moim blogu w poście ,,Red Box rarytasy". Osobiście nazwałem sobie tą wersję ,,indiańską", gdyż słuchając jej, czujesz, jakbyś był w samym centrum obozu Komanczów lub innego szczepu czerwonoskórych wojowników.

Po paru latach (dokładnie w roku 1986) stacje radiowe zostały opanowane przez nagranie ,,For America". Poprzednie single "Saskatchewan" oraz "Lean on Me" jakoś u nas przemknęły bez echa. W latach 1984 - 85 sporo się działo w muzyce pop-rock, a Red Box należał - jak to mówią filmowcy - do ,,postaci drugoplanowych".

Nagranie For America zapowiadało płytę The Circle and the Square, stylistycznie spójną, nagraną wspólnie z siedemnastoosobowym chórem. Ograniczało to w tamtych czasach koncertowanie w mniejszych salach, gdyż poza składem złożonym z siedemnastu osób doliczyć trzeba Simona Toulson-Clarke i Juliana Close plus szesnastu muzyków, grających na przeróżnych instrumentach.
Album Circle and the Square zaprezentował nam także ,,Chenko" w innej, bardziej uduchowionej (?) wersji. Nie wiem, czy dobrze pamiętam, ale chyba Tomasz Beksiński był tą wersją zachwycony. Piszący te słowa trochę mniej.

Po tak udanej płycie wielu miało obawy, czy Red Box w ogóle jeszcze cokolwiek nagra, a jeżeli tak, to w jakim pójdzie kierunku. W roku 1990 otrzymaliśmy płytę Motive, oraz singel ,,Train", niosący klimaty poprzedniego albumu. Na ,,Motive" zrezygnowano z rozmachu i zaangażowano mniej muzyków, jednak duch pierwotnego stylu zespołu został zachowany. Gdyby nie pogarszające się stosunki zespołu z wytwórnią płytową, oraz innych przyczyn, które do tej pory pozostają niejasne, to kto wie, czy następnym singlem nie zostałby utwór ,,Hungry".

Zespół udał się na przerwę i wszystko wskazywało na to, że ,,czerwone pudełko" zostało zatrzaśnięte z hukiem.
Zupełnie nieoczekiwanie dowiedziałem się o tym, że zespół zdecydował się na powrót. Dzięki współpracy z niezależną wytwórnią Cherry Red wydany został album ,,Plenty", zdecydowanie różniący się od swoich poprzedniczek.

"Minęło trochę czasu na to, aby wszystko się ułożyło, mieliśmy piosenki i czuliśmy, że warto było je zarejestrować" - powiedział w jednym z ostatnich wywiadów wokalista i kompozytor Simon Toulson-Clarke, podkreślając, że nie było sensu, by się z tym spieszyć.
,,Straciłem bardzo dużo czasu i pieniędzy na stworzenie domowego studia, w szczególności na dżwiękoszczelną kabinę, by chronić sąsiadów." Najzabawniejsze jest to, że sąsiad Simona - Derek Adams okazał się... perkusistą, w dodatku dobrym i szybko stał się częścią zespołu.

Chęć powrotu jako Red Box była duża u samych muzyków. Toulson-Clarke zawsze mówił, że chciałby wydać trzecią płytę, więc gdy nadeszła odpowiednia chwila wydania piosenek, postanowił je opatrzyć szyldem Red Box.
Oczywiście wiąże się z tym pewne ryzyko - po dwudziestu latach dla młodszych słuchaczy będzie to nazwa nieznanego im zespołu, a i starsi mogą mieć już inne zainteresowania, niż muzyka.

,,Jesteśmy i zawsze byliśmy bardzo zaangażowani w ideę, by każdy utwór na płycie Red Box był z naszej górnej szuflady. Absolutnie żadnych wypełniaczy. Może powinieneś spytać, czy ,,Plenty" to album Red Box czy nie ... mi się podoba i jestem bardzo z niego dumny".

Płyta ,,Plenty" zawiera czternaście kompozycji plus sześć nagrań dodatkowych w limitowanej edycji. Jak to z wszystkimi płytami z wytwórni Cherry Red bywa, niełatwo je znależć w sklepach. Pamiętam, gdy po przetrząśnięciu hipermarketów (nazw z wiadomych powodów nie wymienię), gdzie oczywiście leżały płyty Gary Numana czy OMD, ciężko było znależć dwie pierwsze płyty Classix Nouveaux (wznowione właśnie przez Cherry Red Records). Dopiero zamówienie poprzez internet spełniło moje pragnienie nasycenia uszu dawno zatartymi brzmieniami.

Post ten nie jest recenzją płyty ,,Plenty" - ponieważ całej nie przesłuchałem, jednak wgląd w próbki dżwiękowe, oraz wysłuchane cztery pełne kompozycje (link poniżej) optymistycznie mnie nastroiły na chęć zakupu. Nie jest to popowo-folkowo-etniczny Red Box, grupa postawiła tu bardziej na spokój, akustykę, ale ja już dorosłem do takich nagrań i bardzo mi się ich miło słucha.
W końcu Red Box to grupa bliska sercom (i uszom) polskich słuchaczy. Moja ocena wstępna : 9/10

http://soundcloud.com/red-box

P.S. Czy http://www.rockserwis.pl to pewny sklep? Nie kupowałem nigdy u nich, a jest tam wydanie dwupłytowe ,,Plenty", które mnie interesuje.

W oczekiwaniu na nowy album Alphaville

2010-10-11T20:56:00.012+02:00

Wiecznie młodzi Alphaville z 1984

Jeżeli wierzyć temu, co jest napisane na oficjalnej stronie zespołu Alphaville, na ich nową płytę musimy poczekać jeszcze miesiąc (narodziny nowego dziecka Mariana i spółki planowane są na 19 listopada).
Data może nie tak odległa, ponieważ o tej płycie (Catching Rays On Giant), mówiono już w roku 2004. Potem premierę przesunięto na 2005 i tak dalej i tak dalej...

Aby trochę ukrócić męki i zniecierpliwienie fanów, postanowiłem zrobić post z uploadem - tym razem koncert Alphaville, który odbył się w Czechach, a przedstawiła go telewizja czeska w piątkowy wieczór 8.10.2010.
Jest więc i do posłuchania i do obejrzenia - niestety, jeszcze nie ściągnąłem całości, ponieważ trochę tego jest ( 1 GB) , więc wrzutka przedstawiona dla tych cierpliwych.
Co przykuło moją uwagę, to nagranie nr 8 - Forever Young, jak podejrzewam, zaśpiewane wspólnie z Karelem Gott - taki duet z ,,wiecznie młodymi" Gold and Gott.

Linki otrzymałem dzięki staremu znajomemu - Pavelse, który wygrzebał je w internecie i zastrzegł, że nie jest to jego upload.
Ze swojej strony postanowiłem zaprezentować EP`kę, którą firmuje Chinese Theatre - syntezatorowo - dyskotekowa grupa ze Szwecji, mająca na swoim koncie albumy Voices and Machines oraz The Silent Years.

Płytka nosi wiele mówiący tytuł ,,A Tribute To Alphaville" i zawiera utwory ,,Sounds Like A Melody" oraz ,,Universal Daddy" - w wersji normal oraz extended. Przeróbki oryginałów nie są ,,skopane" i zarazem nie są bezmyślnie kopiowane (tak, tak, Jason, do ciebie piję!). Muzyczka bezpretensjonalna, którą przyjemnie się słucha - można żałować, że tych przeróbek jest tak mało...

To brzmi jak melodia

Kultowy zespół lat osiemdziesiątych powraca. Dzięki przebojom ,,Big In Japan" oraz ,,Forever Young" Alphaville to jeden z najbardziej niezwykłych niemieckich zespołów, którym udało się odnieść duży sukces także za granicą. Rok temu zespół obchodził dwudziestopięciolecie istnienia. Pionierzy elektronicznego popu powrócili z nagraniem ,,I Die For You Today". Słuchając tego nagrania czujemy się, jakbyśmy witali dobrego przyjaciela, który wrócił z długiej podróży. ,,Catching Rays On Giant", płyta na którą wielu słuchaczy czeka, ma zawierać 14 kompozycji. Poza singlowym ,,I Die For You Today" znajdą się też nagrania „A Handful Of Darkness“ „Song For No One (But Myself)“ oraz „Carry Your Flag“ - nagranie znane z Dreamscapes, podejrzewam jednak, że może to być nowsza wersja. Poza tradycyjnym wydawnictwem na CD, ukaże się też Limited Deluxe Edition z DVD - to już chyba jakaś mania, albo moda w ostatnim czasie.

,,W końcu mogliśmy skorzystać z obszernego materiału" - mówi 56-letni wokalista zespołu Marian Gold.
,,Tak idealny wybór miałem tylko raz - przy pierwszym albumie Alphaville."
,,Catching Rays On Giant" to podróż po biografii wokalisty. Będą opowiadania i refleksje, które ukształtowały świat Alphaville. „Eternally Yours“ podejmuje kwestie dotyczące słynnych sonetów Szekspira, natomiast w hymnie ,,Call Me" Gold roztrząsa problem w stosunkach między gwiazdą muzyki pop a fanami.
Grupa uważa, że ich ostatni album to właściwie Salvation z 1997 roku. Po nim ukazały się przeważnie zapisy z koncertów, składanki, remiksy i bonusy dla kolekcjonerów. Dzięki tournee, jakie grupa robiła od Salt Lake City do Singapuru oraz z Rosji do RPA, ukazały się kolekcjonerskie wydania ,,Dreamscapes" (1999) ,,Stark Naked - live" (2000) oraz ,,Crazy Show" (2003).
Zimą 2009 roku w czeskiej Pradze odbył się jubileuszowy koncert z okazji 25-lecia zespołu (który jest tutaj do ściągnięcia).

Alphaville - 25th anniversary concert - 4.12.2009 Prague, palece Žofín
Format: TV Rip

Quality: 704x576, 25000fps, MPEG4
Size: 1GB

Hello friends, on friday night 8.10.2010 on Czech TV was concert Alphaville - i found links

- enjoy it - Pavelse

http://www.mediafire.com/?x0ikd3c2azw3cxc

PS. Po czwartym nagraniu jest długa cisza i ... słyszymy bonus - szkoda, że utworu A Victory Of Love nie przerobili całego, mamy jedynie kręcący się motyw do podziękowań...

WOLFSHEIM : melancholijna wielowymiarowość

2010-10-09T14:23:00.004+02:00

,,Zawsze miałem skłonność do melancholii. Po prostu czuję, że to mogę robić najlepiej". - Peter Heppner

***   Wielki Gatsby
Wszystko zaczęło się w roku 1987, kiedy Markus Reinhardt i Pompejo Ricciardi założyli zespół, który nazwali Wolfsheim. Nazwa nie była jednak oparta na niemieckim miasteczku usytuowanym w Nadrenii, lecz została zaczerpnięta z noweli Francisa Scotta Fitzgeralda pod tytułem ,,Wielki Gatsby", w której jedną z postaci jest Meyer Wolfsheim. Wkrótce duet przekształcił się w trio, gdy brat Markusa - Oliver Reinhardt dołączył do zespołu.
Po wyprodukowaniu demo, współzałożyciel grupy Pompejo odszedł z zespołu, a jego miejsce zastąpił Peter Heppner - początkowo fan grupy.

,,Pochodzili z tej samej okolicy gdzie mieszkałem i uczęszczali do tej samej szkoły co ja. Szybko stałem się ich fanem, poza tym byliśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi. Potem nagle z zespołu odszedł wokalista i zalecał mnie jako następcę, mówiąc, że tak będzie najłatwiej, ponieważ znałem wszystkie ich piosenki".

Zanim to nastąpiło, Heppner nie marzył o zostaniu muzykiem. Chciał zostać artystą, bardziej interesowało go malarstwo oraz zostanie pisarzem. Niedawno przyznał, że jest również pasjonatem archeologii i biologii ewolucyjnej. Wejście w świat muzyki traktował początkowo jako hobby, miał całkiem inne cele zawodowe. ,,Cały czas chciałem zrobić coś innego. A jednak ciągle byłem wokalistą Wolfsheim" i dodaje żartobliwie: ,,To nie jest najwyrażniej wielka strata dla muzyki".

Po pewnym czasie następny muzyk opuścił szeregi Wolfsheim - tym razem był to Oliver Reinhardt. Wtedy ukształtował się skład, który działał przez następne lata : Peter Heppner (wokal) oraz Markus Reinhardt (elektronika). Ten drugi zajął się komponowaniem muzyki, Heppner zaczął pisać do niej teksty. W końcu zaprezentowali się na scenie. Pierwszy publiczny występ na żywo Wolfsheim miał miejsce w "Werkstatt 3", małym klubie w Hamburgu.

***   Wróble i słowiki
,,Słuchałem różnego rodzaju muzyki, jednak ciężko jest mi powiedzieć, który z artystów wywarł na nas największy wpływ. Może to być Mozart, Beethoven, Jimi Hendrix, a także bardziej współcześni wykonawcy. Mogę wymienić jedno, lub dwa nazwiska, a i tak nie będą to wszystkie nasze inspiracje muzyczne. Są to przede wszystkim Peter Murphy z Bauhaus i David Sylvian z Japan. Uwielbiam zarówno ich muzykę, jak i ich niepowtarzalny i wyjątkowy sposób wyrażania."

Mając pod pachą taśmy demo, Markus i Peter ruszyli do różnych wytwórni. Niestety, zainteresowanie nagraniami Wolfsheim było znikome. Jedynie Lothar Gärtner, obecnie jeden z pracowników Strange Ways Records, okazał przychylność. ,,Na demo były nagrania, które póżniej ukazały się na naszym pierwszym longplayu. Można powiedzieć, że szef wytwórni usłyszał wówczas połowę naszej debiutanckiej płyty".
Już w roku 1991 wydany został singel zatytułowany The Sparrows And The Nightingales. Nagranie zyskało szybko popularność w klubach i to bez konieczności większych promocji.

***    Peter i Markus
Drugi singel It's Not Too Late (Don`t Sorrow), jak również ich debiutancki album No Happy View, zostały wydane w roku 1992. Do roku 2001 sprzedano około sześćdziesiąt pięć tysięcy egzemplarzy albumu, zarówno płyta jak i grupa zostały przez wiele czasopism muzycznych wytypowane jako ,,Debiut roku".
Wkrótce pojawiły się single Thunderheart, a następnie Now I Fall, zapowiadający następny album Wolfsheim. Popkiller, bo tak nazywa się druga duża płyta duetu, wydana została we wrześniu 1993 roku. Wyróżniała się przede wszystkim mieszanką elektroniki z muzyką klasyczną, przeplecioną melancholijnym wokalem. W warstwie tekstowej przebija się jednak sporo optymizmu, przez co niemiecki duet nie stawał się ulubionym zespołem dla pogrążonych w rozpaczy samobójców. Teksty, tworzone przez Petera Heppnera określają nastrój utworu i wskazują ścieżkę, którą następnie wspólnie z Markusem Reinhardt przemierzają.
,,Nasze piosenki rozwijają się bardzo powoli. Musimy się do nich przyzwyczaić i tylko wtedy, gdy miną dwa lub trzy miesiące, zamieniają się one w prawdziwe piosenki Wolfsheim".

Piosenki zespołu mają charakter symboliczny i często wielowymiarowy. Dla Heppnera zawsze było ważne, aby teksty były klarowne.
,,Zawsze muszę znależć najniższy wspólny mianownik, tak aby każdy mógł zrozumieć, o co chodzi. Gdy jesteś gotowy, by wniknąć w tekst głębiej, z pewnością znajdziesz w nim coś więcej."
Grupa powoli zaczęła rozwijać swoje skrzydła, w międzyczasie Heppner gościnnie zaśpiewał dla Girls Under Glass oraz Umbra Et Imago.

*** Na żywo i po niemiecku
,,Zawsze staram się nie wykonywać żadnych kompromisów w tym co robię. Wtedy myślę, że to jest moja muzyka, mój osobisty sposób wyrażania. W odniesieniu do słów i znaczenia moich piosenek nie ma miejsca na kompromis".

W lutym 1995 roku została wydana kompilacja 55578, na której znalazło się wiele utworów znanych z singli, jak również niektóre materiały niepublikowane, lub znane tylko ze składanek. Limitowane wydanie zawierało dodatkowy kompakt z zapisem koncertu, który odbył się w ramach imprezy Strange Ways Festival Tour 1994. Poza tym grali na żywo na festiwalu Zillo w roku 1992, oraz Strange Ways Festival Tour w roku 1993. Płyta 55578 trafiła na niemiecką listę Media Control, pozostając tam przez pięć tygodni.
W listopadzie 1995 roku wydany został kolejny singel Closer Still, a w lutym 1996 ukazała się płyta Dreaming Apes, nagrana we współpracy z producentem Jose Alvarezem. Na płycie poza ,,normalnymi" piosenkami, wplecione są krótkie, instrumentalne utwory, które wykorzystano jako przejścia między podstawowymi nagraniami. Zdecydowano się także umieścić piosenkę zaśpiewaną po niemiecku - Übers Jahr.

Heppner z rozbrajającą szczerością wyjawia, że nie ma najmniejszego pojęcia, co decyduje o tym, by nagranie było stworzone w języku angielskim czy niemieckim. ,,Jest to spontaniczne. Mogę tylko powiedzieć, że istnieją drastyczne różnice językowe, różnice w zakresie ich przydatności do muzyki pop. Angielski jest bardziej odpowiedni, ponieważ słowo wydaje się być krótsze, a tym samym łatwiej jest je dopasować do rytmu. Język niemiecki jest do takiej muzyki trochę za ciężki, ale znacznie bardziej precyzyjny".

*** Powódż

W maju 1996 roku Wolfsheim ruszyli w trasę koncertową. Owocem wojaży i prezentacji nagrań przed swoją publicznością była płyta ,,Hamburg Rom" (pażdziernik 1997). Zapisany na niej materiał pochodzi z Dreaming Apes Tour w Halle, Hildesheim, Hamburgu, Poczdamie, Bremie i Dortmundzie. Wkrótce Peter rozpoczął karierę solową i nagrał w duecie z Joachimem Witt piosenkę Die Flut, która była hitem roku 1998. Piosenka pomogła też wypromować Wolfsheim osobom, które nie znały dotąd twórczości Heppnera i Markusa. Dla Joachima Witt był to wspaniały comeback, muzyk cieszył się popularnością w swoim kraju w latach osiemdziesiątych.
Od tej pory głos Petera Heppnera stał się jednym z najbardziej znanych w Niemczech. Błyskawicznie rozwijały się projekty współpracy z takimi wykonawcami jak Schiller czy Paul van Dyk.
,,Miałem różne przyczyny, dlaczego to robię, wszystkie te partnerstwa są ważne i bardzo wartościowe. Witt, Schiller i van Dyk - każdy dał z siebie sto procent zaangażowania. Jest to bardzo miłe współpracować z innymi, ponieważ muzycy mogą robić rzeczy, które nigdy nie byłyby zrealizowane przez zespół, bo zespół trzyma się swoich zasad, które muszą być spełnione. Dzięki współpracy z innymi ludżmi można poszerzyć swoje horyzonty. W ten sposób ciągle się uczę, jest to bardzo ważne dla rozwoju muzyki."

Następny singel wydany przez Wolfsheim to Once In A Lifetime, który ukazał się w pażdzierniku 1998 roku. Tuż przed Bożym Narodzeniem słuchacze otrzymali też nagranie It's Hurting for The First Time, które pojawiło się na ścieżce dżwiękowej do filmu Liebe Deine Nächste, wyreżyserowanego przez Detleva Bucka.

*** Poza granicami kraju
Pod koniec roku 1998 listy przebojów zostały zdominowane przez panią Cher i jej hit ,,Believe", który przez długi czas ciężko było pokonać.
Piosenka jeszcze figurowała w stacjach muzycznych w lutym 1999 roku, kiedy Wolfsheim wydali album ,,Spectators". Niemieckojęzyczny ,,Künstliche Welten" to następny singel, który został wybrany do promocji na falach radiowych. Nagrania duetu znalazły się także na ścieżkach dżwiękowych do filmów Straight Shooter oraz Trzynaste piętro.
Latem Wolfsheim wystąpili na wielu festiwalach: Bizarre, Rock am Ring, Rock im Park. Swój pierwszy koncert poza granicami Niemiec zagrali na festiwalu Eurorock w Belgii.

Pod koniec roku 2000 wraz z Jose Alvarezem zajęli się nagrywaniem pierwszej piosenki na następną płytę. Markus był w międzyczasie zajęty pracą nad solowym projektem Care Company. Peter Heppner natomiast zaśpiewał w projekcie Christophera von Deylen, znanym jako Schiller. Piosenka ,,Dream Of You" oraz teledysk cieszyły się popularnością w stacjach MTV oraz VIVA. Brał także udział w nagraniu ,,Glasgarten" duetu Goethes Erben, z którymi wystąpił na festiwalu M'era Luna, gdzie największą gwiazdą był Marilyn Manson.
Z Goethes Erben Peter poleciał nawet do Islandii, by nakręcić tam teledysk do piosenki Glasgarten, po tych wszystkich wydarzeniach, we wrześniu Wolfsheim ponownie spotkali się w studio.
W tym czasie album Spectacors dzięki Metropolis Records odnosi duży sukces w USA. Rozpoczęto plany tournee po Stanach Zjednoczonych. Trasa była przewidywana na pażdziernik 2001 roku. Wydarzenie z jedenastego września - atak na World Trade Center, spowodowało, że tournee zostało odwołane. Duet wykorzystał wolny czas, by spokojnie dokończyć swoje pierwsze wydawnictwo DVD zatytułowane ,,Kompendium".

*** Wilczy podział
Casting Shadows, siódmy i ostatni album duetu ukazał się w marcu 2003 roku. Pilotował go singel ,,Kein Zuruck" który od razu zadebiutował na piątym miejscu niemieckiej listy przebojów. Przez dziesięć tygodni utrzymał się w pierwszej dziesiątce listy, osiągając najwyższą pozycję na miejscu czwartym. Cały album Casting Shadows zdobył najwyższe, pierwsze miejsce.
W marcu i kwietniu 2004 roku Wolfsheim ruszyli w trasę koncertową, która odbyła się tylko w USA.
Siedemnastego stycznia 2008 roku na oficjalnej stronie zespołu została ogłoszona informacja, że współpraca między Markusem Reinhardt a Peterem Heppnerem dobiega końca. Według notki prasowej, przyczyny tej sytuacji były przypisywane do trwających sporów, jak miała wyglądać przyszłość Wolfsheim. Od czasu wydania Casting Shadows Reinhardt zamierzał tworzyć dalsze nagrania dla Wolfsheim, jednak Heppner wciąż zwlekał z pisaniem piosenek dla duetu, koncentrując się bardziej nad pracą wyłącznie dla siebie, mając już w planach karierę solową. Wszelkie plany dotyczące nowej płyty Wolfsheim zostały zawieszone.

Spór między Heppnerem a Reinhardtem pogłębił się, gdy Peter podpisał pod koniec 2005 roku multikontrakt z Warner Music. Markus uznał to za naruszenie warunków umowy i brak poszanowania dla podstawowych interesów Wolfsheim. Kompozytor wyczuł w tym konkurencję, być może zamierzał kontynuować działalność jako Wolfsheim z innym wokalistą, jednak Heppner mówi, że cały czas jest skłonny do współpracy jako piosenkarz tego popularnego w kręgach syntezatorowego brzmienia duetu.
Cała sprawa znalazła się w sądzie, pozew złożony przez Markusa został jednak na korzyść Heppnera odrzucony. Wokalista cały czas ma nadzieję, że jeszcze kiedyś uda się wznowić współpracę z Reinhardtem jako Wolfsheim, na razie jednak nic na to nie wskazuje.

Przez dwadzieścia lat Heppner był frontmanem jednego z najpopularniejszego i wpływowego duetu z Niemiec. Grający electropop oraz dark-wave Wolfsheim osiągnął wszystko, o czym marzy większość artystów: piosenki prezentowane w radio, wysokie notowania singli na listach przebojów, znakomita sprzedaż albumów, występy jako gwiazda na festiwalach, oraz wyprzedane, ogromne trasy koncertowe w Europie i Stanach Zjednoczonych. A wszystko to rozpoczynając od małej, niezależnej wytwórni, jaką była Strange Ways.

Jason Donovan, coś ty zrobił...

2010-10-03T23:05:00.003+02:00

Ta płyta mogłaby się wcale nie ukazać. Soundtrack of the 80`s miała przynieść ,,covery", czyli piosenki różnych artystów w wykonaniu Jasona Donovana. Zabrakło niestety oryginalnych pomysłów, innego wykonania starych hitów. Jason bezmyślnie kopiuje wokal Rolanda Orzabala w nagraniu ,,Everybody Wants To Rule The World" (Tears For Fears), a nawet przyodziewa radosną maskę Howarda Jonesa w ,,What Is Love". Brzmi to bardziej jak karaoke, Jason poszedł na taką łatwiznę, że powinien się wstydzić. A można było się bardziej wysilić, zaangażować jakichś konkretnych muzyków sesyjnych i zagrać te stare przeboje choćby w stylu własnych kompozycji, które są tu dodatkowo umieszczone na płycie. Te trzy, własne nagrania Jasona Donovana trochę ratują katastrofalnie słabą płytę.
Gdy słuchamy piosenki Drive, to brzmi jak The Cars. Najgorsze jednak załamki wychodzą, gdy piosenkarz wykonuje Only You z repertuaru Yazoo. W pewnych momentach słyszę wyrażnie, że jego głos został bezczelnie zmiksowany z wokalem Alison Moyet.
Słuchając Soundtrack Of The 80s, czujemy się, jakbyśmy słuchali składanki z oryginalnymi wykonawcami, a nie prawdziwie rasowego hołdu złożonego muzyce lat osiemdziesiątych.

Howard Jones, Orzabal, Richard Marx i inni poszkodowani powinni się teraz ustawić w kolejce do Jasona, by dać mu solidnego klapsa w miejsce, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. Nie tak wyobrażałem sobie ten album. Jak śpiewała Budka Suflera ,,To nie tak miało być, zupełnie nie tak..."
Jak już napisałem, płytę ratują nagrania stworzone przez samego Donovana : Take You Down oraz Goodnight Baby. Trzeba było cierpliwie stworzyć właśnie w takim rockowo - balladowym stylu więcej nagrań i wtedy wydać płytę. Myślę, że obecnie pan Donovan powinien iść w tym kierunku, a nie bezczelnie wykorzystywać modę na lata osiemdziesiąte, żeby być na moim blogu :)
Płyta oficjalnie wychodzi jedenastego pażdziernika, jednak w czasach internetu są przecieki i można jej posłuchać. Chociaż ręczę, że to tylko strata czasu.

Yazoo - Reconnected Live

2010-10-03T13:02:00.007+02:00

,,Wszyscy uważamy, że Yazoo są bardzo dobrzy, naprawdę. Poszliśmy obejrzeć ich występ w Dominion w Londynie i naprawdę byliśmy pod wrażeniem, zwłaszcza pokazu slajdów. Od czasu do czasu wpadamy na Vince`a na korytarzach Mute, ale nie spotykamy się na gruncie towarzyskim. Poza tym, on nigdy nie robi sobie wystarczająco długiej przerwy w pracy, żeby wyjść". - Dave Gahan (Depeche Mode) 1982

On - zamknięty w sobie samotnik, niespokojny duchem, słuchający jako nastolatek płyt Simona i Garfunkela. Ona - bardziej przystępna, z mocnym głosem, zaangażowana pod koniec lat siedemdziesiątych w punkowych i bluesowych zespołach na obszarze południowo wschodniego Essex.
Vince Clarke i Alison ,,Alf" Moyet stworzyli w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych jeden z oryginalniejszych duetów, który na świecie znany jest pod nazwą Yazoo, natomiast w Stanach Zjednoczonych figuruje jako Yaz.

Duet powstał po odejściu Vince`a Clarke`a z zespołu Depeche Mode pod koniec 1981 roku. Mając w zanadrzu kompozycję ,,Only You", chciał ją koniecznie wydać, piosenkę zaproponował nawet grupie Depeche Mode, która odprawiła go z kwitkiem.
Clarke tak się uparł na opublikowanie, że zaczął poszukiwać osoby, która by mogła ,,Only You" zaśpiewać.
Alison znakomicie się do tej roli nadawała - jej głos górował nad syntezatorem, cała konstrukcja nagrania stała się stabilna, przez co ,,Only You" odniosło spory sukces. Patrzący chłodnym okiem brytyjscy krytycy muzyczni, wciąż jeszcze nie mając pełnego zaufania do tej ,,mody na syntezatory", tym razem byli zachwyceni.
Clarke, który myślał na początku o wydaniu tylko tej jednej piosenki, postanowił pójść dalej w tym kierunku. Szybko stworzył nagrania ,,Don`t Go" ,,Situation" ,,The Other Side Of Life". W nagrywaniu tych piosenek i zarazem dużej płyty Yazoo zatytułowanej ,,Upstairs At Eric`s", Clarke wykorzystał sampler Fairlight (urządzenie poza tym, że było syntezatorem, posiadało wejście audio, przez które można było nagrywać a następnie przetwarzać wszelkie dżwięki). Był jednym z pierwszych ludzi w Wielkiej Brytanii, który taki sampler sobie zakupił.

Album sprzedawał się znakomicie, byli koledzy z Depeche Mode zgrzytali zębami, Daniel Miller z Mute zacierał rączki, krytyka kiwała głowami z uznaniem.
1982 to także rok, w którym Yazoo występowali na żywo przed publicznością. Poza sesjami u Johna Peel`a i Kida Jensen`a, duet ruszył w trasę po Wielkiej Brytanii, dając od sierpnia do listopada 1982 roku około dwadzieścia pięć koncertów.

Druga płyta ,,You And Me Both", wydana została krótko po rozwiązaniu się duetu w roku 1983. Nie było więc żadnych tras koncertowych, pozostały tylko żale krytyki, słuchaczy i - jeżeli wierzyć plotkom - rozgoryczenie jednego fana, który na wieść o rozpadzie Yazoo wysłał do Clarke`a paczkę ze zdechłym gołębiem.

Jeżeli jest to prawda, Vince`owi najprawdopodobniej śnił się ten gołąb przez lata, ukazując jako koszmar poruszający sumienie muzyka. Powrót na scenę to niejako dokończenie nie załatwionych spraw związanych ze zbyt szybkim rozpadem Yazoo.
Żyjemy w okresie, gdy powróciły na scenę grupy z lat osiemdziesiątych, czasem chociażby po to, by zagrać trochę koncertów. Spandau Ballet, Ultravox, KajaGooGoo... a teraz Yazoo.
W roku 2008 powrócili, by uzupełnić brakujące tournee, związane z płytą ,,You And Me Both". Nagrania takie jak ,,Nobody`s Diary", ,,Mr Blue" ,,Unmarked" dopiero teraz otrzymały szansę wykonania na żywo. Całość została wydana niedawno na 2 CD, pod tytułem ,,Reconnected Live". Czy taka płyta w ogóle była potrzebna?

Vince Clarke przed koncertami mówił, że chce, by muzyka brzmiała w miarę możliwości tak, jak na płytach studyjnych Yazoo. Dla mnie jest to wielki minus, w szczególności u artystów tworzących ,,muzykę z komputera". Z całym szacunkiem do pionierów, ale inny duet, który gra disco, a nazywa się Pet Shop Boys, swoimi koncertami, a szczególnie wykonaniem i aranżacją piosenek, biją duet z Basildon na głowę. Może, gdyby Clarke przyłożył się do stworzenia koncertów tak, jak to robił w duecie Erasure ( trzy tygodnie programowania na syntezatorach, tworzenie sekwencji, oraz swoboda, by w międzyczasie na żywo dodać jakąś własną wstawkę), zaowocowałoby niezwykłymi wersjami starych przebojów.
A tak mamy strasznie odgrzanego kotleta, którego się słucha bez jakichkolwiek emocji. Oczywiście będąc na koncercie, widząc i słuchając to jedno, sama płyta to chyba bardziej pamiątka dla tych, co przeżyli bliskie spotkanie z Alison oraz Vincem.
Nie mam oczywiście żadnych zastrzeżeń do głosu Moyet. Brzmi jak zawsze czysto i potężnie. Problem leży w sztucznej aranżacji, która brzmi kropka w kropkę, jak na płytach studyjnych.
Kiedyś Clarke w jednym z wywiadów zażartował, że na koncertach jest całkowicie niepotrzebny.
,,Mnie tylko co wieczór wyprowadzają na scenę i sadzają przy moich maszynach. Jestem tam właściwie zupełnie zbędny. Lepiej byłoby gdybym został w domu i zaoszczędził sobie tych wszystkich kosztów hotelowych".

Pozytywnie o koncertowej płycie wypowiadają się sami Anglicy. Oni mają sentyment i do Clarke`a i do Moyet. ,,Jakby się nigdy nie rozstali" oraz ,,Ich pionierski wkład w muzykę pop słychać w każdej piosence", to tylko niektóre z przykładów brytyjskich recenzentów.
Dla mnie ta płyta powinna powstać dwadzieścia siedem lat temu, wtedy emocje może byłyby większe. Historia jednak chciała inaczej.

,,Tworzyłem muzykę z sercem"

2010-10-02T01:12:00.003+02:00

www.dwarecords.it

Pseudonim Savage wskazywałby, że mamy do czynienia z brutalem, dzikusem, czy też bestią w ludzkiej skórze... dość. O tym, że pozory mylą, przekonujemy się w swoim życiu nie raz. Roberto Zanetti, bo tak właściwie nazywa się ten urodzony we włoskim mieście Massa piosenkarz, kompozytor i producent, jest całkowitym zaprzeczeniem budzących grozę wyżej wymienionych cech.
Nazwę Savage zaczerpnął z popularnej serii komiksów ,,Doc Savage", w których główną postacią był Clark Savage Jr - lekarz, chirurg, wynalazca i podróżnik, który naprawiał krzywdy i karał złoczyńców. Typowy superbohater.

Roberto Zanetti lekarzem, a już na pewno chirurgiem nie jest. Jego zainteresowania były skierowane przeważnie ku muzyce, ponieważ, jak sam mówi, dżwięk i melodie to dla niego hobby już od najmłodszych lat, aż do czasu, gdy na poważnie zaczął studiować grę na fortepianie w wieku lat czternastu. Nauka nie poszła w las, wkrótce potem Zanetti grał na instrumentach klawiszowych w mało znaczących grupach muzycznych, takich jak "L’inchiesta", "Fathima e i pronipoti" oraz "I sangria".
Pod koniec lat siedemdziesiątych poczuł pierwszy smak sukcesu. Jako członek zespołu Santarosa, nagrali utwór ,,Souvenir", a singel z tą kompozycją rozszedł się we Włoszech w ilości dwustu tysięcy egzemplarzy. Nagranie wyprodukował Zucchero ,,Sugar" Fornaciari, szkolny kolega Zanettiego.
Podbudowany sukcesem muzyk, kontynuował swoją działalność w różnych grupach, nadal grając na instrumentach klawiszowych. Dwa bardziej znaczące zespoły, w których uczestniczył to Vicini Di Casa oraz Taxi. Szczególnie z tym drugim Zanetti wraz z Zucchero, który był gitarzystą Taxi, zaczynali osiągać stan profesjonalizmu artystycznego.

W 1983 roku Roberto Zanetti wyprodukował pierwszy singiel dla grupy Taxi zatytulowany To Miami. Nagranie odniosło lokalny sukces, ponieważ zostało wydane tylko w środkowych Włoszech.
Utwór utorował za to drogę dla innej kompozycji: Angelica (wydany pod pseudonimem Joey Moon).

,,Po tych pierwszych doświadczeniach, skontaktowało się ze mną dwóch DJów, gdy wyprodukowalem jako G.A.N.G. nagranie Incantations (cover Mike`a Oldfielda) - wspomina Zanetti w jednym z wywiadów - Był to początek współpracy z Discomagic - wytwórnią, która miała stać się moim partnerem w przyszłości".

Don't Cry Tonight, singel nagrany dla tej wytwórni, to punkt zwrotny w karierze piosenkarza.
,,Wtedy właśnie obrałem sobie pseudonim Savage. W całej mojej karierze, używałem dwóch różnych zawodowych nazw: Robyx jako producent i Savage jako artysta."
Nagranie powstało w roku 1983 i jest to debiutancki singel Zanettiego jako Savage. Piosenkarz mówi, że Don`t Cry Tonight napisał w przeciągu pięciu minut. ,,Był to jeden ze smutnych momentów w moim życiu, a melodia wyszła z głębi mojej duszy".
Savage, jako romantyk, do dziś ma sentyment do tego nagrania. Właściwie każda stworzona przez niego kompozycja jest osobista i przypomina mu różne zdarzenia z życia, wciąż jednak wskazuje na Don`t Cry Tonight, jako najważniejsze nagranie w karierze.

Mimo nostalgicznego nastroju jakie posiada Don`t Cry Tonight, piosenka szybko przyjęła się w dyskotekach. Była też wspaniałym utożsamieniem dla zawiedzionych miłością nastolatków. Nagranie do dziś wybija się wśród tysięcy kompozycji, opatrzonych jako ,,italo - disco". Należałoby jednak rozgraniczyć, co jest typowym italo, a co nie. Etykietę upodobali sobie wykonawcy z Niemiec, którzy masowo zaczęli tworzyć nagrania dyskotekowe i często różniły się od włoskiego disco. Zresztą jest to dość rozległy temat, więc już nie będę tego przedłużał.

,,Moje piosenki są stworzone, aby ludzie dobrze się przy nich bawili, jednak zawsze dorzucam do nich przesłanie z doświadczeń swojego życia".

Po sukcesie Don`t Cry Tonight Savage nagrał kolejne single, które umocniły pozycję muzyka w dyskotekowym świecie. ,,Only You", ,,Radio" i ,,A Love Again" to bezbłędne nagrania w swoim gatunku - piosenkarz stworzył coś takiego, jak własny styl - rzecz dość trudna do osiągnięcia, szczególnie gdy mówimy o wykonawcach tworzących muzykę na dyskotekowe parkiety. Zamiast szalonych rytmów, mamy spokojne, stonowane i tęskne melodie. W głosie Savage usłyszymy zarówno żal, prośbę, zrezygnowanie... i do dziś brzmi to cholernie wiarygodnie.

Wspomniane wyżej nagrania zebrano następnie na album, zatytułowany ,,Tonight". Zanim do tego doszło, od 1983 do 1985 Savage była ciągle w trasie, dając 300 koncertów w Europie: wystąpił w Hiszpanii, Francji, Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Belgii, Holandii, Grecji, Portugalii, Jugosławii, Szwecji oraz we Włoszech.

Piosenkarz mimo swoich prostych, lecz stylowych piosenek, potrafił przebić się także poza Europę.
,,Aby piosenka była dobra i udana, melodia powinna wpadać w ucho i być łatwa do zapamiętania". - mówi Savage. Niby to wszyscy wiemy, trudniej chyba coś takiego stworzyć. Wyglądało na to, że Zanettiemu komponowanie chwytliwych nagrań przychodziło z łatwością. Nawet, jeżeli były to nagrania na pierwszy ,,rzut ucha" niezbyt wróżące sukces (,,So Close").
Po wydaniu singli "Time", "Celebrate" i "Love is death", w których romantyczne uniesienia zaczął przebijać ,,ostrzejszy pazur" (szczególnie w Love Is Death - jest nawet dżwięk gitary) - Savage grał już pozaeuropejskie koncerty w takich krajach jak Stany Zjednoczone, Brazylia i Japonia.
Piosenkarz wystąpił także w Polsce. W 1989 roku na Międzynarodowym Festiwalu w Sopocie wystąpił poza konkursem, jako jedna z zaproszonych gwiazd. Całkiem zwyczajnie, bez wydumanego pozerstwa, ubrany w dżinsy i marynarkę, stanął przed mikrofonem i... no niby zaśpiewał, ale chyba z playbacku. Mimo wszystko, Savage, w otoczeniu polskich dziewczyn z naboru sprawił pozytywne wrażenie. Poza tym, usłyszeliśmy także jego nowe nagranie I'm Losing You, które obok Goodbye, miały zwiastować nowy album.

Niestety, drugiej takiej płyty jak Tonight już nie było, ponieważ Zanetti skoncentrował się na karierze producenta. Powoli budował swoje imperium, które ostatecznie w latach 1992 - 1993 utworzyło się w firmę DWARecords. Ice MC, Pianonegro, Double You, Corona i Alexia to niektórzy wykonawcy, którzy zawdzięczają sukces dzięki Zanettiemu (tu już jako Robyx).
Tutaj przerwę opis dalszego etapu działalności Roberta Zanetti. W połowie lat dziewięćdziesiątych, włoski muzyk dwuznacznie określił różnice pomiędzy muzyką italo-disco w latach 80, a tą tworzoną póżniej: ,,Italo disco było robione z sercem, a muzyka lat 90 jest robiona dla pieniędzy".

Warto oczywiście wspomnieć o polskim akcencie, który jest związany z płytą Tonight. Od czasu wydania tego albumu na winylu, żadna firma nie podjęła się jakoś wznowienia na srebrzystym krążku. Od zeszłego roku Tonight jest dostępny, a to za sprawą polskiego Klub80 Records, złożonego z pasjonatów muzyki lat osiemdziesiątych, a italo disco w szczególności. Remasteringiem zajął się Damian Lipiński (znany także jako VinylMagic). Album poza ośmioma podstawowymi nagraniami zawiera także bonusy. Są to cztery utwory w wersjach wydłużonych, które są naprawdę warte, by dodać je do swojej kolekcji. Do płyty dołączona jest także książeczka ze zdjęciami i wspomnieniami piosenkarza.

Newsy, newsy...

2010-10-02T01:11:00.003+02:00

Catching Rays On Giant dopiero w listopadzie?

Jedna z najbardziej oczekiwanych płyt synthpopowych, która miała być wydana 22 pażdziernika, najprawdopodobniej opóżni swoją premierę. Na oficjalnej stronie Alphaville została zmieniona data wydania, tym razem jest to 19.11.2010.
Przypominam, że płyta była zapowiadana już trzy lata temu, następnie termin z roku na rok był przesuwany. Miejmy nadzieję, że zdołamy dożyć do premiery Catching Rays On Giant nim ogłuchniemy i osiwiejemy.

Human League - Credo

Znamy już tytuł nowej płyty Human League. Będzie nazywała się ,,Credo" (brzmi, jak nazwa salonu pogrzebowego w niejednym mieście :)) i wydana zostanie dopiero w 2011 roku.
Pierwszym singlem pilotującym album będzie ,,Night People" (brzmi jak płyta Classix Nouveaux) i ukaże się w listopadzie, przed tournee po Wielkiej Brytanii, które będzie trwało od listopada do grudnia. Ci to mają zdrowie... Trasa będzie się nazywać ,,Night People Tour 2010". Nie będzie też drugiego singla przed albumem w 2011 roku (Brzmi jak... ech, nieważne).

Najnowsza płyta Red Box już 11 pażdziernika

Wprawdzie news już lekko pajęczyną powleczony, ale ja przypadkiem teraz kliknąłem na ich stronę (http://www.redboxmusic.net/htm/home.htm) i... co widzę. Grupa Red Box, którą spopularyzowała w naszym kraju radiowa Trójka, postanowiła wydać album - trzeci w dyskografii.
Płyta opatrzona tytułem Plenty będzie wydana zarazem na kompaktowym krążku, jak i dostępna w formie plików mp3.
Osobiście darzę sentymentem Red Box, utwór Chenko to było coś, na co czekałem godzinami, by puszczono w radio (magnetofonu wtedy jeszcze nie posiadałem :)), For America natomiast podobało mi się przez parę dni, dopóki wszelkie stacje radiowe lekko zaczęły przesadzać z częstotliwością promowania utworu.
Chociaż ich najnowsze nagranie Hurricane, nie zrobiło na mnie najmniejszego wrażenia (co to ma być, R.E.M?), to będę czuwał nad nie przegapieniem całości. Bądż co bądż, History Of Modern OMD też pilotowało niezbyt zachęcające nagranie.

Internet zmienił wiele rzeczy

2010-09-25T01:11:00.001+02:00

Jest jedną z ważniejszych postaci pop lat osiemdziesiątych. Jego fryzura przypominająca wulkan niektórych bawiła, jednak image ten podkreślał Howarda jako muzyka tworzącego piosenki radosne, młodzieżowe, z optymistycznymi tekstami.
Sam HoJo nie uważa, że styl jego uczesania był zabawny. Młodym ludziom, nie znających klimatu lat osiemdziesiątych, niesmaczne i głupawe wydają się fryzury Limahla, A Flock Of Seagulls i Howarda Jonesa. Cała ta szopka, aby dopełnić wizualizacji do muzyki i pokazać się w MTV, często pomagała poszerzyć grono fanów. Poza tym nie było internetu, wiadomości i zdjęcia z jednego kraju do drugiego nie przenosiły się lotem błyskawicy. Nie mówiąc już o informacjach z Europy do Australii i odwrotnie.

Howard Jones także uważa, że internet zmienił wiele rzeczy i zapatrywanie na muzykę od czasów lat osiemdziesiątych.
,,Internet zmienił między innymi to, że ludzie nie kupują już tak dużo płyt jak kiedyś. Włączają komputer i ściągają. W latach osiemdziesiątych poza kupieniem płyty lub kasety nie było innego sposobu skorzystania z muzyki. Internet wszystko zmienił.
Kiedy ja nagrywałem album, moja pierwsza płyta była wydana na winylu. A póżniej została wznowiona jako CD i była jedną z pierwszych płyt kompaktowych. Teraz możesz zdobyć nagranie, kupując jako plik przez iTunes, lub pobrać go za darmo. Jest to już zupełnie inny świat i myślę, że to jest największa zmiana".

Howard Jones w połowie lat osiemdziesiątych był najlepiej sprzedającym się brytyjskim wykonawcą pop. Znany jest z tego, że zawsze promował swoją osobą wegetarianizm i duchowość - obecnie jest praktykującym buddystą.
Piosenkarz także starannie przygotowywał się do tego, by jego koncerty z wykorzystaniem syntezatorów, nie były dla publiczności zbyt sztuczne w odbiorze. Prezentował przecież radosny pop i ciężko byłoby być wiarygodnym, stojąc prawie bez ruchu za Yamahą DX7.
Do najbardziej oryginalnej oprawy scenicznej doszło, gdy HoJo zatrudnił mima o nazwisku Jed Hoile, z którym ruszył na tournee. Koncerty z udziałem Jeda dodawały niesamowitego kolorytu i były entuzjastycznie odbierane przez widzów.
Gdy w 1984 roku nagrał singel ,,Like To Get To Know You Well", utwór został nieoficjalnym hymnem do Igrzysk w Los Angeles.

Pomimo nagłej sławy, fortuny i ośmiu milionów sprzedanych płyt piosenkarz pozostał wierny swoim ideałom. Zaangażował się także w obronę praw zwierząt, oraz wystąpił przeciwko ludzkiemu nadużywaniu władzy.
Jego pierwszy album, ,,Human`s Lib", który został platynowym krążkiem, ma w tytule odniesienie zarówno do praw zwierząt jak i do religii buddyjskiej.

Wznowiłem linki do dwóch koncertów, o które poprosił Gary.

HOWARD JONES - Last World Dream 1986
Live At N.E.C. Birmingham, England

Pearl In The Shell
You Know I Love You... Don`t You?
Like To Get To Know You Well
No One Is To Blame
Life In One Day
Look Mama
Will You Still Be There
Always Asking Questions
Hide And Seek
Dream Into Action
What Is Love
New Song
Things Can Only Get Better

http://www.mediafire.com/?pw68sy40vrc7t1u

http://www.mediafire.com/?jdf9gbxj31d99z8

LIVE AT PALACE THEATER
Manchester, England February 5, 1985

Things Can Only Get Better
Automaton
Pearl In The Shell
Hide And Seek
Like To Get To Know You Well
Look Mama
Dream Into Action
Hunger For The Flesh
Hunt The Self
What Is Love?
No One Is To Blame
Always Asking Questions
New Song
Don't Always Look At The Rain

http://www.mediafire.com/?330o3y15cgdowcu

http://www.mediafire.com/?9i846l896yaska6

W telegraficznym skrócie

2010-09-21T20:36:00.007+02:00

Wskrzeszenie Vision Talk i nowa płyta

Tym razem garść newsów w jednym poście.
Na początek informacja tak nieprawdopodobna, że aż boję się ją tu umieścić. Oto szwedzka grupa, która jest znana z tworzenia zgrabnych hitów w stylu synth, italo-disco oraz spacesynth, po wydaniu w przedziale lat 2008 - 2010 niezłych piosenek oraz dwóch albumów, w maju podała informację o rozwiązaniu formacji.
Nie będę ukrywał, że i ja jestem miłośnikiem dyskografii Vision Talk od czasu, gdy grupa na swojej stronie udostępniła premierowe nagrania opatrzone bezpretensjonalnym tytułem ,,Demo Number 1".
Okazało się, że ledwo co rozwiązany zespół przygarnęła firma Conzoom Records (The Home Of Electropop), kontrakt jest podobno dość ekskluzywny.

Conzoom już się chwali na swojej stronie internetowej nowym nabytkiem i zapowiada, że Vision Talk nagra trzeci album w pierwszej połowie 2011 roku.

Yazoo na żywo już 27 września

O albumie ,,Reconnected Live" duetu złożonego z Vince Clarke (Depeche Mode, Assembly, Erasure i oczywiście Yazoo) oraz wokalistki Alison Moyet mówiono od dawna.
Prawdopodobnie ,,obsuwy" nie będzie i koncertowa płyta duetu wydana zostanie już w nadchodzący poniedziałek.
Album przedstawi nagrania Yazoo na żywo, które zostały zarejestrowane latem 2008 roku. Poza nagraniami dość często prezentowanymi publiczności, na płycie będą także utwory wykonane po raz pierwszy na żywo (moim zdaniem chodzi o piosenki z drugiej płyty Yazoo), między innymi nagranie ,,Nobody`s Diary".

Reedycja Faith wstrzymana

Tak jak podejrzewałem, w przypadku George`a Michaela możemy już mówić o ,,obsuwie" i to dość konkretnej. Niestety, z winy samego piosenkarza. Jeszcze z miesiąc temu zapowiadałem reedycję płyty Faith, jednak po ostatnich ekscesach ,,męskiej Paris Hilton" wytwórnia zdecydowała przesunąć wydanie ,,na póżniej". Możemy poczekać nawet do 2011 roku.
Chociaż mnie osobiście już niewiele interesuje wznowienie starej płyty, to trochę mi szkoda George`a, do którego mam jeszcze sentyment, przede wszystkim za te wszystkie piosenki duetu Wham! (a w szczególności album Make It Big).
Wypada nam tylko życzyć,. by muzykowi chociaż te cztery tygodnie w pace szybko minęły.

Deine Lakaien - Indicator

2010-09-19T18:01:00.001+02:00

Alexander Veljanov
Ernst Horn

Najnowszy album Deine Lakaien ukazał się w sklepach. Nie ma co ukrywać, że jest także dostępny do ściągnięcia w internecie.

Album zapowiadał singel ,,Gone" (obecnie numer 1 na Deutsche Alternative Charts), który utrzymany jest w nastrojowym, typowym dla duetu brzmieniu. Miłośnikom płyt ,,White Lies" czy ,,Kasmodiah" takie klimaty chyba najlepiej odpowiadają - niby nic nowego, ale zawsze chwytają za serce. Duet wypracował swoje specyficzne brzmienie, znakomicie nadające się na nadchodzące, jesienne wieczory. Czy nadal możemy mówić o tym, że zespół wciąż stara się być awangardowy? Czy może Ernst Horn ma już dość poszukiwań i stawia na sprawdzone brzmienia?

Nagranie rozpoczynające podróż - One Night - już od pierwszych taktów przenosi nas w świat Deine Lakaien. Moje zaciśnięte kciuki pomogły, by start nie okazał się klapą. One Night przynosi mimo swoistej melancholii, uśmiech szczęścia na usta i wywołuje przyjemne ciarki na plecach.
Niemożliwe, ale znowu im się udało. Prawie cztery minuty poezji, która aż zaprasza, by posmakować więcej.
Who´ll Save Your World utrzymane jest w szybszym tempie, jednak poziom duetu nadal nie zostaje obniżony. Zaraz po nim nasze uszy odwiedza stary znajomy - czyli singlowy Gone, na szczęście zaprezentowany w ,,normalnej", nie przerobionej wersji.

Immigrant to kompozycja z tych bardziej ,,awangardowych". Utwór przerywający naszą podróż pełną zadumy, ale tylko na chwilę, ponieważ Blue Heart sprowadza nas na starą ścieżkę.
Jestem dopiero przy piątym nagraniu, a już wiem, że oto słucham jednej z lepszej (w swoim gatunku) płyty roku.
Along Your Road tylko umacnia moje przekonania, że nie szerzę tu herezji. Jest to co prawda ,,stary, dobry" Deine Lakaien, ale chyba wielu by nie wybaczyło, gdyby duet poszedł w jakimś całkowicie innym kierunku.
Reszta nagrań utrzymana jest w podobnym tempie i klimacie. To płyta w sam raz na jesienne wieczory.
Błędem byłoby opisywać wszystkie nagrania i przedstawiać je ze szczegółami - wielu lubi sobie posłuchać ,,w ciemno", więc już zamilczę. Zapewniam jednak, że naprawdę warto zapoznać się z płytą Indicator. Słuchacze znający stare nagrania Deine Lakaien poczują się tu jak ryby w wodzie. Dla nie znających duetu płyta jest także ,,przystępna", która zachęci ich do sięgnięcia po resztę dyskografii. Na koniec moja jedna uwaga: poza nagraniem Gone nie widzę tu więcej żadnego kandydata na singla - ale i tak zespół radzi sobie nieżle bez promocyjnych sztuczek.

Nowe dziecko, nowa zabawka

2010-09-16T00:09:00.008+02:00

Orchestral Manoeuvres In The Dark - History Of Modern

Andy McCluskey
Paul Humphreys
Martin Cooper
Malcolm Holmes

Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) jest jedną z pierwszych brytyjskich grup, która obok Human League postawiła na syntezatory. To między innymi oni tworzyli muzyczną przyszłość, utarli ścieżkę takim zespołom jak na przykład Depeche Mode, który w końcu wyrósł na legendę syntezatorowego nurtu.
OMD pamiętam jako grupę, która nie bała się pokazać światu nowego, oryginalnego brzmienia. Byli pionierami synthpopu.

Grupa miała swoje czasy popularności, oraz czasy porażek. Wiele zespołów przez to przechodzi. Sny o podboju Ameryki były chyba zbyt olbrzymie - tam rynek jest opanowany przez ,,swoich" i naprawdę ciężko było się przebić, w dodatku z takim elektronicznym repertuarem.

Osobiście od płyty Sugar Tax przestałem się emocjonować zespołem, właściwie to już był w składzie sam McCluskey i reszta ,,świeżaków", którzy grali chyba tylko, bo im za to płacono :)
Następna płyta po Sugar Tax, czyli Liberator brzmi tak, jakby McCluskey nasłuchał się hitów disco-polo.
Na następne ,,odkrywcze" nagrania ,,Pana Kluski" już nie miałem siły i chęci.

Nadzieje odżyły, gdy usłyszeliśmy pogłoski o reaktywacji OMD, wtedy tylko po to, aby zagrać wspólnie trochę koncertów. Czułem jednak przez skórę, że na tym się nie skończy. Nie myliłem się, na forach zaczęły się plotki o tym, że Orchestral coś tam po cichu już nagrywa, a i Humphreys się wygadał w jednym z wywiadów, że płyta z nowymi piosenkami ukaże się za rok...

Nadeszła wiekopomna chwila. W czasach internetu nie musimy czekać jak kiedyś na ,,Wieczór płytowy" lub ,,Romantycy Muzyki Rockowej" by wysłuchać ,,od dechy do dechy" i nagrać nowy repertuar.

Aby dalej nie przeciągać struny i Was nie trzymać w niepewności, czy mi się History Of Modern podoba, czy nie, to już piszę: Jestem pozytywnie zaskoczony. Po singlowym If You Want It spodziewałem się czegoś naprawdę strasznego. Widocznie ,,spece" od marketingu doszli do wniosku, że jak piosenka ,,Walking on the Milky Way" wbiła się do Top 20 na brytyjskiej liście, to nagranie w podobnym tonie powtórzy sukces. Tylko, że to było z piętnaście lat temu, a czasy się już zmieniły i obecnie takie brzmienie wywołuje u nas odruchy wymiotne.

Z lekkim drżeniem założyłem słuchawki na uszy, załadowałem pliki i zaczęła się jazda...

History Of Modern rozpoczyna naprawdę niezłe nagranie zatytułowane New Babies: New Toys. ,,Nowe dzieci, nowe zabawki" to rozważania na obecną sytuację w przemyśle muzycznym. Wokalista Andy McCluskey w wywiadzie dla magazynu Spin nie przebierał w słowach, gdy mówił o tym nagraniu. ,,Utwór analizuje całą maszynerię w muzycznym przemyśle i tych wszystkich narwanych ludzi, którzy chcą się dostać do telewizyjnych programów w stylu ,,X Factor" oraz ,,Idol". Programy, za które w wersji angielskiej odpowiada Simon Cowell. Szczególnie w Anglii Cowell jest jednym z winnych za wydanie i spopularyzowanie jednej z najbardziej cholernie okropnej muzyki w ciągu ostatnich piętnastu lat. Cios ten zadany został całej naszej planecie".

History of Modern Part 1 to typowe ,,umpa umpa" cwałujące niczym kompozycje wloskiego maestro Gigi D` Agostino. Kompozycja nie jest głęboka i nie zanurzamy się w nastroju, nie ma też mowy o stworzeniu klimatu tajemniczości. W zamian mamy lekką muzyczkę, która leci sobie bezpretensjonalnie niczym kawałki Pet Shop Boys.
Nagranie RFWK to ukłon w stronę kwartetu Kraftwerk ( tytuł stworzono z pierwszych liter imion członków grupy: Ralf, Florian, Wolfgang i Karl). Nie jest to pierwszy hołd złożony niemieckiej grupie, która wywarła wpływ nie tylko na OMD, ale także na Human League i Ultravox. Pamiętam, że jeszcze na Sugar Tax znalazło się nagranie ,,Neon Lights" z repertuaru Kraftwerk.

Na plus zaliczam nagranie New Holy Ground - doskonale pasuje do czasów Architecture & Morality, totalny brak perkusji - rytm wybijany jest za pomocą kroków.

Sister Marie Says to najwcześniejsze nagranie, które ,,wyciekło" jako zapowiedż nowego albumu. Sami muzycy nie ukrywają, że piosenka powstała na bazie utworu ,,Enola Gay", skojarzenia z tym przebojem jak najbardziej trafne.
Z początku obawiałem się, że płyta jako całość okaże się strasznie chaotyczna - tu piosenka przypominająca Enola Gay, z drugiej strony przyprawiające o torsje nieszczęsne If You Want It.

Najkorzystniej wypadają tu nagrania, które najmniej były ,,lansowane" w sieci i które oczywiście nie zdołały przeniknąć do internetu przed premierą.

Green jest nagraniem, z którego i Humphreys i McCluskey są bardzo zadowoleni - faktycznie, niezłe zakończenie nagrania, ale moja mała uwaga - to brzmi jakby aranżował Vince Clarke, a nie OMD.

Bondage Of Fate od razu kojarzy się z Maid Of Orleans i Joan Of Arc (ten walczyk to żywcem chyba wyjęty z klasycznego utworu).
Słyszymy też lekkie ,,chorały anielskie", które są takim typowym znakiem rozpoznawczym OMD.

The Right Side - mocno kraftwerkowo brzmiące nagranie (Europe Endless / Europa Endloss?) jest to utwór kończący płytę i zarazem najdłuższy ze wszystkich na History Of Modern. W latach osiemdziesiątych tak kończono albumy - spokojnym, wyciszającym nagraniem, moim zdaniem nie mogło być innego zakończenia.

Czas na podsumowanie - chociaż najlepiej recenzować już po ochłonięciu, tak z tydzień ,,po", to muszę powiedzieć, że mimo paru kiksów album da się słuchać bez krzywienia się. Wierzę, że po paru podejściach wyłowię jeszcze trochę smaczków w postaci ledwo słyszalnych ,,brzdęków", przez co można do takich płyt powracać niejednokrotnie.
Jest naprawdę o niebo lepiej, niż te płytkie, słodkie melodyjki znane z Liberatora. A już na pewno lepiej, niż w przypadku ostatniej płyty Depeche Mode - którą posłuchałem raz i nigdy więcej.
Muzyka może nie jest odkrywcza - jak już napisał jeden z komentujących - to po prostu odgrzany kotlecik polany elektronicznym sosem z datą produkcji dwa tysiące dziesięć.
Mi smakuje.

Kate Moss nową dziewczyną Bryana Ferry

2010-09-12T10:51:00.009+02:00

Nie mogłem się powstrzymać od napisania ,,chwytliwego" tytułu, z których znane są ,,niby-poważne" (kiedyś) portale informacyjne. Często przeglądając nagłówki na onet czy wp, człowiek po przeczytaniu całości informacji dowiaduje się, że tytuł newsa wprowadza czytelnika w błąd.
Postanowiłem i ja pobawić się w skojarzenia, może zabłysnę i znajdę jakąś fuchę na tych plotkarskich pudlach :)

Bryan Ferry, muzyk i autor tekstów, który zdobył sławę na początku lat siedemdziesiątych jako wokalista Roxy Music, ujawnił okładkę swojego najnowszego albumu, zatytułowanego ,,Olympia". Premiera płyty oczekiwana jest 26 pażdziernika tego roku.
Na albumie ukaże się osiem nowych piosenek, napisanych przez Bryana Ferry oraz dwa covery - ,,Song to the Siren" Tima Buckleya, oraz nagranie ,,No Face, No Name, No Number" zespołu Traffic.
Do nagrania płyty piosenkarz zaprosił znanych muzyków - Nile Rodgers, David Gilmour (Pink Floyd), duet Groove Armada, oraz zespół Scissor Sisters. Na tym nie koniec nazwisk, do współpracy dołączyli także Marcus Miller, Flea z Red Hot Chili Peppers, Mani (Primal Scream, ex-Stone Roses) i Jonny Greenwood z Radiohead.

Fotografię do okładki Olympia, na której widzimy znaną angielską modelkę Kate Moss, pstryknął Adam Whitehead.
,,Kiedy Bryan podszedł do mnie z propozycją zrobienia zdjęcia do okładki jego nowej płyty, skorzystałem z tej szansy".

Kate Moss na okładce najnowszej płyty Bryana Ferry

Płyty Roxy Music znane są z tego, że ozdobione były zdjęciami modelek - było na czym ucho i przy okazji oko ,,zawiesić" , ponieważ niektóre pokazywały to, co panowie lubią, by pokazywały :)

Kate Moss dobrze wiedziała, jak się ,,dostosować" do zdjęcia, a do fotografa krzyczała: "Daj mi mocne, czerwone usta, chcę być dziewczyną Roxy!"
Z początku fotografia miała przypominać obraz ,,Olympia" Edouardo Maneta. Ferry jednocześnie powiedział, że wybrał Kate Moss dlatego, ponieważ jest ,,wielką femme fatale naszej ery".
Piosenkarz także dodaje, że płyta Olympia jest dla niego dość ważna.
,,Pracowało nad nią wielu wspaniałych muzyków, zarówno tych starych stażem, jak i nowych. Niektórzy ludzie, którzy mieli okazję posłuchać paru nowych nagrań, mówią, że Olympia brzmi jak album Roxy Music bardziej, niż którekolwiek z moich poprzednich solowych nagrań i to chyba jest prawda. Do pracy nad tą płytą podszedłem z taką samą intensywnością, jaką miałem przy wczesnych płytach Roxy Music. Dlatego chciałem, by okładka płyty swoim wyglądem pasowała bardziej do Roxy Music niż do moich solowych albumów".

Pierwotna wersja okładki

Jedną z inspiracji był obraz ,,Olympia", stworzony przez malarza z dziewiętnastego wieku - Edouarda Maneta.
,,Jest to dla mnie rodzaj wczesnego pin-up" - mówi Ferry ( chodzi o zdjęcia dziewczyn, często z rozkładówek, które mężczyżni przypinają sobie na ściany - między innymi :))
,,W pewnym sensie obraz jest prekursorem niektórych dzieł pop-art z dwudziestego wieku, z którym czuję się ściśle powiązany".

Na okładce Olympia Kate Moss leży ułożona na plecach, z rozłożonymi włosami, ubrana w diamentowy naszyjnik i zaakcentowana jasnoczerwoną szminką. Tym samym chyba oficjalnie zastąpi poprzedni projekt okładki - mniej barwny, moim zdaniem.

Jason Donovan - Soundtrack of the 80s

2010-09-12T00:26:00.005+02:00

Jedenastego pażdziernika planowane jest wydanie albumu ,,Soundtrack of the 80`s", które szykuje nam lekko zapomniany Jason Donovan.
Jeżeli chodzi o twórczość muzyczną, Jason nie rozpieszcza nas zbytnio, za to na szczęście nie zaniedbuje swojego życia rodzinnego. Wraz ze swoją żoną Ange spodziewają się trzeciego dziecka, więc wypada tylko pogratulować.

Powracając do wydawnictw, to najpierw napiszę o reedycjach.
Zupełnie niedawno wznowiono pierwsze dwa albumy Jasona Donovana - Ten Good Reasons (z przebojami Too Many Broken Hearts oraz Sealed With A Kiss - piosenka napisana w 1960 roku przez Peter`a Udell i Gary`ego Geld), oraz Between The Lines.
Patrząc na spis nagrań, to wydawnictwo porządnie ,,wypasiono" w dodatki. Płyta Between The Lines poza dziesięcioma nagraniami jest wzbogacona aż jedenastoma nagraniami bonusowymi. Poza tym dorzucono drugi dysk pod tytułem ,,The Remixes", na której znalazło się aż siedemnaście nagrań w wersjach wydłużonych. Na albumie Ten Good Reasons znajdziemy dziewięć bonusów, a na dysku numer 2 także siedemnaście remiksów.

Pamiętam, że płytę Ten Good Reasons prezentowałem na blogu dawno temu i przyznam się Wam, że już z trzy lata po tą muzykę nie sięgałem. Chyba najwyższy czas na sprawdzenie, czy jest to jeszcze ,,strawne"...

Natomiast zupełnie nowa płyta jest szykowana - jak już wspomniałem - na 11 pażdziernika. Płyta opatrzona tytułem ,,Soundtrack of the 80`s" będzie zawierać nagrania znane miłośnikom lat osiemdziesiątych. Jason przedstawi swoje wersje znanych przebojów (czyli covery) - między innymi nagrania Everybody Wants To Rule The World duetu Tears For Fears czy też Broken Wings grupy Mr. Mister. Patrząc na zestaw nagrań, to są one całkowicie dopasowane do stylu Jasona Donovana, poza coverami będą także dwa nowe utwory napisane przez tego piosenkarza.

Oto lista nagrań:

1. "Everybody Wants to Rule the World" (originally by Tears for Fears)
2. "Don't Leave Me This Way" (Thelma Houston and The Communards)
3. "(I Just) Died in Your Arms" (Cutting Crew)
4. "Sign Your Name" (Terence Trent D'Arby)
5. "Broken Wings" (Mr. Mister)
6. "Only You" (Yazoo)
7. "Mary's Prayer" (Danny Wilson)
8. "Drive" (The Cars)
9. "Love Changes (Everything)" (Climie Fisher)
10. "Right Here Waiting" (Richard Marx)
11. "What is Love?" (Howard Jones)
12. "The Living Years" (Mike + the Mechanics)
13. "Innocent" (Mike Oldfield)
14. "Talk You Down" (new track)
15. "Goodnight Baby" (new track)

Najnowsza płyta Human League

2010-09-09T21:00:00.004+02:00

Dobre wieści docierają z obozu The Human League. Od wydania ostatniej płyty studyjnej Secrets (całkiem udanej, moim zdaniem) minęło już prawie dziewięć lat. Przez ostatnie lata Oakey i jego dwie gorące przystawki sporo koncertowali i raczyli słuchaczy swoim sprawdzonym, oklepanym repertuarem.
Parę dni temu dowiedziałem się, że oto ich nowy album z całkiem premierowymi piosenkami jest już prawie gotowy. Obecnie dopracowuje go w Londynie inżynier dżwięku Mike Marsh (który pracował także nad płytą Secrets, znany jest także z ,,masterowania" nagrań ABC, Marca Almonda, Depeche Mode i Pet Shop Boys).
Strona internetowa Electricity Club ujawniła listę utworów (nie wszystkich!), jakie zostaną wydane na najnowszym albumie Human League.
Oto tytuły znane do tej pory: "Never Let Me Go", "Night People", "Sky", "Got To Do", "Egomaniac", "Single Minded", "Electric Shock" Get Together "," Privilige "," Breaking The Chains" oraz "Stars Start To Shine".

Ponadto wspomniane żródło podaje, że nagranie ,,Night People" najprawdopodobniej będzie pierwszym singlem.
Do tej pory wytwórnia Wall Of Sound Records nie przekazała żadnych szczegółów w sprawie daty wydania.
Ponadto strona zespołu (http://www.thehumanleague.co.uk/) jest w przebudowie (na pewno związane jest to z wydaniem nowej płyty), więc nie znajdziemy tam żadnych informacji.

Human League to angielski zespół z kręgu elektronicznej new wave, utworzony w Sheffield w 1977 roku. Jedynym stałym członkiem zespołu od 1977 roku jest wokalista i kompozytor Philip Oakey. Grupa składała się początkowo z samych mężczyzn grających na syntezatorach. W 1980 roku Martyn Ware i Ian Craig Marsh odeszli z Human League (utworzyli B.E.F., a następnie po dołączeniu do nich wokalisty Glenna Gregory, przekształcili się w zespół Heaven 17).
W zamian do Human League dołączyły obie wspomniane przeze mnie ,,przystawki" - czyli wokalistki Joanne Catherall oraz Susan Ann Sulley. Ponury, undergroundowy styl zamieniono na przystępny ,,radiowy" synthpop, który dość szybko zdobył popularność. Ich album Dare (1981) stał się olbrzymim sukcesem.

Obecnie zespół działa już jako trio (Oakey, Catherall, Sulley). Od roku 1978 Human League wydali dziewięć albumów studyjnych, 26 singli. Do tej pory zespół sprzedał ponad 20 milionów płyt na całym świecie.

Hull`s Big Party in the Park

2010-09-04T00:08:00.007+02:00

Wyspiarze to mają dobrze. Nie dość, że posiadają pod swoim nosem jedne z najpopularniejszych zespołów, to jeszcze mogą sobie ich pooglądać i posłuchać na luzackiej imprezie.

Czwartego września w miejscowości Hull w East Park o 18:45 odbędzie się show, w którym wystąpią ,,starzy znajomi" - między innymi formacja ABC, Bananarama a także Imagination. Przedstawicielami koncertu są spółka Premier Concerts Ltd oraz radiostacja Magic 1161.

Wystąpią Rick Astley, Bananarama, East 17, ABC, Imagination, oraz miejscowy zespół z lat osiemdziesiątych - pochodzący z Hull zespół Moscow (http://www.moscowtheband.co.uk).
Show poprowadzą DJ Magic 1161 oraz znana osobowość radia i telewizji - Mike Read.

Rick Astley, mający na swoim koncie nagrodę Brit Award, oraz laureat MTV Europe Awards, jest pierwszym artystą, którego kolejne osiem singli dotarły do Top 10 w Wielkiej Brytanii. Sprzedano ponad 40 milionów płyt na całym świecie. Jego debiutancki singiel ,,Never Gonna Give You Up" był jednym z najlepiej sprzedających się w roku 1987 i był numerem jeden w czternastu krajach. Początkowo w planie Party in the Park był występ Shakin`Stevens`a, jednak gdy piosenkarz znalazł się w szpitalu z powodu wyczerpania, zastąpiono go Rickiem Astleyem. Shaky odzyskuje obecnie siły i robi sobie krótką przerwę w koncertowaniu.

Zespół ABC już w okrojonym składzie, wciąż jednak wokalistą pozostaje charyzmatyczny Martin Fry. ABC niedawno powrócili do studia, by nagrać płytę (Traffic z 2008), grali także na żywo jako support Robbiego Williamsa.

Założony w 1992 roku East 17 był jednym z pierwszych boysbandów, którzy konkurowali z Take That. Ich pierwszy hit ,,House Of Love"
szybko zawojował listami przebojów w Europie.
Obecnie zespół pracuje nad nowym albumem, kto wie, może comeback będzie udany.

Wystąpi także Imagination - grupa była niejednokrotnie na moim blogu. Elektroniczny funk, soul i pop w ich wykonaniu na trwałe kojarzyć się będzie z latami siedemdziesiątymi i osiemdziesiątymi. Już dziś wieczorem słuchacze przekonają się, jak radzi sobie wokalista Leee John po tylu latach.

Bananarama - ten zespół miał więcej singli niż
Spice Girls, oraz więcej sprzedanych albumów niż Girls Aloud. Wokalistki dwukrotnie uczestniczyły w akcjach charytatywnych Band Aid i zostały wpisane do Księgi Rekordów Guinnessa, jako największa żeńska grupa z Wielkiej Brytanii, przewyższając nawet Supremes.

Zespół Moscow, grający noworomantyczny pop, ma swoją nową stronę internetową (link podałem wyżej). Można tam posłuchać ich nagrań, a także pobrać utwory z ich nowych singli, jednak za pośrednictwem i-Tunes, Napstera czy sklepu Amazon.
Pieniądze zebrane od kupionych plików są przekazywane na Dove House Hospicjum.Tim Jibson i Dave Fewster z Premier Concerts LTD uważają, że będzie to udana impreza. ,,To wspaniała okazja dla samych muzyków i dla słuchaczy, na to by się zrelaksować i zabawić w pięknym otoczeniu parku".Przez miejscowość Hull przewinęło się sporo znanych muzyków. Stąd wywodzą się zespoły The Red Guitars, The Housemartins czy Everything But The Girl. W 1983 roku urodzony w Hull Paul Anthony Cook, Stuart Matthewman i Paul Spencer Denman założyli grupę Sade (początkowo jako Pride). Rok póżniej wraz z piosenkarką Helen Folesade Adu (znaną jako Sade Adu), nagrali album Diamond Life, który stał się potrójnym platynowym krążkiem w Wielkiej Brytanii.
Piosenkarz i aktor Roland Gift, który był wokalistą Fine Young Cannibals dorastał w Hull, a Genesis P-Orridge (Neil Megson) chodził tu do Uniwersytetu między 1968 a 1969 rokiem gdzie spotkał się z Cosey Fanni Tutti (Christine Newby) - póżniej znani z pionierskiego zespołu Throbbing Gristle.

Dollie De Luxe - Which Witch (studio album 1987)

2010-09-01T20:05:00.016+02:00

by REQ

,,by REQ", czyli płyta na życzenie, którą zamówił TOM. Faktycznie, nie ma Which Witch na blogspotach ani na znanych mi forach... Torrent niby jest, lecz nieaktywny. Znowu poczułem się jak za dawnych czasów, czyli tam gdzie diabeł nie może...

Dollie De Luxe znamy najlepiej z jednego nagrania, które ,,lansowała" Trójka, a jest to kompozycja ,,Eternally".
Norweski duet, składający się z pań Benedicte Adrian (wokal, ur. 22 października 1963) ) oraz Ingrid Bjornov (wokal, instrumenty klawiszowe, autorka piosenek, ur. 5 grudnia 1963) rozpoczął swoją karierę w 1980 roku jako Dollie.
Talent, zaufanie, kreatywność i odwaga pozwoliły im zrealizować swoje marzenia i pomysły.
Te marzenia doprowadziły do uznania mediów, sukcesów, zwycięstw w wielu konkursach, dużych tournee oraz kilku upadków w karierze, wliczając w to milionowy dług po występach w Londynie. Ale żadna z tych klęsk nie potrafiła zniszczyć piosenkarek, wręcz przeciwnie.

Obie wokalistki znały się już od dziecka, razem w pokoju jako nastolatki zaczęły pisać piosenki, podczas gdy ich rówieśnice uganiały się za chłopakami.
Pierwszy kontakt z muzycznym biznesem nastąpił 18 stycznia 1979 roku, gdy w radio wyemitowana została ich wersja nagrania ,,Summer Night City" grupy ABBA. Piosenka z powodu braku profesjonalnego studia została nagrana w łazience.
Barwa głosu wokalistek przykuła ucho Ole A. Sorli, byłego muzyka amerykańsko - norweskiego zespołu Cool Cats, wówczas prowadzącego wytwórnię dB Records. Duet podpisał umowę, Sorli przez następne piętnaście lat kariery był ich producentem, autorem tekstów i menedżerem.

Płytę Forste Act (Akt pierwszy) wydano w roku 1980, a piosenkarki firmowały go pod szyldem Dollie. Krążek dość szybko zdobył popularność, sprzedano wówczas 52 tysiące sztuk, płyta zdobyła też nagrodę Grammy w kategorii pop.
Piosenki umieszczone na albumie wyrażnie były inspirowane muzyką takich artystów jak Kate Bush czy ABBA, z tą różnicą, że wykonywały je dwie szesnastolatki śpiewające w języku norweskim.Do nagrania płyty zaproszono też muzyków z progresywnego zespołu Popol Ace.

W 1981 roku Sorli rozpoczął tworzenie nowego labelu Notabene Records. Dollie w międzyczasie kompletowały nagrania do następnej płyty, która nosi tytuł ,,Dollies dagbok" (Dziennik / pamiętnik Dollie). W tym samym roku wzięły także udział w norweskim konkursie Melodi Grand Prix, gdzie wykonały utwór ,,1984" i zajęły szóste miejsce.
Płyta tym razem zawierała cięższe brzmienie, a do nagrań zaproszono muzyków z zespołu Lava. ,,Dollies dagbok" nie powtórzył sukcesu debiutu, sprzedano zaledwie dwadzieścia cztery tysiące sztuk (na tamte czasy nie była to porażająca liczba sprzedanych płyt). Zainteresowano się jednak duetem za granicą i tak w roku 1982 wznowiono debiut, który wydano w wersji anglojęzycznej jako ,,First Act" przeznaczony na rynek europejski.

,,Rampelys" (Centrum uwagi) to już płyta z optymistycznym, nowoczesnym (wówczas) popem, do której zaciągnięci zostali najlepsi muzycy w kraju. Poza zespołem Lava, swój udział w nagraniach wzięli Marius Muller (uważany za jednego z najlepszych norweskich gitarzystów), oraz Freddy Lindquist (solowy gitarzysta, znany także z grania w wielu czołowych zespołach z Norwegii). Jako całość, płyta jest spójna, ale znalazła tylko osiem tysięcy nabywców, którzy uznali, że warto ją kupić.

W roku 1984 Dollie postanowiły rozszerzyć swoją nazwę na Dollie De Luxe i pod tym szyldem wystąpiły w Konkursie Piosenki Eurowizji z nagraniem ,,Lenge leve livet" (Niech żyje życie), gdzie dziewczyny poza śpiewaniem wykonywały legendarny już ,,taniec na nartach", widzom utkwiły też wplecione we włosy kawałki materiału. Nagraniem tym zajęły miejsce siedemnaste.
Wkrótce wydany został następny krążek, zatytułowany po prostu Dollie De Luxe, na którym jest między innymi kompozycja Queen Of The Night / Satisfaction, gdzie połączono piosenkę Rolling Stones z rockiem klasycznym.

Pomysł ten spodobał się Dollie De Luxe tak bardzo, że postanowiono temat poszerzyć i tak w roku 1986 ukazała się płyta Rock VS Opera. Jest to mieszanka nagrań The Beatles, Spencer Davis Group oraz dawnych mistrzów muzyki klasycznej takich jak Verdi, Mozart, Bizet i Lehar. Płytę sprzedano w trzydziestu pięciu tysiącach egzemplarzy i była podwaliną dla ich największego dzieła - Which Witch.

Płyta wydana w roku 1987, opowiada o tragicznej historii Marii Vittorii di Benevento, która została spalona na stosie jako czarownica. Pomysł został zaczerpnięty z książki Malleus Maleficarum ( Młot na czarownice), popularny podręcznik prześladowania czarownic, który został napisany przez dwóch niemieckich inkwizytorów i opublikowany w roku 1487 ( a więc w pięćset lat przed powstaniem płyty). Płyta - musical okazały się ogromnym sukcesem, a także jednym z najbardziej śmiałych przedsięwzięć w Norwegii.

Which Witch zaczął być wystawiany ,,na żywo", w związku z tym Dollie De Luxe odbyły dość wyczerpujące tournee, które niejednokrotnie było zarejestrowane. Do takich koncertów należy między innymi wydany na podwójnym albumie i sfilmowany spektakl w ramach Castle Rock w Tonsberg, który odbył się 3 i 4 lipca 1990 roku.
Jesień 1992 roku to czas ostatecznego spełnienia marzeń : Which Witch została wystawiona w teatrze w londyńskiej dzielnicy West End.
Po premierze 22 pażdziernika 1992 roku w brytyjskich gazetach pojawiły się bezlitosne recenzje, które w niewielkim stopniu zaszkodziły zespołowi. Which Witch zagrano 76 razy a oglądalność wyniosła 37 000 widzów, koszt przedsięwzięcia wyniósł dziewiętnaście milionów euro.

Wokół zespołu przebywała brytyjska ekipa, która nagrywała i filmowała Dollie De Luxe. Powstał z tego godzinny materiał dokumentalny, wyemitowany przez norweską telewizję w lutym 1993 roku.
W tym samym czasie postanowiono wydać zarejestrowany materiał na płycie (jednocześnie Which Witch posiadło już trzecią wersję płyty pod tym samym tytułem).
W Norwegii podjęto długie negocjacje w sprawie spłaty zadłużenia, które powstało po wojażach w Londynie. Latem 1993 roku odbyło się ostatnie wystąpienie ,,czarownicy" będące też początkiem końca duetu znanego jako Dollie De Luxe.

Ta biografia pochodzi z "Leksykonu norweskiego popu i rocka" wydanego przez Vega Forlag (2005). Wydawcy książki Siren Steen, Bard i Jan Eggum Ose. Współtwórcy (dziennikarze, muzycy), pomagający w pracy nad tą książką: Willy B, Arvid Skancke-Knutsen, Holen Oyvind, Svend Erik Larsen Loken, Vidar Vanberg, Breen Martha, Trond Blom, Kydland Eirik, Bard Ose, Siren Steen i Frode Oien.

Which Witch wydano w wersjach studyjnej i koncertowych:

* Which Witch - the original studio album (1987).
* Which Witch - på Slottsfjellet live concert double album (1990).
* Which Witch - London Cast Album (1993).

Eternally
Nel Cor Piu Non Mi Sento
Love Chant
Love Duet
The Journey
Spectral Evidence
Beyond Control
She Devil
2.665.866.746.664 Little Devils
The End
Almighty God
Burn The Witches
Invoking Chant

http://www.mediafire.com/?smqgoig18v3csa9

Powrót Buggles

2010-08-29T08:49:00.002+02:00

Gwiazdy radia znowu zagrożone.

Z początku informacja wyglądała na wymyśloną plotkę, zrodzoną w umyśle jakiegoś szalonego fana. Ale skoro sam Trevor Horn tą ciekawostkę potwierdza, więc o stan zdrowia psychicznego wszystkich miłośników lat 80tych można być spokojnym.

Panie i panowie, oto Trevor Horn i ZTT Records mają zaszczyt poinformować o powrocie... Buggles. Chociaż tylko na jeden wieczór, ale fakt chyba wart odnotowania.
Buggles nagrał zaledwie dwa albumy, ale i tak zaistniał już w historii muzyki popularnej. Najbardziej znanym nagraniem jest oczywiście pochodzący z 1979 roku Video Killed The Radio Star (numer 1 w Wielkiej Brytanii, Austrii, Szwecji i Szwajcarii).

Trevor Horn - obecnie znany producent, spotka się ponownie w pierwotnym składzie Buggles - czyli z Geoff`em Downes (Yes, Asia) i Brucem Wooley (Camera Club, Grace Jones).
Nie planują jednak żadnych tournee, żadnych live CD czy też płyty DVD. Wystąpią na scenie 28 września 2010 roku, aby zebrać fundusze dla londyńskiego szpitala dla niepełnosprawnych. Ze swojej strony zawsze kręcę nosem na takie ,,szopki", bo wydaje mi się, że kto jak kto, ale Trevor dałby radę ,,fundnąć" kasę bez potrzeby wskrzeszania dawnego zespołu.

Dla uzupełnienia dołączam małe fragmenty artykułu napisanego przez Grzegorza Brzozowicza, a zamieściło go pismo Non Stop w lutym 1985.

Trevor Horn (...) wyrósł wśród piosenek The Beatles i Dionie Warwick, które nieprzerwanie dochodziły z domowego gramofonu. W wieku dziewiętnastu lat porzucił szkołę i wybrał życie zawodowego muzyka. Grał jazz tradycyjny, pracował jako muzyk sesyjny, a często był ,,wynajmowany" na trasy. Kiedy po jednym z koncertów z Gary Glitterem wyrzucono go z zespołu za wywołanie bójki z policjantami, postanowił założyć studio nagraniowe. Prawdopodobnie sam nie przypuszczał, że był to jeden z ważniejszych kroków w jego życiu.

Dzięki romansowi ze znaną piosenkarką disco Tiną Charles, poznał multiinstrumentalistę Geoffa Downesa. Wkrótce wspólnie z nim założył duet Buggles. Jako urodzeni perfekcjoniści pracowali trzy miesiące zanim otrzymali to co mogło ich usatysfakcjonować, a jak sami powiedzieli ,,chcieliśmy w czterominutowym nagraniu zawrzeć nasze dotychczasowe muzyczne doświadczenia".
Singiel z nagraniem Video Killed the Radio Star był pierwszym światowym przebojem Horna i został sprzedany w łącznym nakładzie pięć i pół miliona egzemplarzy.
Ciekawostką jest, że inspiracją do napisania tej piosenki było opowiadanie sf ,,The Sound-Sweep" J.G. Ballarda, o człowieku z głosem odkurzacza.

Talk Talk - Rare Talk Talk and The Reaction

2010-08-28T11:50:00.005+02:00

Jest wiele charakterystycznych, niepowtarzalnych głosów. Jednym z posiadaczy owego daru jest Mark Hollis - wokalista, bez którego zespół Talk Talk chyba wiele by tracił. Muzyka to jedno, lecz by zespoić ją w perfekcyjną całość, należy dodać do niej pasujący i przekonujący głos. Głos z duszą, a Mark Hollis posiada taką barwę głosu. Doskonale pasuje do nagrań nostalgicznych, jakby śpiewał ,,z zatkanym nosem", obecnie takie indywidua rzadziej spotyka się na... hm, listach przebojów.

Zespół już nie istnieje, Mark Hollis pracuje pod własnym nazwiskiem. Z wyglądu wcale nie wygląda na artystę rocka, sam też nie uważa się za gwiazdę muzyki pop. Sam określa siebie jako współczesnego kompozytora muzyki klasycznej. Sławę, jaką zbudował z albumów ,,The Party`s Over" ,,It`s My Life" i ,,The Colour of Spring", zamienił na życie domowe, przebywając z żoną i dziećmi.

Candy - demo
Mirror Man - demo
Talk Talk - demo
Question
Again A Game... Again
It`s So Serious - BBC Session 1981
Talk Talk - BBC Session 1981
Call In The Night Boy - piano
For What It`s Worth
It`s Getting Late In The Evening
My Foolish Friend - 7"
My Foolish Friend - live
Pictures Of Bernadette
Strike Up The Band
The Reaction - I Am A Case - 1978
The Reaction - Talk Talk Talk Talk - 1978
The Reaction - I Can`t Resist
Why Is It So Hard
Without You

http://www.mediafire.com/?r5jxdpx9cuwrc14

King (80`s Paul King) - Love & Mix

2010-08-28T11:44:00.005+02:00

http://www.kingofficialwebsite.com/

O tym piosenkarzu i jego zespole już dość dużo napisałem, jednak ani słowa nie było o tym, że piosenkarz jako dziecko został adoptowany. Do dzisiaj Paul King poszukuje swoich biologicznych rodziców, którzy zostawili go w irlandzkim katolickim sierocińcu.
Muzyk posiada trochę informacji o matce z Irlandii i ojcu, który pochodzi gdzieś z okolic Morza Śródziemnego. W różnych wywiadach promocyjnych, gdy zespół koncertował, w zależności od kraju dziennikarze przypisywali Paulowi hiszpańskiego, włoskiego, a nawet greckiego ojca.
Chociaż piosenkarz nie posiada dokładnych dowodów o biologicznych rodzicach, to zapewnia, że on i reszta dzieci wychowała się w szczęśliwej i kochającej rodzinie, która dostarczyła wszelkich uczuć i wsparcia, jakie dziecko potrzebuje.
Czasami artykuły z czasopism są bardzo mylące, w niektórych jest napisane, że Paul King przeniósł się do Coventry w wieku trzech miesięcy, inne, że jako trzylatek. Muzyk w wywiadzie z 2009 roku, który został przeprowadzony przez fana z Holandii, precyzuje, że było to, gdy miał trzy lata.

Po wydaniu dwóch albumów z zespołem KING (Steps In Time 1984 oraz Bitter Sweet 1985), oraz jako Paul King (Joy 1987), dołączył w latach dziewięćdziesiątych do MTV Europe, angażując się jako Video Jockey.
,,Wtedy, mając już sukcesy jako piosenkarz, byłem mniej zainteresowany, by starać się zostać gwiazdą MTV, wolałem, by na pierwszym miejscu puszczano muzykę."

Następnie Paul przeniósł się do kanału VH1, bo jak sam przyznaje, przedstawiona mu została możliwość zostania pełnoetatowym producentem.

Won't You Hold My Hand Now (85 reasons to hold hands mix)
Love and Pride (dub)
Alone Without You (street mix)
Alone Without You (instrumental)
Won't You Hold My Hand Now (dub)

http://www.mediafire.com/?a90l4yyxh98rcsu

Men Without Hats - Demos (re-upload)

2010-08-28T11:31:00.005+02:00

Nowofalowo - synthpopowy zespół założony został w 1980 roku przez dwóch braci - Ivan i Stefan Doroschuk. Ivan był przywódcą grupy, pisał większość piosenek oraz śpiewał, Stefan był gitarzystą, a pozostali członkowie często byli wymieniani w trakcie trwania kariery zespołu.
W roku 1982 grupa poza obu wymienionymi składała się z jeszcze jednego brata - Colina Doroschuk, grającego na instrumentach klawiszowych. Perkusistą Men Without Hats został Allan McCarthy.
Singel ,,The Safety Dance" stał się największym hitem grupy, który zajął trzecie miejsce na amerykańskiej liście przebojów w roku 1983. Po tym nagraniu zespół nie dał rady ,,przeskoczyć" samego siebie, muzycy utknęli w martwym punkcie i świat dość szybko o nich zapomniał.
Jeszcze w roku 1987 wydali singel Pop Goes the World, który średnio sobie radził na listach, bo niczym szczególnym też się nie wyróżniał.
Wydany dwa lata póżniej album The Adventures of Women & Men Without Hate in the 21st Century oraz wydany w 1991 roku Sideways to dwa przysłowiowe gwożdzie do trumny i panowie bez kapeluszy zostali rozłożeni na łopatki.

Ostatnią ich płytą, nagraną po dwunastu latach nieobecności jest No Hats Beyond this Point (2003). Muzyka składa się prawie wyłącznie z syntezatorów, perkusji praktycznie nie słyszymy. Wokalistę Ivana Doroschuk wspomagają siostrzenice występujące w chórkach. Śpiewają w utworach "Christina's World", "Telepathy" i "Roses".
Album nie jest dostępny w wielu sklepach (nie został dopuszczony do szerokiej dystrybucji), można go otrzymać na stronach internetowych (sklepy wysyłkowe), sprzedaje go także sam zespół na swojej stronie. Za to zupełnie za darmo muzykę z tej płyty można zdobyć dzięki blogowi Rambula ( nrrules.blogspot.com. )

1. Gravity is my enemy
2. Living in China
3. 1999
4. Rhythm of youth
5. Ban the game
6. Treblinka
7. Where do the boys go
8. Unsatisfaction
9. Editions of you
10. Mothers opinion
11. I sing last
12. Eurotheme
13. No dancing
14. Ou sont mes men
15. I know their name
16. Folk of the eighties
17. Messiashs die young
18. Editions heavy guitar

DOWNLOAD :

RAPIDSHARE

or / lub :

MEDIAFIRE

RObert POland said... vol.32

2010-08-28T11:30:00.001+02:00

Zdecydowałem, że linkowania na moim blogu już nie będzie tak jak kiedyś.
Jeszcze z 2 - 3 lata temu mój blog zawierał rzeczy, które ciężko było znależć w innych zakamarkach internetu.
Teraz tyle się namnożyło for muzycznych, torrentów i innych chomików, że człowiek w tym wszystkim się już pogubił.
Obecnie wiele rzeczy, które były na mojej stronie, można bardzo szybko znależć nawet poprzez zwykłe Google.
To już nie tamte czasy, gdzie po wrzuceniu płyt Foxxa lub Numana było się obwoływanym bogiem :) Powiem Wam, że teraz wystarczyły mi dwie minuty, by znależć całe dyskografie obu wymienionych. Bloggerów teraz jest od zatrzęsienia, o prekursorach niestety szybko się zapomina... ale to nic.
Blog będzie funkcjonował w troszkę mniejszym tempie niż w złotych czasach (2006 - 2008), będzie więcej do poczytania o nowych albumach wykonawców lat osiemdziesiątych, którzy wytrwali dzielnie do czasów obecnych. Poza tym będą też plotki, jaki znowu sklep zdemolował George Michael pod wpływem, lub jakie nowe kwiaty urosły w ogródku Kim Wilde...

Oczywiście nie rezygnuję z uploadów. Chociaż może już nie w takiej ilości jak kiedyś. Nadal podstawowym i obowiązującym tutaj formatem dżwiękowym jest i będzie mp3. Uprzedzam tymi słowami wszelkiej maści audiofili i ,,słuchających inaczej", że niestety, ale blog nie będzie kierowany do nich. Poza tym, jak już wspomniałem - blog ten będzie bogatszy w treść, a linki to już będą okazjonalnie.

Alphaville - Catching Rays On Giant

2010-08-23T18:07:00.006+02:00

Aż boję się pomyśleć, ile to już lat upłynęło, gdy na topie były nagrania Big In Japan, Forever Young czy Sounds Like A Melody.
Marian Gold, Frank Mertens i Bernhard Lloyd stworzyli wtedy jeden z najlepszych albumów pop, który do dzisiaj zaskakuje bogactwem pomysłów, jakie muzycy wtedy posiadali.
Póżniej było już trochę gorzej, nie mówię, że płyty były słabe, ale każdy kto żył tą muzyką w roku 1984 - 85, dobrze pamięta wygórowane oczekiwania na drugi krążek Alphaville.
Miał być Forever Young część 2, w zamian otrzymaliśmy Afternoons In Utopia. Może nie tak piorunująca jak debiut - pamiętam, że wielu było nią zawiedzionych. Często słyszało się komentarze, że płyta zbyt dużo rozprawia o Bogu i raju ( kompozycje IAO, Jerusalem, Afternoons in Utopia i Universal Daddy) - panowie planowali pierwszy na świecie ,,pop-koncept-album", ale na tamte czasy to nie przekonywało odbiorców.

Po latach, patrząc i słuchając już ,,na zimno", zauważa się, że Marian Gold kierował grupę ,,pod prąd". Może i dobrze, że chciał uciec przed całkowitym skomercjalizowaniem szyldu Alphaville. Podczas, gdy różne zespoły tworzyły co roku podobne do siebie płyty, Alphaville nagrywali mniej przebojową muzykę, często zrażając do siebie słuchaczy, ale jednocześnie przetrwali do czasów dzisiejszych.

The Breathtaking Blue ostatecznie rozwiał nadzieje ,,wiecznie młodych" słuchaczy, którzy mieli jeszcze wiarę, że może tym razem będzie jakiś powrót do beztroskich melodyjek.
Tak ostrych recenzji moich kumpli dawno nie słyszałem. Ale obecnie, patrząc na cały dorobek zespołu i słuchając ,,płyta po płycie", zauważa się więcej pozytywnych stron w ich muzyce. Dziś nie mógłbym sobie wyobrazić Alphaville bez niesamowitego nagrania For A Million czy Romeos.

W latach dziewięćdziesiątych Alphaville ustąpiło pola innym wykonawcom, słuchało się Nirvany, Guns N Roses, potem nadeszła fala boysbandów i sukcesy Kelly Family. Grupy święcące triumf w latach osiemdziesiątych albo całkowicie zawieszały działalność, lub uparcie tworzyły coś po cichu.

Płyty ,,Prostitute" i ,,Salvation", pochodzące z lat dziewięćdziesiątych przeszły prawie niezauważone - fakt, rozgłośnie zagrały jedną lub dwie piosenki z albumu, ale na tym się przeważnie kończyło.

W końcu nadszedł rok 2000. Z okazji 10 urodzin rozgłośni RMF zorganizowano 10 megafestiwali na 10 lecie RMF FM. Każde miasto miało swoją ,,gwiazdę" (w Gliwicach wystąpił Pet Shop Boys, w Krakowie Scorpions, a w Szczecinie Alphaville). Impreza była fundowana (całkiem za darmo) na wolnym powietrzu, więc grzechem było nie skorzystać z pójścia na koncert.

Stojąc i czekając na Alphaville ( przed nimi grali nasi - Lady Pank), cofnąłem się myślami wstecz, w rok 1984. Wtedy wspólnie z kumplami rozmyślaliśmy, kto to gra (dzisiaj wiem, że to było Sounds Like A Melody - Alphaville), w radio prezenterzy często nie podawali nazwy wykonawcy. Teraz już wiem, że to były pierwsze ,,podrygi" zespołu w naszym polskim radio, Alphaville nie był jeszcze zbyt znany.

Koncert, jak to koncert - na szczęście nie było znienawidzonego przeze mnie playbacku - był za to Marian Gold (o rany, ale przybrał na wadze! - pomyślałem wtedy) i były wszystkie znane nagrania, z którymi wiąże się masa wspomnień.
Gdyby w 1985 roku ktoś mi powiedział (dla nieobeznanych - to były czasy kryzysu, gdzie po głupią paczkę kawy stało się w dłuuugiej kolejce całą rodziną, by kupić jak najwięcej - dawano po jednej paczce na łeb), że tego gościa, co ,,leci w radio" i śpiewa Forever Young, zobaczę kiedyś na żywo, to bym go wyśmiał i wymamrotał pod nosem ,,precz, szatanie..."

Już niedługo Alphaville znów o sobie przypomni, a to za sprawą nowej płyty, zatytułowanej ,,Catching Rays On Giant". Planowana data wydania to 22 pażdziernik tego roku, przed nią zostanie wydany singel ( 8 pażdziernik) pod tytułem ,,I Die For You Today".
Nagranie już wyciekło do internetu (ktoś przegrał piosenkę z radia). Może nie jest najlepiej, ale i żle też nie - oceńcie sami.
Catching Rays On Giant to płyta, na którą czekam, bo jak mówią, stara miłość nie rdzewieje.

George Michael znowu wierzy

2010-08-22T22:44:00.007+02:00

27 września 2010 roku Sony Music zostanie wydawcą pierwszego solowego albumu George Michaela zatytułowanego ,,Faith".
Piosenkarz, który w latach osiemdziesiątych zasłynął jako wokalista zespołu Wham! (George Michael, Andrew Ridgeley, Pepsi and Shirlie), ostatnio nagrywa mniej, za to więcej czasu spędza na ekscesach i skandalach. Taka męska odmiana Paris Hilton...

Firma Sony chyba stara się wszelkimi sposobami wycisnąć jeszcze co się da z lekko przyblakłej gwiazdy, dorzucając do nadchodzącej wielkimi krokami wersji zremasterowanej garść ,,suprajzów".

Debiutancki album George`a wydano w roku 1987 i zdecydowanie różni się od tego, co nagrywał pod szyldem Wham! Krytycy nie szczędzili pochwał, uważając, że wokalista wniósł muzykę pop na wyższy poziom. Faktem jest, że Faith stał się kamieniem milowym w karierze piosenkarza.
Płyta potwierdza status George`a Michaela jako zdolnego autora piosenek, dorównując tak wybitnym solistom jak Elton John, Paul McCartney, Madonna i Michael Jackson. Faith sprzedał się w ponad 20 milionach sztuk na całym świecie.
Z albumu na singlach wydano sześć piosenek, a George Michael jako pierwszy biały piosenkarz w historii trafił na pierwsze miejsce amerykańskiej listy przebojów R & B.

George Michael, Andy Ridgeley, Pepsi and Shirlie - Wham w całej okazałości.

Płyta w całości została napisana i wyprodukowana przez George Michaela. Zdobyła sporo uznanych nagród branży muzycznej - w tym Grammy (w kategorii album roku), trzy American Music Awards za ulubiony album soul R & B, ulubiony wokalista soul R & B oraz wokalista pop/rock.

Obecnie piosenkarz wciąż inspiruje młodych muzyków, jego wpływ można usłyszeć wśród wielu współczesnych wykonawców pop i R&B.

Zremasterowana płyta wydana zostanie w Wielkiej Brytanii 27 września w różnych edycjach.
Ciekawie zapowiada się limitowana edycja numerowana Collectors Box Set, w której poza podstawowym CD znajdziemy kompakt z wydłużonymi wersjami piosenek - 12" versions oraz mniej znane nagrania z singli (B - sides).
Ponadto dorzucony zostanie krążek DVD z zarejestrowanym w 1987 roku programem nadanym przez Channel 4 o tytule ,,George Michael and Jonathan Ross Have Words" oraz siedem zremasterowanych teledysków. To jeszcze nie koniec bonusów - wydawcy dorzucili sześćdziesięciostronicową książkę, która zawiera wywiad z George Michaelem i rzadkie zdjęcia.
Jakby tego było mało, dorzucona zostanie też replika vinyla, ale czy grywalna, tego nie wiem :) No i na koniec parę pamiątek (Memorabilia), w zestawie będą reprodukcje plakatów, biletów z trasy koncertowej (Faith Tour) i fotogaleria.

Podobne wydanie, lecz uboższe w dodatki będzie nazwane 2CD/DVD Special Edition.
Także będą wersje 12" i strony B singli, DVD nie będzie różniło się zawartością od wyżej wymienionej edycji kolekcjonerskiej, zabraknie za to vinyla i koperty memorabilia, a książka będzie mieć 40 stron.

Wersja ,,dla ubogich" to 2CD Box Edition Duo - o płycie DVD oczywiście można zapomnieć. Poza dyskiem ze zremasterowanym Faith, dysk z 12" wersjami i stronami B, oraz książeczka z powyrywanymi kartkami (16 stron). Oczywiście to, że kartki są powyrywane, to taki mały żarcik studencki...

OMD - History of Modern w różnych wersjach

2010-08-22T15:37:00.014+02:00

O reaktywacji OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark) mówiono już od dawna. Poza Paulem Humphreys do składu powrócili Malcolm Holmes (perkusja, perkusja elektroniczna) i Martin Cooper (saksofon, instrumenty klawiszowe), którzy z Andym Mc Cluskey współtworzyli grupę przez większość lat osiemdziesiątych.
Skład ten był moim zdaniem najmocniejszy w historii OMD (utrzymywał się do albumu The Pacific Age).

History of Modern to jedenasty album studyjny zespołu i zostanie wydany 20 września 2010 roku w Wielkiej Brytanii, w USA natomiast 28 września. Krążą pogłoski o tym, że państwa europejskie otrzymają gotowy materiał już 17-ego września, trzymam więc kciuki, by wszystko poszło zgodnie z planem.

Od pewnego czasu w sieci krąży utwór promujący płytę - Sister Marie Says (udostępniony przez samych muzyków), jednak do świeżych on nie należy. Skomponowany został już w roku 1981, ale do tego czasu nie ukazał się na żadnym oficjalnym albumie.
Z początku nagranie zostało odrzucone, ponieważ zbyt przypominało piosenkę Enola Gay, która stała się dużym przebojem.
Następnie próbowano umieścić je na płycie Universal i składance Navigation, ale jak wiemy, też zostało wtedy pominięte.

Pierwszy singel z najnowszego albumu otrzymamy szóstego września i będzie on zatytułowany ,,If You Want It".
Na mnie niestety nagranie nie zrobiło zbyt dobrego wrażenia (dostępne na Youtube), przypomina gorsze, mniej tłuste czasy OMD.

Mimo wszystko jestem ogromnie zaciekawiony, co po tylu latach zaserwują nam magowie elektronicznych chorałów. Na ich starych płytach czuje się fascynację Joy Division, Velvet Underground, Kraftwerk oraz Neu, muzycy bez przesady wykorzystywali te elementy, tworząc zgrabne kompozycje przyprawione elektronicznymi bajerami.

History Of Modern poza wersją ,,normalną" (Compact Disc), wydany zostanie także w innych wersjach.

Wersja Deluxe to wydanie kolekcjonerskie - poza płytką CD będzie też krążek DVD w digipacku, na którym umieszczono materiał filmowy pt. ,,Making of History of Modern", wywiad z muzykami, teksty piosenek z albumu, oraz jakieś obrazki do oglądania.
Według mnie takie wydania robione są chyba na
siłę, aby lepiej sprzedać płytę, ale fani na pewno się znajdą i nie pożałują grosza na ,,ekskluziwy".

Zupełną ciekawostką jest informacja dla zbieraczy... winyli. History of Modern wyjdzie na dwóch dużych krążkach (do posłuchania oczywiście trzeba posiadać gramofon). Już widzę tych DJ kręcących i miksujących najnowsze nagrania OMD, chociaż z drugiej strony żal mnie bierze, bo muzyka zespołu chyba nie dla takiego celu jest tworzona.
Oprócz dwóch winyli będzie w zestawie album w wersji CD, DVD, plus jeden kompakt z utworami demo History of Modern.

Album będzie także można zgarnąć za pomocą internetu :) Jednak nie mówię tutaj o linkach i torrentach (chociaż niewątpliwie taka ,,dystrybucja" będzie się odbywała). Album będzie można pobrać z ITunes (zamawiając pre order już teraz, otrzymamy nagranie Idea 1, które nie zmieściło się na dużą płytę). Dostępny będzie także do pobrania ze sklepów internetowych takich jak Amazon, HMV, oraz Play.

Sal Solo - Look At Christ

2009-06-20T11:35:00.006+02:00

Na fotografii Sal Solo jeszcze z czasów Classix Nouveaux.

Mówcie co chcecie, ale ja ,chrześcijańskie" płyty Sala Solo wchłaniam ekspresowo niczym jogurty Jogobella. Chociaż religijny nie jestem - Kościół jako instytucja mnie nie kręci, a z Bogiem to ja jestem na Ty bez pośredników... :) Mimo tych uprzedzeń lubię sobie posłuchać czasami ,,uduchowionej" muzyki.
W czasach, gdy w naszym kraju królowało nagranie San Damiano, nie spodziewałem się, że artysta pójdzie całkowicie w tym kierunku. Sal w odpowiednim momencie wyczuł, że Classix Nouveaux powiedział wszystko jako zespół, poza tym styl new romantic powoli się przejadał co niektórym...

Sal Solo stał się działaczem ewangelizacyjnym - jednak muzykowania nie porzucił. Stanął po stronie Chrystusa, wychwalając go i podziwiając w swoich nagraniach. Look At Christ wydany został w roku 1991 i przynosi nam umiejętnie połączony pop z muzyką chrześcijańską. Bez żadnej napuszonej formy, jaką spotyka się w pseudoreligijnych projektach ERA czy Gregorian. Wspomniane zespoły posiadały dobrą koncepcję jedynie na pierwszą płytę, potem powielanie tego samego stawało się nużące. W porównaniu z wymienionymi grupami ,,mistycznymi", Sal Solo nie bawi się w przesadzoną elektronikę i bajery z efektami dżwiękowymi - dużo tu jest gitary akustycznej oraz sam wokal, wciąż niezmienny od wielu wielu lat.

Do not be afraid
Magnify
Glory to God
Now i can go in peace
In my father's house
Take this cup
I find no crime
Who hit you then
Don't cry for me
In paradise
Why do you look surprised?
Go and do the same
Spirit
Look at Christ
Revelation 12

http://www.zshare.net/download/61616030ebec0dbd

Classix Nouveaux - Rarities

2009-06-20T11:15:00.007+02:00

W latach osiemdziesiątych nagranie "Poland your spirit will not die" (Polsko, twój duch nigdy nie umrze), żartownisie tłumaczyli: ,,Polsko, twoja wódka nie może umrzeć". Bez sensu, ale zabawne.

Czy wiecie, że kiedy grupa Classix Nouveaux leciała samolotem po raz pierwszy do USA, pewna grupa Żydów, mająca pecha lecieć razem z nimi, podobno odmówiła wspólnego siedzenia - uwaga, cytat: ,,w pobliżu tych nazistów!"
Hehe, do dzisiaj mnie ten incydent bawi, widocznie ogolona na łyso głowa Sala Solo i jego skórzane ciuchy spowodowały trochę paniki u wyznawców Jahwe.
Na szczęście reszta lotu przebiegała spokojnie, a pan Sal Solo leniwie sączył sok pomarańczowy, całkiem niepomny na konsternację, jaką sprawił jego wygląd.

Co prawda, gdy będąc brzdącem zobaczyłem wokalistę Classix Nouveaux po raz pierwszy, to też o mało nie popuściłem w majty... gość mnie przerażał i nawiedzał w snach, występując w roli głównej jako ,,upiór Nosferatu". Dodam, że w tamtych czasach nie spotykało się często głowy ogolonej na łyso... chyba że akurat w telewizji leciał superserial Kojak z Telly Savalasem :)
W czasach obecnych taki wygląd nikogo już nie zaszokuje - Sal Solo może być szczęśliwy, że został prekursorem tej mody na ponad dwadzieścia lat wstecz :) Bolki oraz dresy - cieszcie gęby.

Czas przejść do opisu zawartości ,,rarytasów". Powiem tak: myślałem, że wszystkie wersje i mixy zespołu zostały wykorzystane, jak nie na oficjalnych płytach, to na składankach typu The best of...
Guzik prawda.Poza utworem Never Again w długiej wersji większość do tej pory nie gościła na blogu. Is It A Dream w końcu w wersji ,,razormaid" - niektórzy zbierają takie ,,sztucznie"
wydłużone wersje, nie mające wiele wspólnego z wydłużonymi wersjami nagranymi przez sam zespół. Mamy tu także instrumentalną wersję The End... Or the Beginning, a nawet - uwaga - Chemin Chagrin z drugiej strony singla ,,The End..." Ktoś dawno temu poszukiwał mało znanego nagrania pt. ,,Switch" - dobra wiadomość: nagranie jest włączone w prezentowanej paczce. I to w dwóch wersjach! San Damiano to już solowe nagranie promowane jako Sal Solo - sześciominutowa wersja jest genialna, będąca dowodem, jak można zrobić z klasą wersję wydłużoną.

Never Again (extended)
Manitou (extended)
Is It A Dream (razormaid mix)
Because You`re Young (extended)
The End... Or The Beginning (extended)
Forever And A Day (7")
Because You`re Young (edit)
The End... Or The Beginning (instrumental)
Chemin Chagrin
Switch (extended)
Switch (7")
Because You`re Young (single version)
Sal Solo - San Damiano (extended)
Sal Solo - Heartbeat
Sal Solo - Poland (you`re spirit won`t die)
Sal Solo - Music + You (long version)

http://www.zshare.net/download/616183021ace8ba6

OK Band - Disco!

2009-06-17T16:04:00.006+02:00

First uploader by: Pavelse - thank you!

Powiem szczerze: za pierwszym podejściem płyta mnie nie przekonała, mimo tego, że są tu klasyczne ,,pierdółkowate" plumkania i ciamkania stworzone przez syntezator a`la pierwsza płyta Depeche Mode. Czasami przemknie też podobieństwo do Kraftwerk i Yazoo... A wokalnie? No cóż... gdy dotarłem do utworu numer 4 (Elixir lasky), to mi się Małgosia Ostrowska z zespołem Lombard przypomniała :) Całość jest jednak mniej agresywna, prym wiedzie oczywiście sprzęt elektroniczny, gitara czasem zarzęzi jako tło.

Zespół pochodzi z byłej Czechosłowacji, a powołał go do życia Vladimir Kocandrle. Był to jeden z niewielu zespołów wspieranych przez komunistycznych urzędników. Ich muzykę określano jako mieszankę nowej fali, new romantic i elektronicznego disco.

Disco! 1985

Chtěla Bych Se Jednou Mít Jako Náš Pes (2:52)
Na Krídlach Snů (3:53)
Kdo Ty Barvy Určil? (3:45)
Elixír Lásky (3:04)
Představy (2:32)
Nezavěšujte ... (2:26)
Nech To Být (2:25)
Rytmus Srdce (3:30)
UFO Nad Rybníkem (3:58)
Podoby (3:32)
Poselství (4:05)

http://www.zshare.net/download/61500132fbf92cd3

Dalibor Janda - Hurikán

2009-06-17T15:54:00.004+02:00

Czeska muzyka na moim blogu? Tego nawet jasnowidz Jackowski nie przewidział...

Album ten lepiej nadawałby się na blog ,,sondowskiego" (http://kdonamojemisto.blogspot.com), tutaj może się pan Dalibor Janda czuć trochę nieswojo... Pewien czytelnik na wspomnianym powyżej blogu napisał w komentarzach o swoich propozycjach, często są to rzeczy niełatwo zdobywalne. Postanowiliśmy wspólnie z sond`em rozpocząć poszukiwania,czego owocem jest - między innymi - ten oto album. Pierwsza edycja - winylowa, wydana została w byłej Czechosłowacji w roku 1986. Na niej znajdują się popularne Všechno Na Mars, Mini oraz Žít Jako Kaskadér.
Muzyka jak najbardziej w stylu pop-synth-rock,na rewersie okładki widnieje fota wokalisty z zespołem Prototyp.

Hurikán
Mini
Sázím
Co Naděláš
Žít Jako Kaskadér
Snad Jsem Si Jí Měl Všímat Víc
Rokenrol Je Můj Kamarád
Hráli Jsme Kličkovanou
Královny Krásy
Za Co Mě Máš
Krabička Sirek
Ostrovy
Všechno Na Mars
Oheň, Voda, Vítr
Hurikán (radio verze)
Hurikán (poslechova verze)

http://www.zshare.net/download/6149692995e04a52

Black - Comedy

2009-06-13T10:20:00.006+02:00

Czarna komedia w wykonaniu Colina.

Hey Presto - jedno z pierwszych nagrań zespołu Black, które się ukazało w roku 1984 elektryzuje mnie do dziś. Wyszedł także mini album, do którego Colin Vearncombe ma dziś nieprzychylne spojrzenie. Winylowy krążek zatytułowany po prostu ,,Black", firma WEA wypuściła bez zgody muzyków, dla zbieraczy jest to obecnie niezły rarytas (dostępny do ściągnięcia na nrrules.blogspot.com).
Na tej mini-płytce znalazły się wszystkie nagrania z pierwszych singli Black (czyli strony A i B), dlatego ten krążek sprawia chaotyczne wrażenie.

Po ponad dwóch latach Black zawojował świat jednym nagraniem ,,Wonderful Life", rozbrzmiewającym do dziś w wielu ,,sentymentalnych" stacjach radiowych.
Także album zatytułowany identycznie, jak jego największy przebój, sprzedawał się bardzo dobrze.

W roku 1988 artysta wydaje prezentowany obecnie krążek ,,Comedy". Osobiście uważam go za ciekawszy, niż Wonderful Life - jest tu dla mnie więcej ,,chwytliwych" melodyjek. Płyta jest ciekawa, niestety nie udało się jej powtórzyć sukcesu komercyjnego poprzedniczki.
Nieporozumieniem byłoby przejść obok ,,Comedy" obojętnie. Piętno ,,wykonawcy jednego przeboju" dotyczy wielu muzyków, którzy do dziś wydają ,,w zaciszu" swoje nowe płyty. Ciekawe, że te ich mniej znane albumy zawierają często ciekawsze utwory, niż ,,oklepane" platynowe, złote płyty, zalegające na półkach marketów.

The Big One
I Can Laugh About It Now
Whatever People Say You Are
You're A Big Girl Now
Let Me Watch You Make Love
Hey, I Was Right You Were Wrong!
All We Need Is The Money
You Don't Always Do What's Best For You
Now You're Gone
No-One, None, Nothing
It's Not Over Yet
Paradise Lost

http://www.zshare.net/download/61306889e1590702

Miami Sound Machine - Eyes Of Innocence

2009-06-11T11:04:00.005+02:00

Wczesne lata Glorii Estefan nie były łatwe. Jej ojciec, Jose był kubańskim uchodżcą, który uczestniczył w 1961 roku w inwazji w Zatoce Świń. Jose spędził póltora roku w kubańskim więzieniu, a w tym czasie Gloria i jej matka żyły w pobliżu getta kubańskiego Orange Bowl w Miami.

W roku 1975 Gloria zwróciła uwagę swoim śpiewem (i nie tylko :)) Emilio Estefana z lokalnego zespołu Miami Latin Boys. Zachwycony jej altem, zaproponował dołączenie do zespołu. Podobno Gloria niechętnie się zgodziła, w dodatku pod warunkiem, że może śpiewać u nich tylko w weekendy. Następnie grupa zmieniła nazwę na Miami Sound Machine.

Pierwsze nagrania i płyty (od 1977 do 1982) wydawane zostały przede wszystkim w języku hiszpańskim, po części w angielskim.

W roku 1984 ukazała się płyta A Toda Máquina - czyli Eyes of Innocence w wersji hiszpańskiej. Emilio Estefan zdołał przekonać kierownictwo w Epic do wydania albumu całkowicie w języku angielskim, przeznaczonym na rynek USA i europejski.
Ósmy, studyjny album Miami Sound Machine zawiera jeden z największych hitów ,,Dr. Beat".

128 kbps mp3 only!

1 Dr. Beat
2 Prisoner Of Love
3 OK
4 Love Me
5 Orange Express
6 I Need A Man
7 Eyes Of Innocence
8 When Somebody Comes Into Your Life
9 I Need Your Love
10 Do You Want To Dance

http://www.zshare.net/download/612242125ab4772d

Moti Special - Dancing For Victory 1990

2009-06-11T10:15:00.006+02:00

Czy zastanawialiście się, kto będzie najbardziej niezadowolony, gdy nastąpi zmartwychwstanie? Z całą pewnością stwierdzam : grabarz. Widząc tyle ludków, wychodzących z grobów, złapie się za głowę i powie: ,,Jasna cholera, ja się tyle namęczyłem, by ich zakopać, a oni mi tu teraz wszyscy wyłażą!"

Jestem grabarzem. Niektóre płyty i nagrania zakopuję z powodu ich nijakości i przeciętności. Powinny leżeć pod kurzem zapomnienia i nigdy więcej nie oglądać światła lasera. Niektóre przypadki znalazły się na moim blogu, przeważnie za namową osób proszących o jakiś tam ,,rarytas" hehe. A rarytasy nie zawsze są ,,cool". Nie będę wymieniał tych wynalazków z nazwy, bo co niektórzy się obrażą, a nadgorliwcy mogliby nawet dyskutować, że dana płyta wcale nie jest tak zła, jak opisuję.

Jestem opanowanym romantykiem. Nagrania, które do niedawna chłonąłem, nawet ze względu na samą nazwę zespołu, obecnie straciły na wartości. W latach dziewięćdziesiątych, gdy epoka syntezatorowego brzmienia odsunięta została na boczny tor, a w sklepach ciężko było cokolwiek znależć z tamtych lat na CD, byłem wtedy jeszcze gorącym romantykiem - czyli: nieważne, jaki to album, ważne było nazwisko. Gary Numan ukazał się dopiero w 1993 roku... w dodatku na składance dwupłytowej ,,The best of..." podobnie było z Howardem Jones, czy Kapitanem Nemo. Ale ja pragnąłem nie składanek, lecz konkretnych ,,albumów", które znalazły w latach osiemdziesiątych miliony słuchaczy. Pamiętam, że nie było lekko.

Jestem poczuciem odrzucenia Jacka. Chciałbym zniszczyć coś pięknego. (z filmu Fight Club:)). Zdecydowałem się zaprezentować nagrania, które od sporego czasu leżały w grobowcu. Większość osób zapewne zna hit ,,Cold Days Hot Nights" grupy Moti Special z ich PIERWSZEJ płyty. Sukces nagrania w dużej mierze przysługuje Michaelowi Cretu, który album wyprodukował a także grał w zespole na instrumentach klawiszowych. Drugi album, już bez Cretu i bez zdecydowanego hitu jest poczuciem odrzucenia... przez samych słuchaczy. Chociaż muzyka nie jest dyskotekową siekaniną (przypomina bardziej nagrania zza oceanu), to dla mnie jest to jedna z płyt, które mogłyby spróchnieć pod ziemią.
Powtórzę więc, co napisałem powyżej: zbierając różne nagrania, nieważna była zawartość - byle była znajomo brzmiąca nazwa. Moti Special - no cóż, album Motivation jeszcze ma w swojej zawartości dwa przeboje. Drugą płytę traktujcie jako ciekawostkę.

Jestem chodzącą naiwnością. Podobnie było, gdy zobaczyłem na ryneczku (były lata 90`te:)) płytę ,,Revelation" o elektryzującej mnie nazwie Ultravox :) O tym, co się na płytce znajduje, szkoda pisać. Podobnie trzeci album niejakiego Landscape.
Dzięki temu, że obecnie mamy taki wynalazek, jak internet, możemy swoje rozgrzane do czerwoności pały (bez skojarzeń)... no dobra, żle się wyraziłem. A ty nie ciesz tak się przed monitorem:) ... A więc, możemy swoje rozgrzane do czerwoności głowy schładzać od czasu do czasu rzeczami gorszymi - lecz chyba byśmy woleli, aby takich przypadków było jak najmniej.
Dlatego radzę osobom, które spodziewałyby się tu jakiejś rewelacji: do prezentowanego materiału podejdżcie chłodno i bez emocji. Innym razem faktycznie ten wątpliwy ,,rarytas" podziała na Was jak zimny prysznic.

http://www.zshare.net/download/6122326234c8ba91

Imagination (Illusion for the 3rd time)

2009-05-21T15:39:00.006+02:00

Nic nowego pod słońcem... co rusz ktoś prosi o re-upload. Czułem przez skórę, że dosięgnie to także grupę Imagination i jak widać, mam już do tych spraw ,,nosa".
Zespół ,,ląduje" na moim blogu po raz trzeci, a więc, żeby się nie powtarzać, tym razem tekst z okładki płyty winylowej, którą wydała w 1985 roku firma Wifon.

Trudno w to uwierzyć, ale w ciągu zaledwie trzech lat IMAGINATION stała się brytyjską murzyńską grupą numer 1. Wszystkie single zespołu były przebojami, a trzy albumy zdobyły miano ,,złotej płyty".
Wszystko zaczęło się od wydania piosenki ,,Body Talk" - pierwszego i największego sukcesu. W tym czasie Leee John, Ashley Ingram i Errol Kennedy nie byli jeszcze zdecydowani na nazwę zespołu, lecz nagły przebłysk imaginacji przyniósł IMAGINATION, być może także jako hołd złożony Johnowi Lennonowi i jego piosence ,,Imagine" - ,,Wyobraż sobie".
Choć ,,Body Talk" została wypuszczona w maju 1981 roku, dopiero po czterech miesiącach dostała się do czołowej czterdziestki - Top 40.
Była bardzo popularna w murzyńskich klubach, powoli wspięła się aż na miejsce czwarte listy przebojów i pozostała na niej najdłużej ze wszystkich singli wydanych w 1981 roku.
Potem trzej sympatyczni Murzyni mieli więcej szczęścia. Ich następne nagrania: ,,In And Of Love" (Zakochany / odkochany), ,,Flashback" (Wspomnienie), ,,Just An Illusion" (Po prostu iluzja), ,,In the heat of the night" (W gorączce nocy), ,,Changes" (Zmiany), ,,New Dimension" (Nowy wymiar) i najnowsze ,,Shoo Be Da Dabba Doobee" (,,This Means War") (To oznacza wojnę) - stały się wielkimi międzynarodowymi bestsellerami.
W lutym 1984 grupa doczekała się pierwszej płyty w Stanach Zjednoczonych - ojczyżnie muzyki disco i soul. Singiel i longplay dostały się na wysokie pozycje listy przebojów rhythm - and - bluesowych.
Byli z koncertami w 28 krajach i stali się sensacją TV, a szczególnie często gościli w popularnym programie ,,Top Of The Pops". Leee grał nawet główną rolę w serialu TV ,, Doctor Who" - i prowadził Mistrzostwa świata w Tańcu Disco w Malibu.
W czerwcu 1984 roku grupa wystąpiła przed Księciem i Księżną Walii w renomowanym Royal Albert Hall. Dochody z tego koncertu przeznaczono na pomoc dla dzieci upośledzonych.

1. Just an Illusion
2. Music and Lights
3. Body Talk
4. In and out of Love
5. Flashback
6. In the Heat of the Night
7. Changes
8. Looking at Midnight
9. New Dimensions
10. State of Love
11. Thank You My Love
12. Shoo Be Doo Da Dabba Dooba
13. Sunshine
14. Burnin' Up
15. Tell Me Do You Want My Love
16. One More Love
17. All Nights Lovin
18. Megamix:
Music and Lights/Just An Illlusion/
So Good So Right/Flashback

DOWNLOAD

1. Music and Light [Dub]
2. Flashback [Dub]
3. Just an Illusion [Dub]
4. So Good, So Right [Dub]
5. Burnin' Up [Dub]
6. Heart 'N' Soul [Dub]
7. Changes [Dub]
8. Bodytalk [Dub]
9. Bonus Track: Megamix; Music and Lights,
Just an Illusion, Flashback

DOWNLOAD

The String Quartet - Tribute to Duran Duran

2009-04-28T21:08:00.006+02:00

Dla miłośników smyczkowego ,,rzępolenia" na pewno nie obca jest nazwa The String Quartet Tribute. Pod tym szyldem ukrywa się wiele kwartetów smyczkowych, a tematyczne albumy wydaje niezmiennie Vitamin Records.
Według Wikipedii, jest tego około 232 pozycji, gdzie ,,przerobiono"między innymi nagrania The Cure, U2, Depeche Mode a także Duran Duran.
Osobiście traktuję takie wydawnictwa jako ciekawostkę, bez których mogę się obejść. Parę lat temu poznałem zespół Apocalyptica, więc sądziłem, że będą to podobne klimaty. Ogromnego zaskoczenia nie było. Natomiast już po dwóch ,,kowerach" zaczęła mnie dopadać nostalgia, znużenie i po prostu nuda. Kręcąc się niespokojnie, próbowałem wzmóc koncentrację.
Niestety! Objawy depresji rozpoczęły się, gdy rozbrzmiał utwór What Happens Tomorrow. Wokół mojej głowy rozpoczęły taniec chore myśli o wrzuceniu granata do hipermarketu, by następnie pociągnąć w pozostałą rozhisteryzowaną gawiedż parę razy z granatnika...
Taak, ta płyta ma moc. Moc dołowania i tworzenia różnych zabójczych wizji u słuchacza. Takiej sztuki nie osiągnęli nawet Joy Division ani ,,Kjurczaki".
Nagranie Planet Earth odarte zostało z romantyzmu, jaki znamy z wersji Duran Duran. W zamian zostajemy poczęstowani nędznymi pociągnięciami smyczków. Cholera, idę się powiesić na jednej ze strun - pomyślałem - ale chwilunia, jest jeszcze ,,Elektryczna Barbarella", która przecież w oryginale brzmi żywiołowo. No tak... w oryginale... Nie wiem, jak reszta nagrań po tym utworze, bo zasnąłem...
Może i dobrze, bo jeszcze coś złego bym zrobił :) Osobom z deprechą odradzam nawet spoglądania na okładkę powyżej.
Pozostaję przy oryginalnych wykonaniach piątki z Birmingham.

ORDINARY WORLD
RIO
SAVE A PRAYER
WHAT HAPPENS TOMORROW
PLANET EARTH
GIRLS ON FILM
ELECTRIC BARBARELLA
HUNGRY LIKE THE WOLF
MEET EL PRESIDENTE
RUN RUN

http://www13.zippyshare.com/v/73312527/file.html

The Cure - Live in Dusseldorf 1981

2009-04-24T09:45:00.006+02:00

Parę dni temu (konkretnie 21 kwietnia) Robert Smith obchodził swoje pięćdziesiąte urodziny. W komentarzu do posta ,,Make-up w muzyce", peiter, jeden z czytelników, zwrócił uwagę, że tą osobę pominąłem w opisie popularnych-wytapetowanych... W pierwszym odruchu chciałem odpisać, że jest to artykuł o malujących się facetach, a Smith to przecież kobieta... ale by mi się dostało;). Pominąłem także makijażowatego Gary Numana (szczególnie z okresu Berserker - koszmarny image), Adama Ant i wielu innych...

Powracając do Roberta Smitha i zespołu The Cure, mało jaki zespół potrafił wypracować własne brzmienie. Surowe, przygnębiające, gdzie brak jakichkolwiek złudzeń na to, że istnieje cukierkowy świat.
The Cure dawało młodym ludziom solidnego kopa na przebudzenie, by otworzyć oczy i zobaczyć, jak jest naprawdę. Że blask, sława i to co ładne, dość szybko przemija. Teraz, po latach zdrowo możemy ocenić, że chłopaki mieli rację. Podczas gdy wiele mało oryginalnych bandów poszło obecnie w odstawkę, nazwa The Cure wciąż elektryzuje.

Wypracowywanie własnego stylu wprowadzało w bezradność muzycznych speców, którzy wciąż lubią ubierać zespoły w kategorie.
Często Robert Smith zaprzeczał, gdy dziennikarze usiłowali szufladkować ich do przegródki ,,coldwave".
,,To głupota. - odpowiedział Smith w 1981 roku w jednym z wywiadów dla francuskiego pisma Rock and Folk - Myślę, że to, co robimy jest bardziej optymistyczne niż pesymistyczne. Błąd może pochodzić z faktu, że czasami pozwolimy na bycie ,,emocjonalnie surowym", ale nie mamy nic wspólnego na przykład z Kraftwerk, chociaż już zrobili kilka dobrych rzeczy w swoim gatunku.
Bardzo łatwo jest stanąć na scenie z beznamiętną twarzą i gadać do mikrofonu ,,Jestem maszyną".
Tego rodzaju zachowanie było prawie karykaturalne, a inne zespoły to zaadoptowały.
Nigdy nie lubiłem takich grup jak Human League, dla mnie to beznadziejna muzyka. Wolę Public Image, Siouxsie and the Banshees, Joy Division, a także New Order, nawet, jeżeli nie mają już tak dramatycznego wymiaru, jak kiedyś. Coś pozytywnego promieniuje z tych grup, są to ludzie którzy żyją poza formatem pop konwencji."

Muzyka The Cure dla niektórych nie jest łatwo dostępna w odbiorze. Robert Smith odszedł od pomysłu tworzenia muzyki pop, wiedząc, że nie jest jedynym, mającym takie nastawienie.
,,Chcemy uniknąć wszelkich kategoryzacji" - mówił Robert Smith - ,,Nasze utwory stają się coraz dłuższe i rozbudowane. Dlaczego mamy się ograniczać do trzyminutowych pop piosenek? Oczywiście jest to możliwe, aby ukazać swoje emocje w trzy minuty, ale jest to także możliwe w trzy sekundy."
Myślę, że właśnie takie podejście do tworzenia muzyki pozwala stać się ,,bycie jedynym i niepowtarzalnym", jednocześnie wpisując się w grono najważniejszych wykonawców muzyki rozrywkowej.

The Holy Hour
In Your House
The Drowning Man
10.15. Saturday Night
Accuracy
Funeral Party
M
Primary
Other Voices
All Cats Are Grey
At Night
Fire In Cairo
Play For Today
Grinding Halt
A Forest
Faith

http://www.sendspace.pl/file/sT2V7SyF/

Marillion - Fish`s First Practice Session 1981 (bootleg)

2009-04-24T09:34:00.005+02:00

Podobno dzieci i ryby głosu nie mają... oto przed wami Ryba, która obala ten mit.

Fish jaki jest, każdy widzi. Około dwumetrowy drągal, z charakterystycznym głosem zdobył popularność w progresywnym zespole Marillion. Swojego czasu zaprezentowałem ten zespół, spotkał się jednak z dość marnym oddżwiękiem.
Możliwe, że osoby słuchające rock progresywny omijają szerokim łukiem mojego bloga, a i sam zespół Marillion to nie jakiś tam czysty prekursor, a jedynie kalka Genesis...
Jednak błędem byłoby całkowicie ignorować założenia tego zespołu. Człowiek lubiący progresywne nagrania miał w końcu w latach posuchy nową grupę do posłuchania. Fakt,że odgrywali już sprawdzone chwyty w danym gatunku, ale niejeden miał zapewne ,,stany uniesienia" w odsłuchiwaniu Forgotten Sons, Fugazi, Assassing, czy chociażby oklepanym Kayleigh.
Ostatnio natknąłem się na nagrania, które opisano jako Fish`s First Practice Session. Jednak z tego, co mi wiadomo, to takie sesje odbywały się już wcześniej, przed rokiem 1981, więc nie mam pojęcia, o co tu chodzi.
W załączniku do bootlega dodano notkę, że nagrania zarejestrowano w Red Lion Pub w Bicester, czternastego marca 1981 roku. No cóż, jakby ktokolwiek miał dokładniejsze informacje, to poprosiłbym o umieszczenie choćby w komentarzach.

Time For Sale
Madcap`s Embrace
Grendel
Snow Angel
Skyline Drifter
The Web
Herne The Hunter
Garden Party

http://www.sendspace.pl/file/6yCmsekA

http://www.sendspace.pl/file/f1by6RUS

Paul Young - Live in Australia 1985

2009-04-24T09:22:00.003+02:00

Występowanie pod nazwiskiem Paul Young w kraju, gdzie niejaki John Paul Young jest gwiazdą (znany chociaż z hitu Love Is In The Air) wymagało nie lada odwagi... Chociaż jest to zwykła zbieżność nazwisk, to przecież ktoś mógłby przez przypadek zakupić bilet, a następnie ostro się zdziwić, widząc na estradzie jakiegoś małoletniego poppersa podrygującego niczym nastroszony kogucik.

Prezentowane show to zapis jednego z koncertów, jakie piosenkarz dał w Australii w roku 1985. Był to jeszcze okres dużej popularności Paul Younga. Dwa niezłe moim zdaniem albumy - No Parlez oraz Secret of Association to ciekawe pozycje w gatunku muzyki pop. Trochę mniej mnie przekonuje Between Two Fires, za to póżniejszy duet z Zucchero, to już nie dla mnie i wolę zachować dla siebie, co myślę o takich ,,wyskokach" w muzyce.

Urodził się w Luton, Bedfordshire w 1956 roku. Tam też pracował w fabryce, a po ukończeniu szkoły dołączył do zespoliku Kat Kool & the Kool Kats . Początkowo jako basista, szybko awansował do stanowiska frontmana dzięki swojemu głosowi i niezłemu wyglądowi. W roku 1978 występował z zespołem Streetband, póżniej grupa się podzieliła i Young utworzył Q-Tips.
Początki solowej kariery datuje się na rok 1982, gdy muzyk podpisał umowę z wytwórnią CBS. Jego pierwsze single nie zdominowały listy przebojów w Wielkiej Brytanii, udało się natomiast za sprawą przeróbki nagrania Marvina Gaye ,,Wherever I Lay My Hat (That`s My Home)".

Nagrania z koncertów są różne. Niektóre są jakości zadowalającej, inne takie, że szkoda gadać... Zaprezentowany bootleg brzmi sterylnie, bez żadnych tam stłumionych odgłosów ,, z beczki".
Poza wokalistą dobrze wypadli muzycy towarzyszący w tle - zwłaszcza klawiszowiec Ian Kewley oraz sekcja rytmiczna, Matt Irving na basie i Mark Pinder na perkusji.

1. Introduction Theme
2. Tomb of Memories
3. Love Will Tear Us Apart
4. Love of the Common People
5. Bite the Hand That Feeds
6. Wherever I Lay My Hat (That`s My Home)
7. No Parlez
8. I`m Gonna Tear Your Playhouse Down
9. Everything Must Change
10. Oh Women
11. Cupid
12. Stop On By / Come Back and Stay
13. Are You Lonely / Relax / Sex
14. Broken Man
15. Everytime You Go Away

PART 1

PART 2